Συνέντευξη με τον Γιώργο Δημητριάδη

05 Nov
Rate this item
(6 votes)


Το radio.stoperithorio.org φιλοξενεί τον Γιώργο Δημητριάδη με αφορμή την παρουσίαση του νέου του δίσκου «ΑΠ ’ΤΟ ΜΗΔΕΝ»


Αν χρειαζόταν να αλλάξεις επάγγελμα τι θα επέλεγες?

Επίκαιρη ερώτηση. Το να κάνω μουσική και να παίζω μουσική είναι τρόπος ζωής και εξ αντικειμένου επάγγελμα με σφραγίδες κτλ. Δεν είναι χόμπυ, είναι πνευματική δουλειά κι απασχόληση χωρίς ωράριο. 24 ώρες την ημέρα και 365 μέρες το χρόνο με απασχολεί.

Ένα επάγγελμα όμως που το αγαπώ και το υπηρετώ. Δεν νομίζω πως υπάρχει περίπτωση να θέσω στον εαυτό μου αυτό το ερώτημα. Πάντα εξάλλου η προτεραιότητα για μένα δεν ήταν τα φράγκα.

Ήταν η μουσική, να γράφω, να παίζω και να περνάω καλά με όσα είχα και δεν είχα. Συνέχισα παρακάτω με το νέο μου album

"Απ 'Το Μηδέν" που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβρη.

Ήταν δική μου παραγωγή με όλες τις συνέπειες που είχε αυτό σε μία δύσκολη περίοδο όπως αυτή που περνάμε. Ωστόσο δεν γίνεται αλλιώς πια. Έχω ήχο κι υλικό και αν δεν το βγάλω δεν θα είμαι καλά μετά με τον εαυτό μου. Προτιμώ να τα έχω καλά με μένα.


Περίγραψε μας το προφίλ ενός μικρού ήρωα.

Έχει γαμψή μύτη, είναι δασύτριχος και κακάσχημος...αλλά κατά βάθος είναι καλό παιδί...Στο βάθος κήπος.


Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να αυτοαναιρείται και να ξεκινάει από το μηδέν?

Να αυτοαναιρείται όχι, δεν θα το 'λεγα. Νομίζω ταιριάζει εδώ η επανεφεύρεση του νέου καλλιτεχνικού του εαυτού. Η επανασύστασή του στον κόσμο με νέο ήχο, νέο θέμα, νέα όψη και περιεχόμενο.

Αλλά εδώ θα συμπληρώσω πως αυτό είναι καλό αλλά έχει και ρίσκα πολλά.

Το κοινό τις περισσότερες φορές είναι συντηρητικό και δεν θέλει αλλαγές. Τα ραδιόφωνα επίσης έχουν πλέον γίνει σκιά του παλιού τους εαυτού. Βγάζεις τη δουλειά σου και πέφτει στα χέρια του κάθε άσχετου αυτοαποκαλούμενου διευθυντή προγράμματος ή μουσικού παραγωγού (εδώ γελάνε) που αποφαίνεται πως δεν βρήκαμε στη νέα δουλειά του Δημητριάδη ενδιαφέρον. Αυτό από σταθμό ο οποίος διακηρύσσει ότι στηρίζει την εγχώρια ροκ σκηνή. Η απάντηση σε αυτό είναι πως σταθμός είστε, όχι εταιρία δίσκων παιδιά, και ο κόσμος αποφασίζει τι έχει ενδιαφέρον ή όχι.

Απαράδεκτη συμπεριφορά και στάση.


Ποια ειναι η πρώτη σκέψη σου οταν ανακαλείς τις ήμερες που ήσουν στους απροσάρμοστους?

Ιδρώτας πολύς, σπασμένα μπουκάλια μπύρας στο πάτωμα του ΑΝ, αλαλαγμοί μέσα στο κοινό, ένα δοκάρι στο ταβάνι της σκηνής που χτύπησα το κεφάλι μου όταν πήδηξα μια στιγμή, ένα άγριο κι όμορφο πάρτυ με ουσία. 


Υπάρχουν ακόμα ροκάδες?

Ανέκαθεν με απωθούσε ο όρος αυτός...πάντα μου έφερνε στον νου την εικόνα κάποιων δήθεν με σκουλαρίκι και μούσι που δεν είχαν ιδέα τι έπαιζαν, τι τραγουδούσαν και από ακούσματα ήταν φτωχοί, πολύ φτωχοί και εν τέλει δεν είχαν καμία σχέση με το rock...Είχαμε κι έχουμε αρκετούς ακόμα τέτοιους. Αν εννοείτε αυτούς ναι έχουμε..

Προτιμώ το rocker πάντως.


Εμφανίστηκες αλληλέγγυος στην συναυλία της ΕΡΤ, ποια πιστεύεις πως πρέπει να είναι η στάση ενός καλλιτέχνη σήμερα στο περιβάλλον που διαμορφώνεται?

Δεν πιστεύω τίποτα. Νομίζω απλά πως το να είσαι καλλιτέχνης δεν σημαίνει καθόλου και δεν είναι αυτονόητο πως πρέπει να λες αυτά που οι άλλοι θέλουν να ακούσουν από σένα ντε και καλά. Δηλαδή να χαϊδεύεις αυτιά είτε προς τη μία πλευρά είτε προς την άλλη. Αλλά να έχεις το θάρρος να λες αυτό που νιώθεις και νομίζεις κι έτσι να παίρνεις θέση. Ναι,πήγα εκεί για να στηρίξω κάποιους ανθρώπους που δεν άξιζαν αυτό που τους συνέβη και πλήρωσαν τα σπασμένα τρίτων αλλά και ανεύθυνων επιλογών επίσης πάλι τρίτων. 


Πως βλέπεις τη νέα γενιά? Τι προσδοκίες έχεις?

Δεν θέλω να αγχώνω τον νέο άνθρωπο με τις δικές μου προσδοκίες που στο κάτω-κάτω μπορεί να είναι και προβολές δικές μου επάνω του. Ο νέος άνθρωπος θα βρει τον δρόμο του. Νέος είναι, αν δεν ψαχτεί δεν θα βρει τίποτα. Αρκεί να έχει και το υλικό μέσα του, το βασικό, για να προχωρήσει. Όμορφα βλέπω τη νέα γενιά. Ελπίζω να είναι καλύτερη από την δική μου.


Με ποιο δίσκο/ συγκρότημα κόλλησες τελευταία?

Μ' αρέσουν οι Temples, οι Toy, οι Tame Impala από αυτά που μπορώ τώρα να θυμηθώ..


Ποιά θεωρείς την πιο επιδραστική δεκαετία για την εξέλιξη της μουσικής?

Οι βάσεις όλων αυτών που παίζουμε σήμερα τέθηκαν στα 60'ς. Συνέβη τότε μία πρωτοφανής έκρηξη δημιουργικότητας που σαν supernova έσβησε, μαράθηκε μεν αλλά τα σωματίδιά της ακόμα ταξιδεύουν στον χωροχρόνο μας δε.


Θα έγραφες ποτέ στίχους σε άλλη γλώσσα?

Το έχω σκεφτεί στο παρελθόν αλλά ακόμα το σκέφτομαι άρα ίσως για να το σκέφτομαι τόσο, μάλλον δεν θα το κάνω, δεν ξέρω ειλικρινά. Για μένα η σκέψη πως ζω εδώ, στο σπίτι μου, στην πατρίδα αυτή, μου ακυρώνει την διάθεση να αρχίσω να τραγουδάω αγγλικά στον κόσμο. Να το έκανα εάν είχα σοβαρές βλέψεις για κάτι στο εξωτερικό, ναι, αλλά όχι για να πουλάω χάντρες στους ιθαγενείς εδώ, δηλαδή να πουλάω μούρη πως εγώ είμαι από άλλο μέρος, τόπο κτλ. Αγαπώ τον τόπο μου, τη γλώσσα μου, τον πλούτο της.-


Με ποιον καλλιτέχνη-μουσικό θα ήθελες να συνεργαστείς?

Δεν μπορώ να πω ονόματα εδώ γιατί μπορεί να εκληφθεί ως έμμεση πρόσκληση και κάποιοι να νιώσουν αμήχανα, άλλοι που θα αναφέρω κι άλλοι που δεν θα αναφέρω. Αυτό όμως που με ενδιέφερε πάντα ήταν να συνεργάζομαι με νέα πρόσωπα, νέες μπάντες όπως έκανα την περασμένη σεζόν με τους Lexicon Project και τώρα με τους LEGO όπου αρχίζουμε σειρά εμφανίσεων με πρώτο σταθμό στη νέα πολύ καλή μουσική σκηνή HolyWood Stage.

Θα είμαστε εκεί στις 7 Νοέμβρη. 


Ποια ειναι η αγαπημένη σου ταινία?

The Taxi Driver του Martin Scorsese.



Υπογράφουν:    Τζωρτζίνα Αποστολούλου

                       Γιώργος Στεφανίδης

Related items (by tag)

Related Video

You are here: