Propaganda
Carnival of souls (1962) Σκηνοθεσία: Herk Harvey Σενάριο: John Clifford Παίζουν: Candace Hilligoss,Frances Feist,Sidney Berger,Stan Levitt,Herk Harvey,Art Ellison κ.α. -”Καλή τύχη Μary.Πέρασε να μας δεις όταν ξανάρθεις.” -”Ευχαριστώ,μα δε θα ξανάρθω.” Όλοι μας φανταζόμαστε διάφορα.Η φαντασία καμιά φορά δημιουργεί ψευδαισθήσεις.Μπορεί να διανοηθεί κάποιος πως είναι να μην υπάρχεις,να μην έχεις θέση σ'αυτόν τον κόσμο?Η Mary είναι μία γυναίκα που δεν επιθυμεί την κοντινή παρέα των άλλων.Το επάγγελμά της είναι να παίζει το εκκλησιαστικό όργανο,αλλά η ίδια δεν αισθάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κάτι το ιδιαίτερο.Για την ίδια είναι απλά μια δουλειά(η ψυχή της παραμένει ανεπηρέαστη από την θρησκευτική κατάνυξη).Είναι ρεαλίστρια σύμφωνα με τα λεγόμενά της.Ήταν η μόνη επιζήσασα,όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε με άλλες δύο γυναίκες έπεσε σ'ένα ποτάμι.Μετά από αυτό το συμβάν τίποτα δεν είναι όπως ήταν.Κάποιες φορές η συναισθηματική κατάσταση ορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και κατ'επέκταση τον κόσμο.Η συνείδηση και οι αισθήσεις,το περιβάλλον και οι εμπειρίες,τα λόγια και οι πράξεις.Η Mary περιφέρεται σαν φάντασμα ανάμεσα στους ανθρώπους,οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξή της.Δεν την ακούν και δεν την βλέπουν.Mία τρομακτική αντρική φιγούρα την ακολουθεί.”Είχα μια περίεργη αίσθηση χθες βράδυ.....την ημέρα ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικός,αλλά τη νύχτα δεν μπορείς να ελέγξεις τη φαντασία σου.......”.Η Mary παίζει το εκκλησιαστικό όργανο σα να είναι κάποια άλλη.Τα δάχτυλά της χορεύουν πάνω στα πλήκτρα σα δαιμονισμένα.Οι τρομακτικές φιγούρες βγαίνουν από το ποτάμι και πηγαίνουν στο παλιό κτίριο των λουτρών.Ένα μέρος όπου παλιότερα γινόντουσαν χοροί.Τώρα είναι κλειστό και παρατημένο.Το “καρναβάλι των ψυχών” ξεκινά.Ο χορός των “καταραμένων” από τον άλλο κόσμο.Μία αόρατη δύναμη οδηγεί την Μary εκεί......o ήχος από το εκκλησιαστικό όργανο δεν σταματά ποτέ,ποτέ.........Μήπως όλα είναι ένα κακό όνειρο?Μήπως έτσι είναι τελικά ο θάνατος?.....Μία ταινία φτιαγμένη με λίγα μέσα,αλλά τόσο ατμοσφαιρική,ονειρική,τρομακτική και μ'ένα ανατρεπτικό φινάλε που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα τις νύχτες των ανυποψίαστων θεατών.Το 1962 έσκασε σαν κομήτης στην κινηματογραφική πραγματικότητα,αγνοήθηκε από κοινό και κριτικούς,αλλά πιστευώ ότι προετοίμασε το έδαφος για ανάλογα μελλοντικά εγχειρήματα από δημιουργούς που λατρεύουν το “σκοτεινό” σινεμά.Η μοναδική ταινία μυθοπλασίας που έκανε ο Herk Harvey παραμένει ακόμα και σήμερα το “ακατέργαστο” διαμάντι του σινεμά του τρόμου(ή του “αλλόκοτου υπαρξιακού” σινεμά που όλοι λατρεύουμε να μισούμε).Θα μπορούσε άνετα να είναι ταινία του βωβού κινηματογράφου με μουσική υπόκρουση το εκκλησιαστικό όργανο. Άχρηστες Πληροφορίες( It was as though for a time I didn't exist) -Η αντρική φιγούρα που ακολουθεί την Mary είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας Herk Harvey -Εκτός από την Candace Hilligoss,οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες -Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι το “Carnival of Souls” ν'αναγνωριστεί από κοινό και κριτικούς,αλλά είναι φανερό ότι άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του σε σκηνοθέτες όπως ο George Romero και ο David Lynch αλλά και σε ταινίες(βλέπε ”The Sixth Sense”) . Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Carnival of souls (1962) Σκηνοθεσία: Herk Harvey Σενάριο: John Clifford Παίζουν: Candace Hilligoss,Frances Feist,Sidney Berger,Stan Levitt,Herk Harvey,Art Ellison κ.α. -”Καλή τύχη Μary.Πέρασε να μας δεις όταν ξανάρθεις.” -”Ευχαριστώ,μα δε θα ξανάρθω.” Όλοι μας φανταζόμαστε διάφορα.Η φαντασία καμιά φορά δημιουργεί ψευδαισθήσεις.Μπορεί να διανοηθεί κάποιος πως είναι να μην υπάρχεις,να μην έχεις θέση σ'αυτόν τον κόσμο?Η Mary είναι μία γυναίκα που δεν επιθυμεί την κοντινή παρέα των άλλων.Το επάγγελμά της είναι να παίζει το εκκλησιαστικό όργανο,αλλά η ίδια δεν αισθάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κάτι το ιδιαίτερο.Για την ίδια είναι απλά μια δουλειά(η ψυχή της παραμένει ανεπηρέαστη από την θρησκευτική κατάνυξη).Είναι ρεαλίστρια σύμφωνα με τα λεγόμενά της.Ήταν η μόνη επιζήσασα,όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε με άλλες δύο γυναίκες έπεσε σ'ένα ποτάμι.Μετά από αυτό το συμβάν τίποτα δεν είναι όπως ήταν.Κάποιες φορές η συναισθηματική κατάσταση ορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και κατ'επέκταση τον κόσμο.Η συνείδηση και οι αισθήσεις,το περιβάλλον και οι εμπειρίες,τα λόγια και οι πράξεις.Η Mary περιφέρεται σαν φάντασμα ανάμεσα στους ανθρώπους,οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξή της.Δεν την ακούν και δεν την βλέπουν.Mία τρομακτική αντρική φιγούρα την ακολουθεί.”Είχα μια περίεργη αίσθηση χθες βράδυ.....την ημέρα ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικός,αλλά τη νύχτα δεν μπορείς να ελέγξεις τη φαντασία σου.......”.Η Mary παίζει το εκκλησιαστικό όργανο σα να είναι κάποια άλλη.Τα δάχτυλά της χορεύουν πάνω στα πλήκτρα σα δαιμονισμένα.Οι τρομακτικές φιγούρες βγαίνουν από το ποτάμι και πηγαίνουν στο παλιό κτίριο των λουτρών.Ένα μέρος όπου παλιότερα γινόντουσαν χοροί.Τώρα είναι κλειστό και παρατημένο.Το “καρναβάλι των ψυχών” ξεκινά.Ο χορός των “καταραμένων” από τον άλλο κόσμο.Μία αόρατη δύναμη οδηγεί την Μary εκεί......o ήχος από το εκκλησιαστικό όργανο δεν σταματά ποτέ,ποτέ.........Μήπως όλα είναι ένα κακό όνειρο?Μήπως έτσι είναι τελικά ο θάνατος?.....Μία ταινία φτιαγμένη με λίγα μέσα,αλλά τόσο ατμοσφαιρική,ονειρική,τρομακτική και μ'ένα ανατρεπτικό φινάλε που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα τις νύχτες των ανυποψίαστων θεατών.Το 1962 έσκασε σαν κομήτης στην κινηματογραφική πραγματικότητα,αγνοήθηκε από κοινό και κριτικούς,αλλά πιστευώ ότι προετοίμασε το έδαφος για ανάλογα μελλοντικά εγχειρήματα από δημιουργούς που λατρεύουν το “σκοτεινό” σινεμά.Η μοναδική ταινία μυθοπλασίας που έκανε ο Herk Harvey παραμένει ακόμα και σήμερα το “ακατέργαστο” διαμάντι του σινεμά του τρόμου(ή του “αλλόκοτου υπαρξιακού” σινεμά που όλοι λατρεύουμε να μισούμε).Θα μπορούσε άνετα να είναι ταινία του βωβού κινηματογράφου με μουσική υπόκρουση το εκκλησιαστικό όργανο. Άχρηστες Πληροφορίες (It was as though for a time I didn't exist) -Η αντρική φιγούρα που ακολουθεί την Mary είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας Herk Harvey -Εκτός από την Candace Hilligoss,οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες -Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι το “Carnival of Souls” ν'αναγνωριστεί από κοινό και κριτικούς,αλλά είναι φανερό ότι άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του σε σκηνοθέτες όπως ο George Romero και ο David Lynch αλλά και σε ταινίες(βλέπε ”The Sixth Sense”) . Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
The Shangri-Las - ”Leader of the pack” (1965) Όταν ήμουν μικρός(ας ορίσουμε το “μικρός” ως την χρονική περίοδο που ξεκινά από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού-τότε που αρχίζουν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα-και φτάνει μέχρι.....κανείς δεν ξέρει)είχα μια αδυναμία στις ταινίες που αναφέρονταν στα 50's και στα 60's και είχαν να κάνουν με εφήβους ή teenagers αν προτιμάτε.Κάποιες από αυτές τις ταινίες ήταν καλές,κάποιες μέτριες,αλλά για μένα “ήταν όλες τους παιδιά μου” για ένα και μόνο λόγο:για τα τραγούδια εποχής 50's και 60's με τα οποία έντυναν κάποιες σκηνές. Τραγούδια για εφηβικά μελοδράματα,ραγισμένες καρδιές,έρωτες,απογοητεύσεις,για τη μοναξιά και όλα αυτά που μας απασχολούν σ'αυτή την τρυφερή ηλικία.Ήταν τότε που δεν μπορούσες να συγκεντρωθείς στα μαθήματά σου και ερχόσουν σε αντιπαράθεση με τους γονείς σου,επειδή το μυαλό σου ήταν συνέχεια σ'εκείνο το κορίτσι,τη συμμαθήτριά σου που πηγαίνατε μαζί όχι μόνο στο σχολείο,αλλά και στο φροντιστήριο αγγλικών.Εκείνο το κορίτσι,που στα δικά σου μάτια μπορεί να έμοιαζε λίγο με τη Neve Campbell(στο πρώτο Scream)ή με τη Winona Ryder(στο Reality bites)ή με την Kelly Preston(στο Mischief)ή στην Jennifer Conelly(στο Seven minutes in heaven)κτλ,κτλ....Εκείνο το κορίτσι που γελούσε με τ'αστεία σου,που είχες διακρίνει μία χαραμάδα συμπάθειας στα μάτια της,που μένατε στην ίδια γειτονιά και μετά το φροντιστήριο επιστρέφατε μαζί,αλλά δεν τόλμησες ποτέ να εκφράσεις τον έρωτά σου,γιατί..........γιατί ένα outsider είναι πάντα outsider.Κι ας ήξερες ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πιο τολμηρός από σένα.Is she really going out with him?Έτσι κάθε φορά που έβλεπες κάποια ταινία με αναφορά στα 50's-60's και άκουγες κάποιο heartbreak τραγούδι σκεφτόσουν πως θα ήταν τώρα η ζωή σου,αν τότε είχες το θάρρος να πεις αυτό που αισθανόσουν.Τα χρόνια πέρασαν και μεγάλωσες πιστεύοντας ότι η φαντασία μερικές φορές είναι καλύτερη από την πραγματικότητα.Το θέμα μας είναι το LP “Leader of the pack”(1965)των Shangri-las,για να μην ξεχνιόμαστε.Τα τραγούδια εδώ δεν έχουν να κάνουν μόνο με ανεκπλήρωτους έρωτες(που όλοι λατρεύουμε να μισούμε),αλλά και με έρωτες που παίρνουν σάρκα και οστά,κάπου όμως στην πορεία χαλάνε.Εδώ θα βρεις όλα αυτά που είχαν στοιχειώσει τις λευκές εφηβικές νύχτες σου.Μιλάμε για εκείνη την “μαγική” περίοδο της ζωής που ανακαλύπτεις τον εαυτό σου,που όλα βιώνονται σε υπερθετικό βαθμό και νομίζεις ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει,ότι είσαι μόνος σ'αυτόν τον κόσμο κτλ,κτλ........Απορώ πως δεν έχει γίνει ένα musical με τα τραγούδια του άλμπουμ “Leader of the pack” των Shangri-las.Εφηβικά μελοδράματα,έρωτες,ατίθασα κορίτσια,τραγωδίες,μηχανόβιοι,χωρισμοί,θάνατος,αποξένωση...κανείς μεγάλος δεν μπορεί να καταλάβει πόσο σκληρό είναι να είσαι 15-16 χρονών.Όλα αυτά από τέσσερα κορίτσια:τις αδερφές Mary Weis,Elizabeth "Betty" Weiss και τις αδερφές Marguerite "Marge" Ganser,Mary Ann Ganser(στην πορεία έμειναν τρεις,αποχώρησε η Betty Weiss).Ένα girl group που,παρά το νεαρό της ηλικίας των μελών,είχε αποκτήσει την φήμη των “κακών κοριτσιών” από το Queens(στην ίδια γειτονιά λίγα χρόνια μετά ξεκίνησαν οι Ramones).Τραγούδια με μελοποιημένα διαλογικά μέρη,σαν μικρά bubblegum pop-love-dark-death φιλμάκια,όπου το κάθε μέλος της μπάντας παίζει ένα ρόλο.Ιστορίες με ατίθασους μηχανόβιους(“Leader of the pack”,με κερασάκι στην τούρτα τις μηχανές που μαρσάρουν),ιστορίες με κορίτσια που το σκάνε απ'το σπίτι(“I can never go home anymore”,το αριστούργημά τους κατά την ταπεινή μου άποψη).'Ενα ζευγάρι χωρίζει και η κοπέλα αναπολεί τις ευτυχισμένες στιγμές του παρελθόντος στο “Remember(Walking in the sand),το οποίο εμπλουτίζεται με ήχους κυμάτων που σκάνε και κρωξίματα γλάρων.Παραγωγός και συνθέτης επιτυχιών της μπάντας ο George “Shadow” Morton.Εδώ θα βρείτε και άλλα πολλά διαμαντάκια:Give him a great big kiss,Maybe,Out in the street,Sophisticated boom boom,So much in love,It's easier to cry,What is love,Give us your blessings,Long live our love,Good night my love,pleasant dreams,Shout,........Το 1968 οι Shangri-Las διαλύθηκαν.Όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα.Τελειώνουν ποτέ τα όνειρα? Άχρηστες πληροφορίες(When I say I'm in love,you best believe I'm in love,LUV) -Αισθάνομαι την ανάγκη ν'αναφέρω κάποια girl groups που προηγήθηκαν και κάποια που υπήρξαν την ίδια περίοδο με τις Shangri-Las:The Chantels,The Bobbettes,The Shirelles,The Supremes,The Ronettes,The Exciters,Martha and the Vandellas,The Marvelettes,The Chiffons,The Poni-Tails,The Teen Queens,The Crystals,The Chordettes,The Dixie Cups,The Paris Sisters......και σταματώ εδώ.Αν ξέχασα κάποια groups ζητώ συγγνώμη -Η punk εκδοχή των Shangri-Las είναι οι “Κούκλες της Νέας Υόρκης”. -Το 1966 οι Shangri-Las θα κυκλοφορήσουν σε single το Past,present and future,ένα τραγούδι που δανείζεται την μελωδία από την “Σονάτα του σεληνόφωτος” του Ludwig van Beethoven. -Το 2007 η Mary Weiss επανεμφανίστηκε με την κυκλοφορία του άλμπουμ Dangerous game. -Ποτέ δεν σταμάτησαν να μου αρέσουν οι ταινίες που αναφέρονται στα 50's και στα 60's. Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Limelight (1952) Σκηνοθεσία: Charles Chaplin Σενάριο: Charles Chaplin Παίζουν: Charles Chaplin,Claire Bloom,Sydney Chaplin,Buster Keaton κ.α Τα φώτα της ράμπας που τα γηρατειά εγκαταλείπουν.....για να τα διαδεχθεί η νέα γενιά.Η ιστορία μιάς μπαλαρίνας και ενός κλόουν.Δύο άνθρωποι που έρχονται κοντά μετά από μία απόπειρα αυτοκτονίας.Ο Calvero και η Terry.Ένας ξεπεσμένος κωμικός και μία χορεύτρια.Αυτός,σε προχωρημένη ηλικία και επιρρεπής στο αλκοόλ,αναπολεί και ονειρεύεται τα περασμένα μεγαλεία του παρελθόντος.”Τι θλιβερό επάγγελμα να είσαι αστείος”.Ο μεγαλύτερος φόβος ενός καλλιτέχνη είναι να χάσει την επαφή με το κοινό του.Αυτή,θέλει να πεθάνει γιατί νομίζει ότι δεν θα ξαναχορέψει ποτέ πια.Ο Calvero σώζει την Terry και...ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο?.Η παρουσία του ενός αποτελεί για τον άλλον έμπνευση και σανίδα σωτηρίας.Η μόνη διαφορά είναι ότι ο κλόουν βρίσκεται στο τέλος της διαδρομής ενώ η χορεύτρια στην αρχή.Ο Calvero προσπαθεί ν'αντισταθεί στη φθορά,τη θλιμμένη αξιοπρέπεια των γηρατειών,το αναπόφευκτο της ζωής και του θανάτου.Η χορεύτρια είναι η λύτρωσή του.Εμπρός λοιπόν:Χρειάζεται θάρρος,φαντασία.Η ζωή είναι επιθυμία,η επιθυμία είναι η βάση όλης της ζωής.Η ζωή είναι υπέροχη αν δεν τη φοβάσαι.Η ζωή,η ζωή,η ζωή....Η ταινία είναι ένας ύμνος στη ζωή(και όχι μόνο).Η Terry θα περπατήσει και θα ξαναχορέψει.Μετά την πρεμιέρα θα τρέξει προς το μέρος του φωνάζοντας “Calvero,Calvero” και θα τον αγκαλιάσει.H Terry αγαπά τον Calvero,αλλά......Ο χρόνος είναι αμείλικτος.”Θα είναι καλοκαίρι,θα φοράτε ένα φόρεμα από μουσελίνα,θα παρατηρήσει το άρωμά σας,το Λονδίνο θα είναι όμορφο όπως στα όνειρα....στη μελαγχολία του ηλιοβασιλέματος όπου τα κηροπήγια θα χορεύουν μέσα στα μάτια σας,θα σας εξομολογηθεί την αγάπη του.....”.Η καρδιά και το πνεύμα,τί αίνιγμα. Οι εποχές αλλάζουν,ο κινηματογράφος αλλάζει.Κάποιες αξίες όμως παραμένουν αναλλοίωτες.Ο Charlie Chaplin,ο Buster Keaton,ο βωβός κινηματογράφος είναι ακόμα εδώ και συνυπάρχουν μαζί με τη νοσταλγία,τη συγκίνηση και την μελαγχολία.Όλος ο κόσμος είναι μιά σκηνή.Όταν όμως σβήσουν τα φώτα και η λάμψη χαθεί,αυτή η σκηνή μπορεί πολύ εύκολα να σε καταπιεί.Τα φώτα της ράμπας που τα γηρατειά εγκαταλείπουν.... -Άχρηστες πληροφορίες (The heart and the mind): Η υπέροχη μουσική είναι του Chaplin - Ο πρόσφατα εκλιπών Bernardo Bertolucci είχε πει ότι το σεντόνι που σκεπάζουν τον Calvero είναι το πανί του κινηματογράφου. - Λίγες είναι οι ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου που φέρνουν δάκρυα στα μάτια.Το “Limelight” είναι μία από αυτές. Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Withnail and I (1987) Σκηνοθεσία: Bruce Robinson Σενάριο: Bruce Robinson Παίζουν: Richard E. Grant,Paul McGann,Richard Griffiths,Ralph Brown κ.α. -”Νιώθω απαίσια,χάλια” -”Έτσι νιώθουμε όλοι μας” Οι ηθοποιοί είναι μια ειδική κατηγορία ανθρώπων(μερικοί μάλιστα νομίζουν ότι όλος ο “κόσμος” γυρίζει γύρω τους).Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή και μπορεί πολύ εύκολα να σε βάλει στο περιθώριο.Όταν αυτός ο “κόσμος” έχει άλλα σχέδια τότε αρχίζουν τα προβλήματα.Προβλήματα ένταξης,υπαρξιακής φύσεως και αδυναμία αποδοχής της κατάστασης των πραγμάτων.Βρισκόμαστε στο Κάμντεν του Λονδίνου,έτος 1969.H ωραιότερη δεκαετία της ιστορίας τελειώνει.Πολλές αλλαγές,πολλές προσδοκίες,πολλά όνειρα.Όταν κάτι τελειώνει τότε η μελαγχολία είναι προ των πυλών.Οι ήρωές μας είναι δύο άνεργοι ηθοποιοί γύρω στα τριάντα.Περιμένουν στο βρώμικο και ακατάστατο διαμέρισμα τους κάποιο καλό νέο από τους ατζέντηδες.Ο ένας,ο Withnail,μοιάζει με ξεπεσμένο δανδή(“είμαι ένας ηθοποιός που έχει πέσει στο επίπεδο ενός αλήτη”)που μισεί τον κόσμο,είναι κυνικός και είρων,ενώ ο άλλος,ο Marwood,είναι λίγο πιο “γήινος”,αλλά ταυτόχρονα επιρρεπής σε κρίσεις πανικού.Αντιμετωπίζουν την σκληρή πραγματικότητα με αλκοόλ και πάσης φύσεως ουσίες.Όταν περάσει η επήρεια όμως ο “εφιάλτης” είναι πάλι εδώ.Τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο.Η αηδία για τον έξω κόσμο αποτυπώνεται με μία χαρακτηριστική εικόνα στα πρώτα λεπτά της ταινίας:μία γυναίκα δαγκώνει ένα τοστ με αυγό και ο κρόκος χύνεται στο πιάτο.......”Θεέ μου η κατάσταση εκεί έξω είναι εφιαλτική”....Οι ήρωές μας κάνουν φιλότιμες-απέλπιδες-προσπάθειες ν'αποτινάξουν από πάνω τους την πραγματικότητα που ευθύνεται για όλα τα δεινά που τους συμβαίνουν.Σχεδιάζουν μία απόδραση στην εξοχή παρά τις αρχικές αντιδράσεις του Withnail:”Είμαι στο πάρκο και νιώθω σχεδόν νεκρός,σε τι θα ωφελούσε η εξοχή?”.Η εκδρομή εξελίσσεται σ'ένα ακόμα εφιάλτη.Ο “έξω κόσμος” φαντάζει απειλητικός και αφιλόξενος για τους δύο ήρωες.Οι κωμικές καταστάσεις έχουν μία τραγική διάσταση και τούμπαλιν.Προσθέστε σε όλο αυτό το σκηνικό τον dealer Danny(νομίζω ότι ο συγκεκριμένος ήρωας είναι το κερασάκι στην τούρτα-το Camberwell carrot και η θεωρία του για τα μαλλιά και την επικοινωνία με το σύμπαν έχουν μείνει στην ιστορία)και τον θείο του Withnail,Μonty.Ο πρώτος μπαίνει όποτε θέλει στο διαμέρισμα των ηρώων,φιλοσοφεί και διηγείται διάφορες διασκεδαστικές ιστορίες ενώ ο δεύτερος πολιορκεί ερωτικά τον Μarwood και τον φέρνει σε αμηχανία.Oι δύο ήρωες(ο Richard E. Grant και ο Paul McGann εξαιρετικοί στους ρόλους τους)δίνουν την εντύπωση ότι η μοίρα τους βάζει σε διάφορες καταστάσεις-παρεξηγήσεις από τις οποίες πρέπει να απεμπλακούν.Μια ταινία που εκτιμήθηκε στο πέρασμα των χρόνων και σε κερδίζει με την αλήθεια που καταθέτει.Κωμωδία,αλκοόλ,δράμα,αλκοόλ,γέλιο,αλκοόλ,κλάμα:το ένα διαδέχεται το άλλο μέχρι να φτάσουμε στο φινάλε.Ένα φινάλε που βρίσκει τον Withnail ν'απαγγέλει στίχους από τον Amlet του Shakespeare:”Τελευταία,το γιατί δεν ξέρω,έχω χάσει όλο μου το κέφι,κι αλήθεια είναι τόσο βαριά η διάθεσή μου,που αυτό το ωραιότερο συγκρότημα η γη,μου φαίνεται σαν ένα άγονο ξερό ακρωτήρι........” Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Slackersonic -Άχρηστες πληροφορίες(Even a stopped clock gives the right time twice a day) -Το σενάριο βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες του σκηνοθέτη την περίοδο που ήταν άνεργος ηθοποιός -Στην παραγωγή βρίσκουμε την εταιρία του George Harrison,Hand made films -Ελληνικός τίτλος:”O φίλος μου κι εγώ” -Προβλήθηκε στην Ελλάδα σε θερινούς κινηματογράφους το 2007
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Young marble giants-“Colossal youth”(1980) Το μοναδικό LP της μπάντας(στην θρυλική Rough Trade ηχογραφημένο το 1980)είναι ένα έξοχο δείγμα μινιμαλισμού και της φιλοσοφίας του less is more.Αιθέρια φωνητικά,μια κιθάρα,ένα μπάσο,ένα home-made drum machine και μια farfisa είναι τα συστατικά αυτού του δίσκου.Χώρα προέλευσης η Ουαλία και συγκεκριμένα το Κάρντιφ.Βασικός πυρήνας του γκρουπ τα αδέρφια Philip και Stuart Moxham και η Alison Statton.Τραγούδια μικρής διάρκειας(δύο λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο),που δημιουργούν μία υπέροχη ατμόσφαιρα.Oι στίχοι όλων των τραγουδιών θα μπορούσαν να είναι οι σκέψεις ενός ανθρώπου από τη στιγμή που ξυπνάει μέχρι την ώρα που θα πέσει για ύπνο.Επειδή τα φωνητικά είναι γυναικεία το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η εικόνα μιάς κοπέλας που κοιτάζει από το παράθυρό της τον κόσμο και απολαμβάνει το ρόφημά της-μάλλον τσαι(Μεγάλη Βρετανία γαρ).Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος(είπαμε Μεγάλη Βρετανία)και κάπου κάπου ψιχαλίζει(σε μεγάλη φόρμα με βρίσκω).Η κοπέλα της ιστορίας μας διαβάζει ένα βιβλίο,φιλοσοφεί πάνω στα αιώνια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και γράφει κάποιες σημειώσεις στο ημερολόγιό της.....Είναι μαγικός ο τρόπος που απλώνονται οι συνθέσεις των Young marble giants και το πως το κάθε όργανο φέρνει εις πέρας τον “ηχητικό” ρόλο του.Συνθέσεις experimental και πάντα minimal,άλλοτε επιθετικές και άλλοτε μυστήρια ατμοσφαιρικές στα όρια του new wave(?),post punk(?),synth-pop(?),indie-pop(?) κτλ,κτλ,κτλ.Η απουσία κανονικών drums δίνει μια νέα διάσταση στο τελικό αποτέλεσμα.Δεν είναι εύκολο να κατατάξεις σε κάποιο μουσικό ρεύμα αυτό το άλμπουμ:η χρονιά κυκλοφορίας,η δισκογραφική που ανέλαβε να το κυκλοφορήσει και η χώρα προέλευσης ενδέχεται να μας οδηγήσουν σε κάποια συμπεράσματα που μπορεί όμως να είναι λανθασμένα.Εκεί ίσως να βρίσκεται και ένα μέρος της γοητείας αυτής της κυκλοφορίας:στην δυσκολία να την κατατάξεις κάπου συγκεκριμένα. Η παραγωγή απλή και ουσιαστική,χωρίς πολλές φιοριτούρες.Απογυμνωμένες συνθέσεις,απαλλαγμένες από κάθε είδους περιττά πράγματα.Αυτός ο δίσκος μπορεί πολύ εύκολα να γίνει πηγή έμπνευσης,να δείξει ένα δρόμο σε πολλές μπάντες και μουσικούς και ν'αποδείξει για άλλη μια φορά ότι η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα. Άχρηστες πληροφορίες(Credit in the straight world) -Οι Κούροι,τα μαρμάρινα αγάλματα υπερφυσικών διαστάσεων της αρχαιοελληνικής περιόδου αποτέλεσαν την έμπνευση για το όνομα της μπάντας και για τον τίτλο του δίσκου -Ένα από τα αγαπημένα άλμπουμ του Kurt Cobain(“...η μουσική τους είναι ευχάριστη και σε χαλαρώνει....”) -Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Slackersonic
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Can't buy me love (1987) Σκηνοθεσία: Steve Rash Σενάριο: Michael Swerdlink Παίζουν: Patrick Dempsey,Amanda Peterson,Courtney Gains,Seth Green Dennis Dugan,κ.α. -“You can do anything you want,anything you put your heart and your mind into.......” -Αγόρι:”Δεν θα'θελες να γίνεις δημοφιλής?Τελευταία χρονιά στο σχολείο.Υποτίθεται ότι θα είναι η καλύτερη χρονιά της ζωής μας.Ένα σουέντ συνολάκι-που δεν έπρεπε να φορεθεί-λερωμένο με κρασί,μία κοπέλα σε δεινή θέση και χίλια δολλάρια είναι ο συνδυασμός της επιτυχίας.Όλα είναι θέμα επιλογών και συγκυριών.Σε είδα με το τηλεσκόπιο που τόσο ήθελα ν'αγοράσω.Ήσουν σαν άγγελος στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.Είχα βαρεθεί να είμαι ένα τίποτα.Ήθελα να είμαι στην παρέα των άνετων που κάνουν όλα τα πάρτυ και αρέσουν στα κορίτσια.Τί συνέβη με μας?Είμασταν όλοι φίλοι στο δημοτικό.Οι αθλητές γίνανε αθλητές,οι μαζορέτες γίνανε μαζορέτες.Εμείς γίναμε εμείς.Βλέπουμε τα παιχνίδια της σχολικής ομάδας καθήμενοι στην κερκίδα των φιλοξενούμενων.Κούρεψα 286 μίλια γρασίδι για σένα.Θέλω να σε νοικιάσω.Αυτό θα με κάνει δημοφιλή.............” -Κορίτσι:”Το να είσαι δημοφιλής δεν είναι τέλειο.Αφού το θέλεις όμως τόσο πολύ θα γίνω το εισιτήριο σου.Χίλια δολλάρια παρακαλώ.Όχι φιλιά,όχι κράτημα χεριών.Ένας μήνας είναι μόνο στο κάτω-κάτω.Το νεκροταφείο αεροπλάνων.Αστρονομία και όχι αστρολογία λοιπόν.Το φεγγάρι μοιάζει διαφορετικό τώρα.Δεν είναι τόσο μυστήριο ή ρομαντικό.Κάποια μέρα εύχομαι να με κρατήσει στην αγκαλιά του σε μιά βαθυγάλανη θάλασσα.Επιτέλους μαζί, και οι δύο μαζί.Σου έδειξα τα ποιήματά μου και εκείνο το βράδυ που το φεγγάρι έμοιαζε διαφορετικό ήθελα να σε φιλήσω.Μείνε ο εαυτός σου,μην αλλάξεις για να τους ευχαριστήσεις...............” -Αγόρι:”Εγώ ν'αλλάξω?Ποτέ.Ο παραδοσιακός Αφρικάνικος χορός.Κοίτα με πως χορεύω.Όλοι με αποδέχονται τώρα και το εισιτήριό μου ήσουν εσύ.Η αρχηγός των μαζορετών,το μεγαλύτερο “τρόπαιο”.Όλους μου τους φίλους τους χρωστάω σε σένα.Σε χρησιμοποίησα.Τα ποιήματά σου τα χρησιμοποίησα για να ικανοποιήσω τις ερωτικές μου επιθυμίες.Δεκαεπτά χρόνια αγνοούσες την ύπαρξή μου.Ούτε τ'όνομά μου δεν ξέρεις να προφέρεις σωστά.Έχασα τον καλύτερό μου φίλο.Είμαι όμως με την παρέα των άνετων και έχω όποιο κορίτσι θέλω.....................” -Κορίτσι:”Αυτά έχεις όταν είσαι δημοφιλής.Αφιερώνεις πολύ χρόνο.Οι οπαδοί σου ξεφτιλίζονται.Έχω δει ζόμπι με περισσότερη ατομικότητα.Έγραψα ένα νέο ποίημα.Λέγεται σπασμένο φεγγάρι.Το έγραψα για σένα.Μην το κάνεις άλλο αυτό.Δεν υπάρχει λόγος να παίζουμε άλλο αυτό το θέατρο.Όλοι σας νομίζατε ότι είμαστε ζευγάρι.Με πλήρωσε χίλια δολλάρια για να προσποιηθώ ότι μου αρέσει.Εξαγόρασε εμένα και όλους εσάς.Είχε βαρεθεί να είναι ένα τίποτα.Εγώ τουλάχιστον πληρώθηκα..........” -Αγόρι:”Όλα όσα έκανα είχαν να κάνουν με σένα και το όνειρο να γίνω μέρος της ζωής σου.Ύστερα μου ήρθε εκείνη η ηλίθια ιδέα.Με μετέτρεψε σε κάτι που δεν είμαι.Αυτό που πάντα ήθελα ήταν να είμαι κοντά σου.Όταν τα κατάφερα,δεν ήμουν εγώ πια.Ο αληθινός εγώ και η αληθινή εσύ.Οι άνετοι,οι σπασίκλες,η μεριά σου,η μεριά μου.Όλα αυτά είναι αηδίες.Είναι αρκετά σκληρό να είσαι απλά ο εαυτός σου.Τα χρήματα δεν μπορούν να μου αγοράσουν την αγάπη”.Εσείς τί λέτε? Άχρηστες πληροφορίες(Together at last,together as two): -Ελληνικός τίτλος:”O γόης των χιλίων δολλαρίων”.Σάββατο μεσημέρι την είδα πρώτη φορά το 1991 ή το 1992,μαθητής τότε στην τρίτη λυκείου. -H Amanda Peterson θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην καρδιά και τη μνήμη μας στο ρόλο της Cindy Mancini. -Ο τίτλος της ταινίας είναι “δάνειο” από το γνωστό τραγούδι των Beatles(ακούγεται στους τίτλους αρχής). Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Slackersonic
The Stranglers - “Black and white”(1978) Το 1977 ήταν μια χρονιά ορόσημο για το punk rock(και δη το βρετανικό).Πολλές μπάντες συστήθηκαν στο κοινό με τα δισκογραφικά ντεμπούτα τους.Οι στραγγαλιστές ήταν μία από αυτές τις μπάντες.Σχηματίστηκαν το 1974 και μπήκαν στο ρεύμα του pub rock(βραχύβιο μουσικό στυλ που προετοίμασε το έδαφος για το punk rock στη γηραιά Αλβιώνα),αλλά οι δυναμικές-επεισοδιακές εμφανίσεις τους προανήγγειλαν τον ερχομό του punk rock.Αυτό που διαφοροποιούσε τους Stranglers από τους υπόλοιπους punk rockers ήταν ότι ηλικιακά ήταν λίγο μεγαλύτεροι,ήξεραν να παίζουν τα όργανά τους και αγαπούσαν τα keyboards.Αααα και κάτι ακόμα:είχαν χιούμορ στα όρια της παρεξήγησης(μιλάμε για την μπάντα που όλοι λατρεύουν να μισούν).Δύο εμβληματικά άλμπουμ-Rattus norvegicus και No more heroes,αμφότερα κυκλοφορημένα το 1977-εδραίωσαν την μπάντα για τα καλά και απάντησαν μιά για πάντα στο ερώτημα:είναι punk οι Stranglers?Να σημειώσουμε εδώ για την ιστορία ότι όταν οι Ramones έπαιξαν στην Αγγλία για πρώτη φορά το 1976 οι Stranglers ήταν support.Το 1978 κυκλοφορούν ένα από τα πιό “μυστήρια” άλμπουμ τους(θ'ακολουθήσουν κι άλλα στη συνέχεια).Με το “Black and white” ανακατεύουν την τράπουλα τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά.Τραγούδια για ρομπότ,σαμουράι,πυρηνικές εκρήξεις,μυστήριες απειλές,εξωγήινους,δυστοπικές κοινωνίες,καταπιεστικές κυβερνήσεις.....gray becomes black and white.Είχε έρθει η ώρα να κάνουν την εμφάνισή τους οι “άνθρωποι με τα μαύρα”......be off the streets by nightfall.Το σαρωτικό μπάσο-οδοστρωτήρας του Jean-Jackues Burnel(ένας από τους πιο επιδραστικούς μπασίστες μ'έναν ήχο “σήμα κατατεθέν”),τα κιθαριστικά “ξυσίματα” του Hugh Cornwell,τα στιβαρά τύμπανα του Jet Black και τα “psychedelic wave” keyboards του Dave Greenfield είναι εδώ και σ'αυτό το δίσκο και μας θυμίζουν για ποιούς λόγους οι Stranglers ξεχώριζαν από τις άλλες μπάντες της εποχής τους.Έχουμε και λέμε:Punk rock δυναμίτες(Tank,Sweden,Curfew),ζοφερό new wave-post punk(Threatened,Do you wanna,Death and night and blood,Enough time,),experimental art-punk(Nice n' sleazy,In the shadows,Hey!Rise of the robots),indie-new wave-waltz(Outside Tokyo) και ένα τραγούδι-προάγγελος της Brit-pop των 90's(Toiler on the sea).O “στραγγαλισμός” του ήχου επετεύχθη.Η επιλογή του ονόματος της μπάντας δεν είναι τυχαία.Ακόμα και το εξώφυλλο του δίσκου έχει ένα ενδιαφέρον, ασπρόμαυρο και minimal.Με το “Black and white” η μπάντα γράφει το τελευταίο κεφάλαιο μιάς τριλογίας και είναι πλέον έτοιμη για ν'αναμετρηθεί με “νέους δαίμονες”.Στα επόμενα χρόνια οι Stranglers κυκλοφόρησαν δουλειές που κινήθηκαν σε διάφορα μουσικά είδη,post punk,new wave,λυρική pop,ευρωπαικός ρομαντισμός,κτλ,κτλ,κτλ.Η δισκογραφία τους είχε πολλά σκαμπανεβάσματα,αλλά δεν ήταν ποτέ αδιάφορη.Η ηχητική εξέλιξη και η διεύρυνση των μουσικών οριζόντων ήταν τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα.θα κλείσω με τα λόγια του Jean-Jacques Burnel:”Οπωσδήποτε θεωρούσα τον εαυτό μου punk rocker” και “μου αρέσει να σκέφτομαι ότι εμείς(οι Stranglers)ήμασταν πρώτα punk και μετά οτιδήποτε άλλο”. Άχρηστες πληροφορίες(Nice n' sleazy) -Το Rock in Athens που έγινε το 1985 στο Καλλιμάρμαρο στάδιο και η μοίρα ευθύνονται για την αγάπη μου στους Stranglers.Το καλοκαίρι του 1985 στο κάμπινγκ που παραθερίζαμε άκουσα από κάποιον που ήταν στην ευρύτερη παρέα να εκφράζει την στεναχώρια του γιατί δεν μπορούσε να πάει στην Αθήνα και να παρακολουθήσει τους αγαπημένους του Stranglers.Εγώ δεν είχα ιδέα από αυτά(στην πέμπτη δημοτικού τα ακούσματά μου κινούνταν ανάμεσα στους Duran Duran,Alphaville,A-ha άντε και λίγο Bruce Springsteen).Απλά συγκράτησα το όνομα.Τα αποκαλυπτήρια έγιναν ένα χρόνο μετά όταν η Ερτ 2 πρόβαλε εκτεταμένα αποσπάσματα από το φεστιβάλ.Εκείνη τη χρονιά βέβαια τα μουσικά μονοπάτια στα οποία βαδίζανε οι Stranglers απείχαν παρασάγγας από αυτό που ξέρουμε σαν punk rock,αλλά για μένα δεν είχε σημασία........οι άνθρωποι με τα μαύρα ήταν οι καινούριοι μου ήρωες..... Γιώργος a.k.a. Τέντυ μπόυ a.k.a. Marjelido
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Page 1 of 8
You are here: