Propaganda
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Withnail and I (1987) Σκηνοθεσία: Bruce Robinson Σενάριο: Bruce Robinson Παίζουν: Richard E. Grant,Paul McGann,Richard Griffiths,Ralph Brown κ.α. -”Νιώθω απαίσια,χάλια” -”Έτσι νιώθουμε όλοι μας” Οι ηθοποιοί είναι μια ειδική κατηγορία ανθρώπων(μερικοί μάλιστα νομίζουν ότι όλος ο “κόσμος” γυρίζει γύρω τους).Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή και μπορεί πολύ εύκολα να σε βάλει στο περιθώριο.Όταν αυτός ο “κόσμος” έχει άλλα σχέδια τότε αρχίζουν τα προβλήματα.Προβλήματα ένταξης,υπαρξιακής φύσεως και αδυναμία αποδοχής της κατάστασης των πραγμάτων.Βρισκόμαστε στο Κάμντεν του Λονδίνου,έτος 1969.H ωραιότερη δεκαετία της ιστορίας τελειώνει.Πολλές αλλαγές,πολλές προσδοκίες,πολλά όνειρα.Όταν κάτι τελειώνει τότε η μελαγχολία είναι προ των πυλών.Οι ήρωές μας είναι δύο άνεργοι ηθοποιοί γύρω στα τριάντα.Περιμένουν στο βρώμικο και ακατάστατο διαμέρισμα τους κάποιο καλό νέο από τους ατζέντηδες.Ο ένας,ο Withnail,μοιάζει με ξεπεσμένο δανδή(“είμαι ένας ηθοποιός που έχει πέσει στο επίπεδο ενός αλήτη”)που μισεί τον κόσμο,είναι κυνικός και είρων,ενώ ο άλλος,ο Marwood,είναι λίγο πιο “γήινος”,αλλά ταυτόχρονα επιρρεπής σε κρίσεις πανικού.Αντιμετωπίζουν την σκληρή πραγματικότητα με αλκοόλ και πάσης φύσεως ουσίες.Όταν περάσει η επήρεια όμως ο “εφιάλτης” είναι πάλι εδώ.Τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο.Η αηδία για τον έξω κόσμο αποτυπώνεται με μία χαρακτηριστική εικόνα στα πρώτα λεπτά της ταινίας:μία γυναίκα δαγκώνει ένα τοστ με αυγό και ο κρόκος χύνεται στο πιάτο.......”Θεέ μου η κατάσταση εκεί έξω είναι εφιαλτική”....Οι ήρωές μας κάνουν φιλότιμες-απέλπιδες-προσπάθειες ν'αποτινάξουν από πάνω τους την πραγματικότητα που ευθύνεται για όλα τα δεινά που τους συμβαίνουν.Σχεδιάζουν μία απόδραση στην εξοχή παρά τις αρχικές αντιδράσεις του Withnail:”Είμαι στο πάρκο και νιώθω σχεδόν νεκρός,σε τι θα ωφελούσε η εξοχή?”.Η εκδρομή εξελίσσεται σ'ένα ακόμα εφιάλτη.Ο “έξω κόσμος” φαντάζει απειλητικός και αφιλόξενος για τους δύο ήρωες.Οι κωμικές καταστάσεις έχουν μία τραγική διάσταση και τούμπαλιν.Προσθέστε σε όλο αυτό το σκηνικό τον dealer Danny(νομίζω ότι ο συγκεκριμένος ήρωας είναι το κερασάκι στην τούρτα-το Camberwell carrot και η θεωρία του για τα μαλλιά και την επικοινωνία με το σύμπαν έχουν μείνει στην ιστορία)και τον θείο του Withnail,Μonty.Ο πρώτος μπαίνει όποτε θέλει στο διαμέρισμα των ηρώων,φιλοσοφεί και διηγείται διάφορες διασκεδαστικές ιστορίες ενώ ο δεύτερος πολιορκεί ερωτικά τον Μarwood και τον φέρνει σε αμηχανία.Oι δύο ήρωες(ο Richard E. Grant και ο Paul McGann εξαιρετικοί στους ρόλους τους)δίνουν την εντύπωση ότι η μοίρα τους βάζει σε διάφορες καταστάσεις-παρεξηγήσεις από τις οποίες πρέπει να απεμπλακούν.Μια ταινία που εκτιμήθηκε στο πέρασμα των χρόνων και σε κερδίζει με την αλήθεια που καταθέτει.Κωμωδία,αλκοόλ,δράμα,αλκοόλ,γέλιο,αλκοόλ,κλάμα:το ένα διαδέχεται το άλλο μέχρι να φτάσουμε στο φινάλε.Ένα φινάλε που βρίσκει τον Withnail ν'απαγγέλει στίχους από τον Amlet του Shakespeare:”Τελευταία,το γιατί δεν ξέρω,έχω χάσει όλο μου το κέφι,κι αλήθεια είναι τόσο βαριά η διάθεσή μου,που αυτό το ωραιότερο συγκρότημα η γη,μου φαίνεται σαν ένα άγονο ξερό ακρωτήρι........” Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Slackersonic -Άχρηστες πληροφορίες(Even a stopped clock gives the right time twice a day) -Το σενάριο βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες του σκηνοθέτη την περίοδο που ήταν άνεργος ηθοποιός -Στην παραγωγή βρίσκουμε την εταιρία του George Harrison,Hand made films -Ελληνικός τίτλος:”O φίλος μου κι εγώ” -Προβλήθηκε στην Ελλάδα σε θερινούς κινηματογράφους το 2007
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Young marble giants-“Colossal youth”(1980) Το μοναδικό LP της μπάντας(στην θρυλική Rough Trade ηχογραφημένο το 1980)είναι ένα έξοχο δείγμα μινιμαλισμού και της φιλοσοφίας του less is more.Αιθέρια φωνητικά,μια κιθάρα,ένα μπάσο,ένα home-made drum machine και μια farfisa είναι τα συστατικά αυτού του δίσκου.Χώρα προέλευσης η Ουαλία και συγκεκριμένα το Κάρντιφ.Βασικός πυρήνας του γκρουπ τα αδέρφια Philip και Stuart Moxham και η Alison Statton.Τραγούδια μικρής διάρκειας(δύο λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο),που δημιουργούν μία υπέροχη ατμόσφαιρα.Oι στίχοι όλων των τραγουδιών θα μπορούσαν να είναι οι σκέψεις ενός ανθρώπου από τη στιγμή που ξυπνάει μέχρι την ώρα που θα πέσει για ύπνο.Επειδή τα φωνητικά είναι γυναικεία το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η εικόνα μιάς κοπέλας που κοιτάζει από το παράθυρό της τον κόσμο και απολαμβάνει το ρόφημά της-μάλλον τσαι(Μεγάλη Βρετανία γαρ).Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος(είπαμε Μεγάλη Βρετανία)και κάπου κάπου ψιχαλίζει(σε μεγάλη φόρμα με βρίσκω).Η κοπέλα της ιστορίας μας διαβάζει ένα βιβλίο,φιλοσοφεί πάνω στα αιώνια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και γράφει κάποιες σημειώσεις στο ημερολόγιό της.....Είναι μαγικός ο τρόπος που απλώνονται οι συνθέσεις των Young marble giants και το πως το κάθε όργανο φέρνει εις πέρας τον “ηχητικό” ρόλο του.Συνθέσεις experimental και πάντα minimal,άλλοτε επιθετικές και άλλοτε μυστήρια ατμοσφαιρικές στα όρια του new wave(?),post punk(?),synth-pop(?),indie-pop(?) κτλ,κτλ,κτλ.Η απουσία κανονικών drums δίνει μια νέα διάσταση στο τελικό αποτέλεσμα.Δεν είναι εύκολο να κατατάξεις σε κάποιο μουσικό ρεύμα αυτό το άλμπουμ:η χρονιά κυκλοφορίας,η δισκογραφική που ανέλαβε να το κυκλοφορήσει και η χώρα προέλευσης ενδέχεται να μας οδηγήσουν σε κάποια συμπεράσματα που μπορεί όμως να είναι λανθασμένα.Εκεί ίσως να βρίσκεται και ένα μέρος της γοητείας αυτής της κυκλοφορίας:στην δυσκολία να την κατατάξεις κάπου συγκεκριμένα. Η παραγωγή απλή και ουσιαστική,χωρίς πολλές φιοριτούρες.Απογυμνωμένες συνθέσεις,απαλλαγμένες από κάθε είδους περιττά πράγματα.Αυτός ο δίσκος μπορεί πολύ εύκολα να γίνει πηγή έμπνευσης,να δείξει ένα δρόμο σε πολλές μπάντες και μουσικούς και ν'αποδείξει για άλλη μια φορά ότι η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα. Άχρηστες πληροφορίες(Credit in the straight world) -Οι Κούροι,τα μαρμάρινα αγάλματα υπερφυσικών διαστάσεων της αρχαιοελληνικής περιόδου αποτέλεσαν την έμπνευση για το όνομα της μπάντας και για τον τίτλο του δίσκου -Ένα από τα αγαπημένα άλμπουμ του Kurt Cobain(“...η μουσική τους είναι ευχάριστη και σε χαλαρώνει....”) -Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Slackersonic
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Can't buy me love (1987) Σκηνοθεσία: Steve Rash Σενάριο: Michael Swerdlink Παίζουν: Patrick Dempsey,Amanda Peterson,Courtney Gains,Seth Green Dennis Dugan,κ.α. -“You can do anything you want,anything you put your heart and your mind into.......” -Αγόρι:”Δεν θα'θελες να γίνεις δημοφιλής?Τελευταία χρονιά στο σχολείο.Υποτίθεται ότι θα είναι η καλύτερη χρονιά της ζωής μας.Ένα σουέντ συνολάκι-που δεν έπρεπε να φορεθεί-λερωμένο με κρασί,μία κοπέλα σε δεινή θέση και χίλια δολλάρια είναι ο συνδυασμός της επιτυχίας.Όλα είναι θέμα επιλογών και συγκυριών.Σε είδα με το τηλεσκόπιο που τόσο ήθελα ν'αγοράσω.Ήσουν σαν άγγελος στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.Είχα βαρεθεί να είμαι ένα τίποτα.Ήθελα να είμαι στην παρέα των άνετων που κάνουν όλα τα πάρτυ και αρέσουν στα κορίτσια.Τί συνέβη με μας?Είμασταν όλοι φίλοι στο δημοτικό.Οι αθλητές γίνανε αθλητές,οι μαζορέτες γίνανε μαζορέτες.Εμείς γίναμε εμείς.Βλέπουμε τα παιχνίδια της σχολικής ομάδας καθήμενοι στην κερκίδα των φιλοξενούμενων.Κούρεψα 286 μίλια γρασίδι για σένα.Θέλω να σε νοικιάσω.Αυτό θα με κάνει δημοφιλή.............” -Κορίτσι:”Το να είσαι δημοφιλής δεν είναι τέλειο.Αφού το θέλεις όμως τόσο πολύ θα γίνω το εισιτήριο σου.Χίλια δολλάρια παρακαλώ.Όχι φιλιά,όχι κράτημα χεριών.Ένας μήνας είναι μόνο στο κάτω-κάτω.Το νεκροταφείο αεροπλάνων.Αστρονομία και όχι αστρολογία λοιπόν.Το φεγγάρι μοιάζει διαφορετικό τώρα.Δεν είναι τόσο μυστήριο ή ρομαντικό.Κάποια μέρα εύχομαι να με κρατήσει στην αγκαλιά του σε μιά βαθυγάλανη θάλασσα.Επιτέλους μαζί, και οι δύο μαζί.Σου έδειξα τα ποιήματά μου και εκείνο το βράδυ που το φεγγάρι έμοιαζε διαφορετικό ήθελα να σε φιλήσω.Μείνε ο εαυτός σου,μην αλλάξεις για να τους ευχαριστήσεις...............” -Αγόρι:”Εγώ ν'αλλάξω?Ποτέ.Ο παραδοσιακός Αφρικάνικος χορός.Κοίτα με πως χορεύω.Όλοι με αποδέχονται τώρα και το εισιτήριό μου ήσουν εσύ.Η αρχηγός των μαζορετών,το μεγαλύτερο “τρόπαιο”.Όλους μου τους φίλους τους χρωστάω σε σένα.Σε χρησιμοποίησα.Τα ποιήματά σου τα χρησιμοποίησα για να ικανοποιήσω τις ερωτικές μου επιθυμίες.Δεκαεπτά χρόνια αγνοούσες την ύπαρξή μου.Ούτε τ'όνομά μου δεν ξέρεις να προφέρεις σωστά.Έχασα τον καλύτερό μου φίλο.Είμαι όμως με την παρέα των άνετων και έχω όποιο κορίτσι θέλω.....................” -Κορίτσι:”Αυτά έχεις όταν είσαι δημοφιλής.Αφιερώνεις πολύ χρόνο.Οι οπαδοί σου ξεφτιλίζονται.Έχω δει ζόμπι με περισσότερη ατομικότητα.Έγραψα ένα νέο ποίημα.Λέγεται σπασμένο φεγγάρι.Το έγραψα για σένα.Μην το κάνεις άλλο αυτό.Δεν υπάρχει λόγος να παίζουμε άλλο αυτό το θέατρο.Όλοι σας νομίζατε ότι είμαστε ζευγάρι.Με πλήρωσε χίλια δολλάρια για να προσποιηθώ ότι μου αρέσει.Εξαγόρασε εμένα και όλους εσάς.Είχε βαρεθεί να είναι ένα τίποτα.Εγώ τουλάχιστον πληρώθηκα..........” -Αγόρι:”Όλα όσα έκανα είχαν να κάνουν με σένα και το όνειρο να γίνω μέρος της ζωής σου.Ύστερα μου ήρθε εκείνη η ηλίθια ιδέα.Με μετέτρεψε σε κάτι που δεν είμαι.Αυτό που πάντα ήθελα ήταν να είμαι κοντά σου.Όταν τα κατάφερα,δεν ήμουν εγώ πια.Ο αληθινός εγώ και η αληθινή εσύ.Οι άνετοι,οι σπασίκλες,η μεριά σου,η μεριά μου.Όλα αυτά είναι αηδίες.Είναι αρκετά σκληρό να είσαι απλά ο εαυτός σου.Τα χρήματα δεν μπορούν να μου αγοράσουν την αγάπη”.Εσείς τί λέτε? Άχρηστες πληροφορίες(Together at last,together as two): -Ελληνικός τίτλος:”O γόης των χιλίων δολλαρίων”.Σάββατο μεσημέρι την είδα πρώτη φορά το 1991 ή το 1992,μαθητής τότε στην τρίτη λυκείου. -H Amanda Peterson θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην καρδιά και τη μνήμη μας στο ρόλο της Cindy Mancini. -Ο τίτλος της ταινίας είναι “δάνειο” από το γνωστό τραγούδι των Beatles(ακούγεται στους τίτλους αρχής). Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Slackersonic
The Stranglers - “Black and white”(1978) Το 1977 ήταν μια χρονιά ορόσημο για το punk rock(και δη το βρετανικό).Πολλές μπάντες συστήθηκαν στο κοινό με τα δισκογραφικά ντεμπούτα τους.Οι στραγγαλιστές ήταν μία από αυτές τις μπάντες.Σχηματίστηκαν το 1974 και μπήκαν στο ρεύμα του pub rock(βραχύβιο μουσικό στυλ που προετοίμασε το έδαφος για το punk rock στη γηραιά Αλβιώνα),αλλά οι δυναμικές-επεισοδιακές εμφανίσεις τους προανήγγειλαν τον ερχομό του punk rock.Αυτό που διαφοροποιούσε τους Stranglers από τους υπόλοιπους punk rockers ήταν ότι ηλικιακά ήταν λίγο μεγαλύτεροι,ήξεραν να παίζουν τα όργανά τους και αγαπούσαν τα keyboards.Αααα και κάτι ακόμα:είχαν χιούμορ στα όρια της παρεξήγησης(μιλάμε για την μπάντα που όλοι λατρεύουν να μισούν).Δύο εμβληματικά άλμπουμ-Rattus norvegicus και No more heroes,αμφότερα κυκλοφορημένα το 1977-εδραίωσαν την μπάντα για τα καλά και απάντησαν μιά για πάντα στο ερώτημα:είναι punk οι Stranglers?Να σημειώσουμε εδώ για την ιστορία ότι όταν οι Ramones έπαιξαν στην Αγγλία για πρώτη φορά το 1976 οι Stranglers ήταν support.Το 1978 κυκλοφορούν ένα από τα πιό “μυστήρια” άλμπουμ τους(θ'ακολουθήσουν κι άλλα στη συνέχεια).Με το “Black and white” ανακατεύουν την τράπουλα τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά.Τραγούδια για ρομπότ,σαμουράι,πυρηνικές εκρήξεις,μυστήριες απειλές,εξωγήινους,δυστοπικές κοινωνίες,καταπιεστικές κυβερνήσεις.....gray becomes black and white.Είχε έρθει η ώρα να κάνουν την εμφάνισή τους οι “άνθρωποι με τα μαύρα”......be off the streets by nightfall.Το σαρωτικό μπάσο-οδοστρωτήρας του Jean-Jackues Burnel(ένας από τους πιο επιδραστικούς μπασίστες μ'έναν ήχο “σήμα κατατεθέν”),τα κιθαριστικά “ξυσίματα” του Hugh Cornwell,τα στιβαρά τύμπανα του Jet Black και τα “psychedelic wave” keyboards του Dave Greenfield είναι εδώ και σ'αυτό το δίσκο και μας θυμίζουν για ποιούς λόγους οι Stranglers ξεχώριζαν από τις άλλες μπάντες της εποχής τους.Έχουμε και λέμε:Punk rock δυναμίτες(Tank,Sweden,Curfew),ζοφερό new wave-post punk(Threatened,Do you wanna,Death and night and blood,Enough time,),experimental art-punk(Nice n' sleazy,In the shadows,Hey!Rise of the robots),indie-new wave-waltz(Outside Tokyo) και ένα τραγούδι-προάγγελος της Brit-pop των 90's(Toiler on the sea).O “στραγγαλισμός” του ήχου επετεύχθη.Η επιλογή του ονόματος της μπάντας δεν είναι τυχαία.Ακόμα και το εξώφυλλο του δίσκου έχει ένα ενδιαφέρον, ασπρόμαυρο και minimal.Με το “Black and white” η μπάντα γράφει το τελευταίο κεφάλαιο μιάς τριλογίας και είναι πλέον έτοιμη για ν'αναμετρηθεί με “νέους δαίμονες”.Στα επόμενα χρόνια οι Stranglers κυκλοφόρησαν δουλειές που κινήθηκαν σε διάφορα μουσικά είδη,post punk,new wave,λυρική pop,ευρωπαικός ρομαντισμός,κτλ,κτλ,κτλ.Η δισκογραφία τους είχε πολλά σκαμπανεβάσματα,αλλά δεν ήταν ποτέ αδιάφορη.Η ηχητική εξέλιξη και η διεύρυνση των μουσικών οριζόντων ήταν τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα.θα κλείσω με τα λόγια του Jean-Jacques Burnel:”Οπωσδήποτε θεωρούσα τον εαυτό μου punk rocker” και “μου αρέσει να σκέφτομαι ότι εμείς(οι Stranglers)ήμασταν πρώτα punk και μετά οτιδήποτε άλλο”. Άχρηστες πληροφορίες(Nice n' sleazy) -Το Rock in Athens που έγινε το 1985 στο Καλλιμάρμαρο στάδιο και η μοίρα ευθύνονται για την αγάπη μου στους Stranglers.Το καλοκαίρι του 1985 στο κάμπινγκ που παραθερίζαμε άκουσα από κάποιον που ήταν στην ευρύτερη παρέα να εκφράζει την στεναχώρια του γιατί δεν μπορούσε να πάει στην Αθήνα και να παρακολουθήσει τους αγαπημένους του Stranglers.Εγώ δεν είχα ιδέα από αυτά(στην πέμπτη δημοτικού τα ακούσματά μου κινούνταν ανάμεσα στους Duran Duran,Alphaville,A-ha άντε και λίγο Bruce Springsteen).Απλά συγκράτησα το όνομα.Τα αποκαλυπτήρια έγιναν ένα χρόνο μετά όταν η Ερτ 2 πρόβαλε εκτεταμένα αποσπάσματα από το φεστιβάλ.Εκείνη τη χρονιά βέβαια τα μουσικά μονοπάτια στα οποία βαδίζανε οι Stranglers απείχαν παρασάγγας από αυτό που ξέρουμε σαν punk rock,αλλά για μένα δεν είχε σημασία........οι άνθρωποι με τα μαύρα ήταν οι καινούριοι μου ήρωες..... Γιώργος a.k.a. Τέντυ μπόυ a.k.a. Marjelido
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Οι αισθηματίες (2014) Σκηνοθεσία: Nίκος Τριανταφυλλίδης Σενάριο: Νίκος Τριανταφυλλίδης Παίζουν: Τάκης Μόσχος,Δημήτρης Λάλος,Χάρης Φραγκούλης, Ηλιάνα Μαυρομάτη,Αθηνά Παππά κ.α. “Πώς κάνεις έτσι αγόρι μου,όλοι θα πεθάνουμε μιά μέρα........” Ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα....το κακό χτυπάει πάντα ξαφνικά.Είναι φορές που έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για κάποιους σκηνοθέτες.Με αυτό το νεο-νουάρ ο Νίκος Τριανταφυλλίδης κλείνει το μάτι σε όλες τις “εμμονές” του-μουσικές και κινηματογραφικές-και μας παραδίδει ένα νοσταλγικό κολάζ εικόνων από έναν κόσμο που ζει τόσο κοντά,αλλα τόσο μακριά......Ένας κόσμος που μας απωθεί και μας γοητεύει.Η υπόθεση απλή,λιτή και απέριττη:Ένας αρχαιοκάπηλος τοκογλύφος,οι δύο μπράβοι του και οι βρωμοδουλειές τους.Το παζλ συμπληρώνουν η έφηβη κόρη του αρχαιοκάπηλου,μία πόρνη και μία (μπαρουτοκαπνισμένη)γυναίκα της νύχτας(υπέροχη εδώ η Αθηνά Παππά).Όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε είναι εδώ:o ένας μπράβος θα ερωτευτεί την κόρη του αφεντικού και ο άλλος την πόρνη.Γιατί?Ίσως έτσι να ήταν γραφτό.Ίσως έτσι θέλαμε κατά βάθος.Άλλωστε μας αρέσει ο βρώμικος αέρας(ο πρώτος πληθυντικός χρησιμοποιείται λόγω συναισθηματικής εμπλοκής του θεατή,δηλαδή εμού του ιδίου).Οι ήρωες μας δεν είναι άγιοι,δεν είναι συμπαθητικοί.Είναι στυγνοί εκτελεστές που ακολουθούν τις εντολές του “αφεντικού” κατα γράμμα.Είναι μικρόβια,αλλά τα μικρόβια μας βοηθούν να είμαστε υγιείς.Έχουν τις “αδυναμίες” τους.Η λέξη “αδυναμία” όμως έχει διττή σημασία.Τέλος πάντων,πάμε πίσω στα δικά μας.Οι ήρωες μας ζουν σ΄ένα κόσμο που έχει το δικό του κώδικα τιμής και τις δικές του αξίες.Ο κώδικας αυτός δεν πρέπει να σπάσει.Αν σπάσει θα προκύψουν επικίνδυνες ρωγμές.Η παράβαση καθήκοντος ισοδυναμεί με θάνατο.Η “ιδιαίτερη” σχέση πατέρα-κόρης και νταβατζή-πόρνης δεν πρέπει να διαταραχτεί για κανένα λόγο.Οι ήρωές μας βαδίζουν έναν δρόμο που είναι γεμάτος “σημάδια”.Γιατι?Επειδή ο έρωτας είναι σαν την ιλαρά.Αφήνει σημάδια,αλλά περνάει.Οι ήρωές μας εν τέλει είναι ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα.Αυτοί είναι λοιπόν οι αισθηματίες με τα καλά τους και με τα στραβά τους.Ό,τι χάνει η ταινία σε κάποια σημεία το κερδίζει σε ψυχή,συναίσθημα(τι σόι αισθηματίες θα ήταν χωρίς συναίσθημα),ατμόσφαιρα και μουσικές επιλογές(στην πρωτότυπη μουσική του Boy προσθέστε Νίκο Γούναρη,Λευτέρη Μυτιληναίο,Αλέκα Κανελλίδου,Athenian Trio,Κόρε Ύδρο,Μary and the Boy/Felizol,Rehearsed Dreams,Yell o Yell,Enrico Caruso και φυσικά Τζένη Βάνου-στη μνήμη της άλλωστε είναι αφιερωμένο το soundtrack).Όπως γράφει άλλωστε και ο ίδιος ο Νίκος Τριανταφυλλίδης στο ένθετο του soundtrack:καλή ακρόαση ή,μάλλον,καλή προβολή. 'Αχρηστες Πληροφορίες.(Ο κομπάρσος) -Για να είμαι ειλικρινής η ταινία δεν με συνεπήρε την πρώτη φορά που την είδα.Μπορεί να μην ήμουν στην κατάλληλη διάθεση,ποιός ξέρει.Η δεύτερη φορά όμως ήταν μία αποκάλυψη,λες και αυτά που πέρασαν και δεν ακούμπησαν την πρώτη φορά ν'απέκτησαν με τη δεύτερη θέαση ξαφνικά μία άλλη υπόσταση,διάσταση,κατάσταση............................. Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Ποτισμένος στο southern soul και rock καθώς και στο heavy psych, το Mankind Woman αποτελεί έναν απο τους καλύτερους και πιο αξιοσημείωτους δίσκους στην προσωπική καριέρα του Brant Bjork.
Director: Milos Forman Writers: Milos Forman(screenplay) & Jaroslav Papousek(screenplay) & Ivan Passer(screenplay) & Václav Sasek(story) Το 1967 ο Milos Forman σκηνοθετεί αυτό το αριστούργημα που εξιστορεί την βραδιά του χορού εθελοντών πυροσβεστών σε μία κωμόπολη της [τότε] Τσεχοσλοβακίας, όπου τίποτα όμως δεν πάει όπως ήταν σχεδιασμένο.
Στην αρχή, έτσι όπως είναι τα πλάνα και ο τρόπος που παίζουν οι ηθοποιοί, πιστεύεις ότι πρόκειται περί ντοκιμαντέρ, αργότερα βγάζει νόημα, βλέποντας ότι ο σκηνοθέτης έχει χρησιμοποιήσει ελάχιστους επαγγελματίες ηθοποιούς και οι περισσότεροι πυροσβέστες παίζουν τους εαυτούς τους.
Είναι μια βραδιά σχεδιασμένη όπως ένας καθωσπρέπει χορός: βραβευση τιμώμενου προσώπου, καλλιστεία, λαχειοφόρος αγορά, πλούσια δώρα, ποτό, φαγητό. Όμως, το δώρο του τιμωμενου προσώπου χάνεται, οι υποψήφιες δεν ψήνονται για καλλιστεία, τα δώρα των λαχνών εξαφανίζονται σταδιακά κατά την διάρκεια την βραδιάς και μια φωτιά κάνει τους εθελοντές πυροσβέστες να αφήσουν τον χορό.
Η ταινία γδύνει όλον αυτόν τον καθωσπρεπισμό των γκαλά και των επίσημων χορών με υψηλούς προσκεκλημένους και δωρεές και αντ' αυτού παρουσιάζει μια καταστροφή, μία πανωλεθρία έναντι στην σοβαροφάνεια που τόσο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν οι πυροσβέστες στο δημαρχείο της πόλης.
Υπόσχομαι γέλιο μέχρι τελικής πτώσης.
υ.γ. δεν είναι η βίκυ καγιά στην κριτική επιτροπή
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Page 1 of 8
You are here: