Young marble giants-“Colossal youth”(1980) Το μοναδικό LP της μπάντας(στην θρυλική Rough Trade ηχογραφημένο το 1980)είναι ένα έξοχο δείγμα μινιμαλισμού και της φιλοσοφίας του less is more.Αιθέρια φωνητικά,μια κιθάρα,ένα μπάσο,ένα home-made drum machine και μια farfisa είναι τα συστατικά αυτού του δίσκου.Χώρα προέλευσης η Ουαλία και συγκεκριμένα το Κάρντιφ.Βασικός πυρήνας του γκρουπ τα αδέρφια Philip και Stuart Moxham και η Alison Statton.Τραγούδια μικρής διάρκειας(δύο λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο),που δημιουργούν μία υπέροχη ατμόσφαιρα.Oι στίχοι όλων των τραγουδιών θα μπορούσαν να είναι οι σκέψεις ενός ανθρώπου από τη στιγμή που ξυπνάει μέχρι την ώρα που θα πέσει για ύπνο.Επειδή τα φωνητικά είναι γυναικεία το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η εικόνα μιάς κοπέλας που κοιτάζει από το παράθυρό της τον κόσμο και απολαμβάνει το ρόφημά της-μάλλον τσαι(Μεγάλη Βρετανία γαρ).Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος(είπαμε Μεγάλη Βρετανία)και κάπου κάπου ψιχαλίζει(σε μεγάλη φόρμα με βρίσκω).Η κοπέλα της ιστορίας μας διαβάζει ένα βιβλίο,φιλοσοφεί πάνω στα αιώνια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και γράφει κάποιες σημειώσεις στο ημερολόγιό της.....Είναι μαγικός ο τρόπος που απλώνονται οι συνθέσεις των Young marble giants και το πως το κάθε όργανο φέρνει εις πέρας τον “ηχητικό” ρόλο του.Συνθέσεις experimental και πάντα minimal,άλλοτε επιθετικές και άλλοτε μυστήρια ατμοσφαιρικές στα όρια του new wave(?),post punk(?),synth-pop(?),indie-pop(?) κτλ,κτλ,κτλ.Η απουσία κανονικών drums δίνει μια νέα διάσταση στο τελικό αποτέλεσμα.Δεν είναι εύκολο να κατατάξεις σε κάποιο μουσικό ρεύμα αυτό το άλμπουμ:η χρονιά κυκλοφορίας,η δισκογραφική που ανέλαβε να το κυκλοφορήσει και η χώρα προέλευσης ενδέχεται να μας οδηγήσουν σε κάποια συμπεράσματα που μπορεί όμως να είναι λανθασμένα.Εκεί ίσως να βρίσκεται και ένα μέρος της γοητείας αυτής της κυκλοφορίας:στην δυσκολία να την κατατάξεις κάπου συγκεκριμένα. Η παραγωγή απλή και ουσιαστική,χωρίς πολλές φιοριτούρες.Απογυμνωμένες συνθέσεις,απαλλαγμένες από κάθε είδους περιττά πράγματα.Αυτός ο δίσκος μπορεί πολύ εύκολα να γίνει πηγή έμπνευσης,να δείξει ένα δρόμο σε πολλές μπάντες και μουσικούς και ν'αποδείξει για άλλη μια φορά ότι η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα. Άχρηστες πληροφορίες(Credit in the straight world) -Οι Κούροι,τα μαρμάρινα αγάλματα υπερφυσικών διαστάσεων της αρχαιοελληνικής περιόδου αποτέλεσαν την έμπνευση για το όνομα της μπάντας και για τον τίτλο του δίσκου -Ένα από τα αγαπημένα άλμπουμ του Kurt Cobain(“...η μουσική τους είναι ευχάριστη και σε χαλαρώνει....”) -Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Slackersonic
Published in Propaganda
Can't buy me love (1987) Σκηνοθεσία: Steve Rash Σενάριο: Michael Swerdlink Παίζουν: Patrick Dempsey,Amanda Peterson,Courtney Gains,Seth Green Dennis Dugan,κ.α. -“You can do anything you want,anything you put your heart and your mind into.......” -Αγόρι:”Δεν θα'θελες να γίνεις δημοφιλής?Τελευταία χρονιά στο σχολείο.Υποτίθεται ότι θα είναι η καλύτερη χρονιά της ζωής μας.Ένα σουέντ συνολάκι-που δεν έπρεπε να φορεθεί-λερωμένο με κρασί,μία κοπέλα σε δεινή θέση και χίλια δολλάρια είναι ο συνδυασμός της επιτυχίας.Όλα είναι θέμα επιλογών και συγκυριών.Σε είδα με το τηλεσκόπιο που τόσο ήθελα ν'αγοράσω.Ήσουν σαν άγγελος στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.Είχα βαρεθεί να είμαι ένα τίποτα.Ήθελα να είμαι στην παρέα των άνετων που κάνουν όλα τα πάρτυ και αρέσουν στα κορίτσια.Τί συνέβη με μας?Είμασταν όλοι φίλοι στο δημοτικό.Οι αθλητές γίνανε αθλητές,οι μαζορέτες γίνανε μαζορέτες.Εμείς γίναμε εμείς.Βλέπουμε τα παιχνίδια της σχολικής ομάδας καθήμενοι στην κερκίδα των φιλοξενούμενων.Κούρεψα 286 μίλια γρασίδι για σένα.Θέλω να σε νοικιάσω.Αυτό θα με κάνει δημοφιλή.............” -Κορίτσι:”Το να είσαι δημοφιλής δεν είναι τέλειο.Αφού το θέλεις όμως τόσο πολύ θα γίνω το εισιτήριο σου.Χίλια δολλάρια παρακαλώ.Όχι φιλιά,όχι κράτημα χεριών.Ένας μήνας είναι μόνο στο κάτω-κάτω.Το νεκροταφείο αεροπλάνων.Αστρονομία και όχι αστρολογία λοιπόν.Το φεγγάρι μοιάζει διαφορετικό τώρα.Δεν είναι τόσο μυστήριο ή ρομαντικό.Κάποια μέρα εύχομαι να με κρατήσει στην αγκαλιά του σε μιά βαθυγάλανη θάλασσα.Επιτέλους μαζί, και οι δύο μαζί.Σου έδειξα τα ποιήματά μου και εκείνο το βράδυ που το φεγγάρι έμοιαζε διαφορετικό ήθελα να σε φιλήσω.Μείνε ο εαυτός σου,μην αλλάξεις για να τους ευχαριστήσεις...............” -Αγόρι:”Εγώ ν'αλλάξω?Ποτέ.Ο παραδοσιακός Αφρικάνικος χορός.Κοίτα με πως χορεύω.Όλοι με αποδέχονται τώρα και το εισιτήριό μου ήσουν εσύ.Η αρχηγός των μαζορετών,το μεγαλύτερο “τρόπαιο”.Όλους μου τους φίλους τους χρωστάω σε σένα.Σε χρησιμοποίησα.Τα ποιήματά σου τα χρησιμοποίησα για να ικανοποιήσω τις ερωτικές μου επιθυμίες.Δεκαεπτά χρόνια αγνοούσες την ύπαρξή μου.Ούτε τ'όνομά μου δεν ξέρεις να προφέρεις σωστά.Έχασα τον καλύτερό μου φίλο.Είμαι όμως με την παρέα των άνετων και έχω όποιο κορίτσι θέλω.....................” -Κορίτσι:”Αυτά έχεις όταν είσαι δημοφιλής.Αφιερώνεις πολύ χρόνο.Οι οπαδοί σου ξεφτιλίζονται.Έχω δει ζόμπι με περισσότερη ατομικότητα.Έγραψα ένα νέο ποίημα.Λέγεται σπασμένο φεγγάρι.Το έγραψα για σένα.Μην το κάνεις άλλο αυτό.Δεν υπάρχει λόγος να παίζουμε άλλο αυτό το θέατρο.Όλοι σας νομίζατε ότι είμαστε ζευγάρι.Με πλήρωσε χίλια δολλάρια για να προσποιηθώ ότι μου αρέσει.Εξαγόρασε εμένα και όλους εσάς.Είχε βαρεθεί να είναι ένα τίποτα.Εγώ τουλάχιστον πληρώθηκα..........” -Αγόρι:”Όλα όσα έκανα είχαν να κάνουν με σένα και το όνειρο να γίνω μέρος της ζωής σου.Ύστερα μου ήρθε εκείνη η ηλίθια ιδέα.Με μετέτρεψε σε κάτι που δεν είμαι.Αυτό που πάντα ήθελα ήταν να είμαι κοντά σου.Όταν τα κατάφερα,δεν ήμουν εγώ πια.Ο αληθινός εγώ και η αληθινή εσύ.Οι άνετοι,οι σπασίκλες,η μεριά σου,η μεριά μου.Όλα αυτά είναι αηδίες.Είναι αρκετά σκληρό να είσαι απλά ο εαυτός σου.Τα χρήματα δεν μπορούν να μου αγοράσουν την αγάπη”.Εσείς τί λέτε? Άχρηστες πληροφορίες(Together at last,together as two): -Ελληνικός τίτλος:”O γόης των χιλίων δολλαρίων”.Σάββατο μεσημέρι την είδα πρώτη φορά το 1991 ή το 1992,μαθητής τότε στην τρίτη λυκείου. -H Amanda Peterson θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην καρδιά και τη μνήμη μας στο ρόλο της Cindy Mancini. -Ο τίτλος της ταινίας είναι “δάνειο” από το γνωστό τραγούδι των Beatles(ακούγεται στους τίτλους αρχής). Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Slackersonic
Published in Propaganda
The Cure – Pornography (1982) Θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν........Σύμφωνα με μαρτυρίες των μελών της μπάντας η ηχογράφηση ήταν τρομακτικά χαοτική.Καυγάδες,εγωισμοί,καταχρήσεις.Απόγνωση,απογοήτευση κι όμως κάπου στο βάθος υπάρχει........κι άλλο σκοτάδι.Με τα οκτώ τραγούδια αυτού του δίσκου (ο τέταρτος των Cure) γράφτηκε ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας του dark wave-gothic rock.Μελαγχολία τη λένε και όλοι κλαίνε.”It doesn't matter if we all die:o πρώτος στίχος του “One hundred years” που ανοίγει το δίσκο τα λέει όλα.Ξανά και ξανά πεθαίνουμε ο ένας μετά τον άλλο.Οι Cure και ο θάνατος,ο θάνατος και οι Cure.To ξέρουμε ότι πάντα έτσι συμβαίνει.«Ενα τίποτα είναι για μας ο θάνατος» λέει ο Επίκουρος, γιατί «όταν υπάρχουμε εμείς, ο θάνατος είναι απών, και όταν ο θάνατος είναι παρών, δεν υπάρχουμε εμείς».Κι εμείς τί κάνουμε τώρα?Ας απολαύσουμε την “παγωμένη” αγκαλιά τώρα που μπορούμε.Σάρκα και αίμα και το πρώτο φιλί.We all look so perfect as we all fall down.Πάμε και στο μουσικό “τοπίο” που μας ενδιαφέρει τα μάλα.Από την αρχή μέχρι το τέλος κυριαρχούν τα τύμπανα και το μπάσο.Είναι τα δύο όργανα που καθορίζουν την ατμόσφαιρα ολόκληρου του άλμπουμ.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ”αντικατοπτρίζουν” την ψυχική και πνευματική κατάσταση των μελών της μπάντας.Το παζλ συμπληρώνουν τα keyboards και οι κιθάρες που στροβιλίζονται επικίνδυνα και υπογραμμίζουν τη φωνή του Robert Smith.Εδώ τα λόγια περιττεύουν.Μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές στην ιστορία του Rock n'roll που όλοι οι μαυροφορεμένοι misfits-outsiders-outcasts λατρεύουν.Leave me to die,you won't remember my voice.Είναι πιο ανώδυνο βέβαια όταν η μελαγχολία και η θλίψη αρχίζουν και τελειώνουν με την ακρόαση ενός δίσκου.Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα μπερδεύονται επικίνδυνα?Τι γίνεται όταν ο “εγκλωβισμός” διαρκεί παραπάνω?Πότε θα αναμετρηθούμε επιτέλους με τους δαίμονες που μας καταδιώκουν?Γιατί πρέπει να το υποστούμε όλο αυτό?......is it always like this?Έγινα λίγο υπερβολικός τώρα.Ωραία ήταν όσο κράτησε.Μεγάλα παιδιά είμαστε τώρα και ξέρουμε τι θα κάνουμε.”Νευριάζω πολύ εύκολα,αλλά δεν εκδηλώνομαι.Δεν αφρίζω,ούτε χτυπιέμαι.Αποσύρομαι κάπου και προκειμένου να γκρεμίσω το δωμάτιο κάθομαι και γράφω.Είναι μια ανακούφιση.Φοβάμαι ότι οι στίχοι μου δεν πρόκειται να ενδιαφέρουν κανένα γιατί αφορούν κυρίως εμένα,το πως εγώ αισθάνομαι,δεν αφορούν τις διεθνείς καταστάσεις”.Τάδε έφη RobertSmith. Κι όμως μας αφορούν.....Θέλουμε στάχτες,ανατριχίλες,χλωμά πρόσωπα,κόμπους στο λαιμό,αράχνες,παγωμένα φιλιά,απογοητεύσεις,γάτες,σιαμαία δίδυμα,κρεμαστούς κήπους,πλάσματα χωρίς μορφή,παράξενες μέρες για άλλα εκατό χρόνια.......θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν....... ΑΧΡΗΣΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ (Going away on a strange day) -Η πρώτη μου επαφή με τους Cure ήταν to 1986 όταν η Ερτ2 έδειξε αποσπάσματα από το Rock in Athens(1985 Καλλιμάρμαρο).Ήταν ένα σοκ να βλέπεις αυτούς τους μαυροφορεμένους τύπους με τις περίεργες κομμώσεις.Δεν ήξερα κανένα τραγούδι,αλλά δεν είχε καμία σημασία.Είχα ήδη την “αρρώστια” τους μέσα μου (τι λες τώρα). Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Published in Propaganda
Halloween(1978) Director:John Carpenter Stars:Jamie Lee Curtis,Donald Pleasance,Tony Moran,P.J. Soles Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Είναι εκείνη η μέρα του χρόνου που σκαλίζουν κολοκύθες,μεταμφιέζονται,κερνάνε ζαχαρωτά και καραμέλες και βλέπουν ταινίες τρόμου.Είναι 31 Οκτωβρίου 1978.Είναι η μέρα που εκείνος γύρισε σπίτι.Εκείνος,το κακό,το τέρας ή απλά “the shape”.Η μοίρα είναι κάτι αληθινό που όλοι πρέπει ν’αντιμετωπίσουν.Είναι σαν βουνό και ο άνθρωπος απλά περνά.Η μοίρα δεν αλλάζει ποτέ.Πάμε λίγα χρόνια πίσω τώρα.Το βράδυ του Halloween εν έτει 1963 στο Haddonfield ο εξάχρονος Michael Myers(με το χλωμό,παγερό πρόσωπο και τα μάτια του διαβόλου)δολοφονεί με κουζινομάχαιρο την έφηβη αδελφή του(και εγένετο “slasher”).Θολά κίνητρα,ανεξήγητη μανία.Είπαν πως δεν είχε ούτε λογική,ούτε την αίσθηση της ζωής και του θανάτου,του καλού και του κακού.Δεκαπέντε χρόνια μετά δραπετεύει από το άσυλο και επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Ανέμελα αγόρια και επιπόλαιες κορασίδες είναι τα υποψήφια θύματα.Η ένταση και η αγωνία υπογραμμίζονται με υποκειμενικά πλάνα.Βλέπουμε ό,τι βλέπει αυτός.Είμαστε η ματιά του.Ακούμε την ανάσα του.Τα γενικά πλάνα της αρχής κλείνουν ολοένα και περισσότερο.Η ηρωίδα κλείσμένη σε μια ντουλάπα αντιστέκεται θαρραλέα.H Laurie(Jamie Lee Curtis-η απόλυτη scream queen)είναι λίγο συνεσταλμένη και δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό,την ανεμελιά και κατ’επέκταση τη σεξουαλική απελευθέρωση της παρέας της.Είναι υποψιασμένη,δεν αφήνεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις.Μεγάλη κουβέντα ανοίγω τώρα.Στα περισσότερα slasher movies τα θύματα έχουν στο μυαλό τους το σεξ και δεν παρατηρούν τι γίνεται γύρω τους.Τί συμβαίνει λοιπόν?Η τιμωρία για το σεξ είναι ο θάνατος?Ο John Carpenter ισχυρίστηκε ότι στη δική του ταινία ο θάνατος δεν έχει να κάνει με το σεξ.Απλά οι συγκεκριμένοι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι κάτι κακό μπορεί να τους συμβεί,γι’αυτό και την πατάνε.Αυτό είναι κυρίες και κύριοι:είναι πιο τρομακτικό όταν δεν υπάρχει φανερό κίνητρο.Το Αμερικάνικο όνειρο «αιμορραγεί».Μπορεί οι νέοι να τιμωρούνται για τις αμαρτίες των γονέων τους.Μπορεί σ’ένα άλλο επίπεδο ο θάνατος νέων ανθρώπων να συμβολίζει τη φρίκη του Βιετνάμ.Μπορεί να μην ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά.Tο μόνο που ισχύει είναι αυτό που βλέπουμε.Άνθρωπος δεν θα το έκανε αυτό.Δεν πρόκειται για άνθρωπο.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα. Άχρηστες πληροφορίες(Τhe night he came home) -O αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν The babysitter murders(Ελληνικός τίτλος:Η νύχτα με τις μάσκες). -Η Jamie Lee Curtis έιναι κόρη της Janet Lee που έπαιξε στο Psycho. -Πολλές ταινίες πάτησαν πάνω στα μοτίβα του Halloween:το Friday the 13th(1980) και το Nightmare on Elm street(1984) είναι οι πιο χαρακτηριστικές.Ο κατάλογος είναι τεράστιος.Το 1996 ο Wes Craven με το Scream «έκλεισε» το μάτι σε όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε και έφερε ένα κύμα αναβίωσης(slasher είσαι και φαίνεσαι). -Η μουσική της ταινίας είναι του John Carpenter. -Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το πρώτο “slasher” movie είναι το Black Christmas(1974). Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Published in Propaganda
Suicide – Suicide (1977) Suicide…………βόμβος,synthesizer,drum machine,θόρυβος,New York,proto-punk,minimal,κραυγές,synth-pop,κι άλλος θόρυβος,1977,rockabilly,electronica,psycho-Elvis(what?),no wave,αλυσίδες,Stooges,τρέλα,κι άλλος βόμβος,επανάληψη,Velvet Underground,ουρλιαχτά……τρελαίνομαι για τέτοιες ορολογίες,ταμπέλες κτλ. που όλοι οι μουσικοί λατρεύουν να μισούν(η αρχική ιδέα ήταν να γράψω ένα κείμενο με λέξεις,συνθήματα,έννοιες και μουσικά είδη που μπορεί κανείς ν’ανακαλύψει στους Suicide.Κάποιοι λένε ότι η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη).Πάμε πάλι από την αρχή.Suicide λοιπόν : μα που είναι οι κιθάρες,το μπάσο,τα τύμπανα?Είναι αυτό punk rock ?Φυσικά και είναι……D.I.Y.,D.I.Y.,D.I.Y. forever.Οι Suicide ξεκίνησαν το 1970.Τα πρώτα τους live στη Νέα Υόρκη δίχασαν το κοινό : κάποιοι πετούσαν μπουκάλια,οι avant garde φιγούρες του underground τους λάτρεψαν.Μάλλον έβλεπαν μπροστά.Ένας τύπος με μαύρα γυαλιά παρμπρίζ κι ένα synthesizer.Ένας άλλος να χτυπάει μιά αλυσίδα στον τοίχο….ηλεκτρονικός βόμβος, λέξεις,κραυγές και ουρλιαχτά. Έπρεπε να περάσουν κάποια χρόνια για να μπεί αυτή η ηλεκτρονική ακαταστασία σε μία τάξη (λέμε τώρα).Το 1977 κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο.Τα επαναληπτικά (ή μήπως επιληπτικά?) δωδεκάμετρα στο synthesizer-farfisa και τα drum machines του Martin Rev συνθέτουν το ηχητικό τοπίο πάνω στο οποίο η φωνή του Alan Vega - μέσα από reverb και echo - αφηγείται ιστορίες για τον Καβαλάρη φάντασμα,για κορίτσια και ροκαμπιλάδες,για το σμπαραλιασμένο αμερικάνικο όνειρο και απεγνωσμένους αντιήρωες. Aυτός ο electro-punk experimental DIY μουσικός «καμβάς» είχε αρκετό χώρο για «μπογιές» από 50’s rock n roll.Μπορεί να είναι και ιδέα μου (όχι βρε,δίκιο έχεις),αλλά ο τρόπος που τραγουδούσε ο Αlan Vega με γυρίζει πίσω σ’αυτή τη δεκαετία.Ο ίδιος είχε αναφερθεί σε συνεντεύξεις του για την επίδραση που είχαν πάνω του ο Elvis,o Gene Vincent και ο Jerry Lee Lewis. H αναγνώριση για άλλη μια φορά στην ιστορία του rock ‘n’ roll ήρθε κατόπιν εορτής.Πολλές μπάντες επηρεάστηκαν από αυτόν τον δίσκο (θυμήθηκα τώρα τη δήλωση του Brian Eno για τους Velvet Underground : «Λίγοι αγόρασαν την θρυλική μπανάνα όταν κυκλοφόρησε,αλλά όσοι το έκαναν έφτιαξαν μπάντα»).Ο Martin Rev και ο Alan Vega ανήκαν σίγουρα σ’αυτούς.Η ιστορία του rock ‘n’ roll επαναλαμβάνεται και γράφεται από τους τολμηρούς.Μην με ρωτάτε ποιοί πίνουν νερό στο όνομά τους.Η electro-dance σκηνή (Soft Cell,Depeche Mode,Human League,Visage,OMD κτλ),το no wave (Sonic Youth,Swans κτλ),η punk rock σκηνή που δέχεται το διαφορετικό (ποιός ήρθε?),το indie rock-post punk-art punk-experimental-noise-shoegaze (Yo la Tengo,My Bloody Valentine,The Jesus and Mary chain κτλ),αλλά και κάποιοι σοφιστικέ alternative pop (π.χ. Stereolab).Ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος,έχω αφήσει σίγουρα πολλούς εκτός. Για να είμαι ειλικρινής αποφάσισα να μπω στον κόσμο των Suicide και ν’ακούσω το ντεμπούτο τους πριν από δέκα χρόνια (εν έτει 2008 παρακαλώ).Άργησα λίγο κυρίες και κύριοι,αλλά τα κατάφερα. Άχρηστες πληροφορίες (Gonna crash,gonna die and I don’t care) Θυμάμαι 16-17 ετών να ψάχνω στα δισκάδικα για δίσκους των Stranglers,Ramones,Sex pistols,Clash κτλ,και όταν έπεφτε το μάτι μου στο ομώνυμο ντεμπούτο των Suicide,το εξώφυλλο μου προκαλούσε την περιέργεια (όποιος δεν έχει πάρει έστω και ένα δίσκο λόγω εξωφύλλου πρώτος τον λίθο βαλέτω),ποτέ όμως δεν έπαιρνα την απόφαση να τον αγοράσω.Αφενός μεν δεν ήξερα και πολλά γι’αυτή την μπάντα,αφετέρου δε έχω την εντύπωση ότι δεν ήμουν ακόμα έτοιμος για το «ηλεκτρονικό παραλήρημα» των Suicide.Για το μόνο που ήμουν σίγουρος ήταν το έτος παραγωγής του δίσκου (1977-χρονιά ορόσημο για το punk rock).Eκείνη την εποχή πίστευα ότι όλα τα ντεμπούτα άλμπουμ του 1977 (δεν γίνεται να μην) είναι punk ή έστω new wave κτλ. O Alan Vega έφυγε από αυτόν το μάταιο κόσμο το 2016. Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τεντυ μπόυ
Published in Propaganda
Blue Velvet(1986) Director: David Lynch Writer: David Lynch Stars: Isabella Rosselini,Kyle MacLachlan,Dennis Hopper,Laura Dern “And I still can see blue velvet through my tears........” Tίτλοι αρχής με φόντο μπλε βελούδο,υποβλητική μουσική του Αngelo Badalamenti με έντονα δραματικά στοιχεία,υπέροχα τριαντάφυλλα πίσω από λευκό φράχτη,το “Blue Velvet” του Bobby Vinton,ένα πυροσβεστικό όχημα περνάει,παιδάκια διασχίζουν με ασφάλεια τον δρόμο.Η ειδυλλιακή εικόνα της αμερικάνικης επαρχίας διαταράσσεται απότομα με την κατάρρευση ενός ηλικιωμένου κυρίου που ποτίζει τον κήπο του.Η κάμερα πλησιάζει όλο και πιό κοντά στο έδαφος,βλέπουμε άπειρα σκαθάρια,ένας “παράξενος” κόσμος αποκαλύπτεται μπροστά στα ανυποψίαστα μάτια μας.....what did you see tonight?Ο David Lynch εν έτει 1986 μας παραδίδει ένα εθιστικό(ή μεθυστικό?)κοκτέιλ βίας,μυστηρίου,νουάρ,ερωτισμού,σαδομαζοχισμού και διαστροφής.Σύμφωνα με τον ίδιο οδηγήθηκε στην συγγραφή του σεναρίου γιατί ήθελε να μεταφράσει κινηματογραφικά μια εικόνα που είχε στο μυαλό του και ένα αίσθημα που του προκαλούσε ένα τραγούδι.Η εικόνα ήταν ένα κομμένο αυτί σ'ένα χωράφι και το τραγούδι ήταν το “Blue Velvet” που έλεγε ο Bobby Vinton το 1963.Η ιστορία έχει ως εξής:ο νεαρός Jeffrey(Kyle Maclachlan)βρίσκει ένα αυτί σ'ένα χωράφι.Μαζί με την βοήθεια της Sandy(Laura Dern),που είναι κόρη του τοπικού αστυνομικού,ξεκινούν έρευνες και οδηγούνται στην τραγουδίστρια Dorothy Valens(Isabella Rosselini),η οποία είναι μπλεγμένη με άτομα που έχουν μιά ροπή στην παραβατική συμπεριφορά.I don't know if you are a detective or a pervert.To νεαρό ζευγάρι παίρνει το ρόλο του ντετέκτιβ και μπλέκεται σε μία σκοτεινή ιστορία η οποία ρίχνει σκιές στη φωτεινή πλευρά ζωής τους.I'm in the middle of a mystery.Ρομαντική αφέλεια,άγνοιά για την ύπαρξη ενός “άλλου” κόσμου.Η Sandy βγαίνει από το σκοτάδι,φωτίζει με την θετική της αύρα την πρώτη συνάντηση και ρωτάει:εσύ βρήκες το αυτί?Mysteries of love.Σ'ένα παράλληλο σύμπαν που έρχεται στο φως για λίγο,ο νεαρός Jeffrey έχει ένα οιδιπόδειο σύμπλεγμα με την Dorothy Valens(i have your disease in me now)και αντιμετωπίζει την επιβλητική πατρική φιγούρα του Frank Booth(Dennis Hopper-baby wants to fuck)...........Jeffrey what's going on here?Aπόκοσμοι ήχοι,φλόγες που τρεμοσβήνουν,επικίνδυνοι ήρωες,άβολα close-ups,γοητευτικές διαστροφές,super cool music.H διακεκκομένη γραμμή στο οδόστρωμα.Υou know what a love letter is?.Το “In dreams” του Roy Orbison......το αέριο που εισπνέει ο Dennis Hopper.......now it's dark.......το κακό που παραμονεύει......το “φως” στο φινάλε.......το όνειρο της Sandy........ένας ζαχαρένιος κλόουν που τον λένε μπαμπούλα,νυχτοπερπατάει στο δωμάτιο μου κάθε βράδυ,για να με πασπαλίσει με αστερόσκονη και να ψιθυρίσει...ώρα για ύπνο,όλα είναι μιά χαρά..............Είδα ένα όνειρο τη νύχτα που σε συνάντησα....στο όνειρο υπήρχε ο κόσμος μας,και ήταν σκοτεινός.γιατί δεν υπήρχαν κοκκινολαίμηδες.Αυτοί συμβόλιζαν την αγάπη.Τον πιό πολύ καιρό υπήρχε αυτό το σκοτάδι...και τότε ξαφνικά ελευθερώθηκαν χιλιάδες κοκκινολαίμηδες.Πέταξαν και μαζί τους έφεραν το εκτυφλωτικό φως της αγάπης.Και φαινόταν ότι η αγάπη θα ήταν η μόνη που θα άλλαζε τα πράγματα,και το έκανε........ 'Αχρηστες Πληροφορίες (film buff γεννιέσαι,δεν γίνεσαι) O Roy Orbison δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί το τραγούδι του γιατί δεν συμφωνούσε με το βίαιο στυλ της ταινίας και πίστευε ότι δεν ταιριάζει.Όταν όμως είδε την ταινία ολοκληρωμένη,άλλαξε γνώμη. O Val Kilmer και η Molly Ringwald το χαρακτήρισαν πορνογραφικό και αρνήθηκαν τους ρόλους του Jeffrey και της Sandy.O πρώτος μόλις είδε την ταινία το μετάνιωσε.Ο Dennis Hopper ήταν ο μόνος που όταν διάβασε το σενάριο,πήρε τον σκηνοθέτη και του είπε:”Πρέπει να παίξω τον Frank,είμαι ο Frank”. Γιώργος a.k.a. Marielito
Published in Propaganda
Monday, 27 October 2014 16:05

Κάλεσμα Παραγωγών!!!

Το ράδιο στο περιθώριο υποδέχεται την τέταρτη περίοδο λειτουργίας του. Μέσα σε αυτά τα χρόνια δημιουργήσαμε σχέσεις αναντικατάστατες, διαφωνήσαμε, αποκτήσαμε εμπειρίες, νέα ενδιαφέροντα που δεν είχαμε φανταστεί καθώς και ένα στούντιο για να κάνουμε τις εκπομπές και τις συνελεύσεις μας.

Published in Propaganda
You are here: