Items filtered by date: June 2016
20 Jun
Published in Song of 2day
Γεννημένος στην Καστοριά το ’51, ο Παπαντίνας θα μεγαλώσει στη Νέα Υόρκη, όπου βρέθηκε με την οικογένειά του, για να επιστρέψει στην Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη το 1967, φέρνοντας από την Αμέρικα τον λεγόμενο «ροκ τρόπο ζωής» και κυρίως ένα δικό του κιθαριστικό παίξιμο, που τον έκανε αμέσως φίρμα.Το πρώτο γκρουπ που έπαιξε ήταν, μάλλον, οι Fratelli (Νοέμβριος 1968).Στους Fratelli έπαιζαν τότε ο Θόδωρος Παπαντίνας κιθάρα, ο Γιάννης Καντζός κιθάρα, ο Στέλιος Φωτιάδης μπάσο, ο Γιώργος Πεντζίκης όργανο, ο Λεωνίδας Σταματιάδης τύμπανα, ενώ ο Μίμης Αντωνόπουλος τραγουδούσε. Ένα φεγγάρι τραγούδησε και ο Νίκος Παπάζογλου...». Κι ενώ οι Fratelli γάζωναν, απ’ ό,τι φαίνεται, στο πάλκο, λίγα χρόνια αργότερα ένα άλλο συγκρότημα της πόλης, οι Μακεδονομάχοι, προχωρούσαν στο δικό τους... απελευθερωτικόν αγώνα.Από τους Fratelli, που διέλυσαν το καλοκαίρι του 1969, έγιναν τον Οκτώβριο του 1971 οι Μακεδονομάχοι, στους οποίους έπαιζαν ο Θόδωρος Παπαντίνας, ο Γιάννης Καντζός, ο Λεωνίδας Σταματιάδης, ο Μάκης Γιαπράκας μπάσο, ενώ τραγουδούσε μαζί τους για περίοδο τεσσάρων μηνών ο Νίκος Παπάζογλου.Κι ενώ για κάποιο διάστημα λίγοι έχουν νέα του, στα τέλη των seventies ο Θόδωρος Παπαντίνας σκάει μύτη με την Εταιρεία Καλλιτεχνών, ένα συγκρότημα το οποίο απάρτιζαν ο ίδιος στην κιθάρα, ο Παύλος Σιδηρόπουλος τραγούδι, ο Στίλπων Νέστωρ κιθάρα, ο Τόλης Μαστρόκαλος μπάσο και ο Γιώτης Μπάγκαλας ντραμς. Για όσο καιρό βρέθηκαν μαζί εμφανίστηκαν σε διάφορα κλαμπ της εποχής και... τέσσερα απ’ αυτά τα live songs (Skylab, 10/1979) ανθολογούνται στο άλμπουμ του Polytropon, για πρώτη φορά.Η punk εκδοχή τους στο “You really got me” είναι... Clash-ης, ασχέτως της πενιχρής ηχογράφησης, ενώ ως «έκπληξη» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το “As I went out one morning” του Bob Dylan.Με τους Bicycle,το επόμενο σχήμα, o Παπαντίνας θα βγάλει το άχτι του. Δεν έχει απλώς ένα γκρουπ, στο οποίο φαίνεται να κάνει κουμάντο, αλλά και τη δυνατότητα να γράψει για πρώτη φορά, στο στούντιο του Παπάζογλου, ένα δικό του άλμπουμ (καλοκαίρι ’81), υπό την έννοια ότι όλο το υλικό ήταν δικό του. Παπαντίνας, Νέστωρ κιθάρες, Ρούλης Πυρίλης τύμπανα, Βασίλης Παπαβασιλείου μπάσο και ακόμη οι Γιώργος Πεντζίκης πιάνο και Βαγγέλης Κουτσοτόλης σαξόφωνα πήραν μέρος στην ηχογράφηση, δίνοντας τον εαυτό τους. Τι να το κάνεις όμως. Το υλικό δεν έλεγε πολλά πράγματα – ένα-δυο κομμάτια ξεχώριζαν, όπως π.χ. το “Tomorrow morning” που θύμιζε Dire Straits – με αποτέλεσμα και το άλμπουμ, αλλά κυρίως ο Παπαντίνας να χαθούν από προσώπου γης. (Στο CD του Polytropon μεταφέρονται δύο κομμάτια από το LP). Ο ατίθασος, ανυπότακτος – έξω από οιαδήποτε λογική σχεδίου, πλάνου και συμμόρφωσης με κάποιου είδους τάξη – χαρακτήρας τού Παπαντίνα, «εμποδίζει» τον πράγματι άξιο κιθαρίστα να γράψει το «βιβλίο» που του άξιζε. Δεκαπέντε χρόνια μετά τους Bicycle, το χειμώνα του ’96, μπαίνει στο Magnanimus της Θεσσαλονίκης μαζί με τους Γιώργο Κωστόπουλο μπάσο και Χρήστο Κουτσούρη ντραμς, τους T 4 Trouble δηλαδή, για την παραγωγή ενός άλμπουμ, το οποίο ποτέ δεν εκδόθηκε (στο CD ακούγονται 7 κομμάτια). Το “Funky India” με τα αειθαλή riffs είναι χάρμα – κι αυτή η διαλυμμένη φωνή τού Παπαντίνα είναι εκείνο που του πάει. Για τις ανάγκες της ταινίας πια, τον Ιούλιο του ’07, ο Θόδωρος Παπαντίνας θα προσφέρει ένα από τα τελευταία του κομμάτια, που τυγχάνει να είναι ό,τι σημαντικότερον έχει ποτέ συνθέσει. Το “Mexican blanket” είναι θαυμάσιο τραγούδι. Θα το ερμήνευε, τρέχοντας, ακόμη και ο Johnny Cash...ο Θεόδωρος Παπαντίνας εφυγε από την ζωή στις 19/6/2016 σε ηλικία 64 χρονών.
20 Jun
Published in Song of 2day
Γεννημένος στην Καστοριά το ’51, ο Παπαντίνας θα μεγαλώσει στη Νέα Υόρκη, όπου βρέθηκε με την οικογένειά του, για να επιστρέψει στην Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη το 1967, φέρνοντας από την Αμέρικα τον λεγόμενο «ροκ τρόπο ζωής» και κυρίως ένα δικό του κιθαριστικό παίξιμο, που τον έκανε αμέσως φίρμα.Το πρώτο γκρουπ που έπαιξε ήταν, μάλλον, οι Fratelli (Νοέμβριος 1968).Στους Fratelli έπαιζαν τότε ο Θόδωρος Παπαντίνας κιθάρα, ο Γιάννης Καντζός κιθάρα, ο Στέλιος Φωτιάδης μπάσο, ο Γιώργος Πεντζίκης όργανο, ο Λεωνίδας Σταματιάδης τύμπανα, ενώ ο Μίμης Αντωνόπουλος τραγουδούσε. Ένα φεγγάρι τραγούδησε και ο Νίκος Παπάζογλου...». Κι ενώ οι Fratelli γάζωναν, απ’ ό,τι φαίνεται, στο πάλκο, λίγα χρόνια αργότερα ένα άλλο συγκρότημα της πόλης, οι Μακεδονομάχοι, προχωρούσαν στο δικό τους... απελευθερωτικόν αγώνα.Από τους Fratelli, που διέλυσαν το καλοκαίρι του 1969, έγιναν τον Οκτώβριο του 1971 οι Μακεδονομάχοι, στους οποίους έπαιζαν ο Θόδωρος Παπαντίνας, ο Γιάννης Καντζός, ο Λεωνίδας Σταματιάδης, ο Μάκης Γιαπράκας μπάσο, ενώ τραγουδούσε μαζί τους για περίοδο τεσσάρων μηνών ο Νίκος Παπάζογλου.Κι ενώ για κάποιο διάστημα λίγοι έχουν νέα του, στα τέλη των seventies ο Θόδωρος Παπαντίνας σκάει μύτη με την Εταιρεία Καλλιτεχνών, ένα συγκρότημα το οποίο απάρτιζαν ο ίδιος στην κιθάρα, ο Παύλος Σιδηρόπουλος τραγούδι, ο Στίλπων Νέστωρ κιθάρα, ο Τόλης Μαστρόκαλος μπάσο και ο Γιώτης Μπάγκαλας ντραμς. Για όσο καιρό βρέθηκαν μαζί εμφανίστηκαν σε διάφορα κλαμπ της εποχής και... τέσσερα απ’ αυτά τα live songs (Skylab, 10/1979) ανθολογούνται στο άλμπουμ του Polytropon, για πρώτη φορά.Η punk εκδοχή τους στο “You really got me” είναι... Clash-ης, ασχέτως της πενιχρής ηχογράφησης, ενώ ως «έκπληξη» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το “As I went out one morning” του Bob Dylan.Με τους Bicycle,το επόμενο σχήμα, o Παπαντίνας θα βγάλει το άχτι του. Δεν έχει απλώς ένα γκρουπ, στο οποίο φαίνεται να κάνει κουμάντο, αλλά και τη δυνατότητα να γράψει για πρώτη φορά, στο στούντιο του Παπάζογλου, ένα δικό του άλμπουμ (καλοκαίρι ’81), υπό την έννοια ότι όλο το υλικό ήταν δικό του. Παπαντίνας, Νέστωρ κιθάρες, Ρούλης Πυρίλης τύμπανα, Βασίλης Παπαβασιλείου μπάσο και ακόμη οι Γιώργος Πεντζίκης πιάνο και Βαγγέλης Κουτσοτόλης σαξόφωνα πήραν μέρος στην ηχογράφηση, δίνοντας τον εαυτό τους. Τι να το κάνεις όμως. Το υλικό δεν έλεγε πολλά πράγματα – ένα-δυο κομμάτια ξεχώριζαν, όπως π.χ. το “Tomorrow morning” που θύμιζε Dire Straits – με αποτέλεσμα και το άλμπουμ, αλλά κυρίως ο Παπαντίνας να χαθούν από προσώπου γης. (Στο CD του Polytropon μεταφέρονται δύο κομμάτια από το LP). Ο ατίθασος, ανυπότακτος – έξω από οιαδήποτε λογική σχεδίου, πλάνου και συμμόρφωσης με κάποιου είδους τάξη – χαρακτήρας τού Παπαντίνα, «εμποδίζει» τον πράγματι άξιο κιθαρίστα να γράψει το «βιβλίο» που του άξιζε. Δεκαπέντε χρόνια μετά τους Bicycle, το χειμώνα του ’96, μπαίνει στο Magnanimus της Θεσσαλονίκης μαζί με τους Γιώργο Κωστόπουλο μπάσο και Χρήστο Κουτσούρη ντραμς, τους T 4 Trouble δηλαδή, για την παραγωγή ενός άλμπουμ, το οποίο ποτέ δεν εκδόθηκε (στο CD ακούγονται 7 κομμάτια). Το “Funky India” με τα αειθαλή riffs είναι χάρμα – κι αυτή η διαλυμμένη φωνή τού Παπαντίνα είναι εκείνο που του πάει. Για τις ανάγκες της ταινίας πια, τον Ιούλιο του ’07, ο Θόδωρος Παπαντίνας θα προσφέρει ένα από τα τελευταία του κομμάτια, που τυγχάνει να είναι ό,τι σημαντικότερον έχει ποτέ συνθέσει. Το “Mexican blanket” είναι θαυμάσιο τραγούδι. Θα το ερμήνευε, τρέχοντας, ακόμη και ο Johnny Cash...ο Θεόδωρος Παπαντίνας εφυγε από την ζωή στις 19/6/2016 σε ηλικία 64 χρονών.
19 Jun
Published in Song of 2day
Nicholas Edward "Nick" Cave (born 22 September 1957) is an Australian musician, songwriter, author, screenwriter, composer and occasional film actor. He is best known as the frontman of Nick Cave and the Bad Seeds, established in 1983, a group known for its diverse output and ever-evolving line-up. Prior to this, he fronted the Birthday Party, one of the most extreme and confrontational post-punk bands of the early 1980s.[1] In 2006, he formed the garage rock band Grinderman, releasing its debut album the following year. Referred to as rock music's "Prince of Darkness", Cave's music is generally characterised by emotional intensity, a wide variety of influences, and lyrical obsessions with death, religion, love and violence.[3] NME described him as "the grand lord of gothic lushness".[4] Cave has also worked as a composer for films, often in collaboration with fellow Australian musician Warren Ellis. Their films together include The Proposition (2005, based on a screenplay by Cave), The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007), The Road (2009) and Lawless (2012). Cave is the subject and co-writer of the semi-fictional "day in the life" documentary 20,000 Days on Earth (2014). Upon Cave's induction into the ARIA Hall of Fame, ARIA Awards committee chairman Ed St John said: "Nick Cave has enjoyed—and continues to enjoy—one of the most extraordinary careers in the annals of popular music. He is an Australian artist like Sidney Nolan is an Australian artist—beyond comparison, beyond genre, beyond dispute." "In the Ghetto" (originally titled "The Vicious Circle") is a song written by Mac Davis and made famous by Elvis Presley, who had a major comeback hit with it in 1969. It was released in 1969 as a 45 rpm single with "Any Day Now" as the flip side."In the Ghetto" was recorded during Presley's session in the American Sound Studio in Memphis, Tennessee. It was Presley's first creative recording session since the '68 Comeback. Other hits recorded at this session were "Suspicious Minds", "Kentucky Rain", and "Don't Cry Daddy". The song was Presley's first Top 10 hit in the US in four years, peaking at number 3, and his first UK Top 10 hit in three years, peaking at No. 2. It hit No. 1 on Cashbox. It was a number-one hit in West Germany, Ireland, Norway, Australia and New Zealand. As a major international hit, Presley included it in his setlist during his return to live performances at the International Hotel in Las Vegas in 1969. It was a staple of his shows in the first two seasons, however in his third (August/September 1970), he included it only once [1], at the dinner show on 13 August, for the benefit of the MGM cameras who were filming Elvis: That's the Way It Is (1970). This version started without pause at the end of another hit from 1969 – "Don't Cry Daddy".
19 Jun
Published in Song of 2day
Nicholas Edward "Nick" Cave (born 22 September 1957) is an Australian musician, songwriter, author, screenwriter, composer and occasional film actor. He is best known as the frontman of Nick Cave and the Bad Seeds, established in 1983, a group known for its diverse output and ever-evolving line-up. Prior to this, he fronted the Birthday Party, one of the most extreme and confrontational post-punk bands of the early 1980s.[1] In 2006, he formed the garage rock band Grinderman, releasing its debut album the following year. Referred to as rock music's "Prince of Darkness", Cave's music is generally characterised by emotional intensity, a wide variety of influences, and lyrical obsessions with death, religion, love and violence.[3] NME described him as "the grand lord of gothic lushness".[4] Cave has also worked as a composer for films, often in collaboration with fellow Australian musician Warren Ellis. Their films together include The Proposition (2005, based on a screenplay by Cave), The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007), The Road (2009) and Lawless (2012). Cave is the subject and co-writer of the semi-fictional "day in the life" documentary 20,000 Days on Earth (2014). Upon Cave's induction into the ARIA Hall of Fame, ARIA Awards committee chairman Ed St John said: "Nick Cave has enjoyed—and continues to enjoy—one of the most extraordinary careers in the annals of popular music. He is an Australian artist like Sidney Nolan is an Australian artist—beyond comparison, beyond genre, beyond dispute." "In the Ghetto" (originally titled "The Vicious Circle") is a song written by Mac Davis and made famous by Elvis Presley, who had a major comeback hit with it in 1969. It was released in 1969 as a 45 rpm single with "Any Day Now" as the flip side."In the Ghetto" was recorded during Presley's session in the American Sound Studio in Memphis, Tennessee. It was Presley's first creative recording session since the '68 Comeback. Other hits recorded at this session were "Suspicious Minds", "Kentucky Rain", and "Don't Cry Daddy". The song was Presley's first Top 10 hit in the US in four years, peaking at number 3, and his first UK Top 10 hit in three years, peaking at No. 2. It hit No. 1 on Cashbox. It was a number-one hit in West Germany, Ireland, Norway, Australia and New Zealand. As a major international hit, Presley included it in his setlist during his return to live performances at the International Hotel in Las Vegas in 1969. It was a staple of his shows in the first two seasons, however in his third (August/September 1970), he included it only once [1], at the dinner show on 13 August, for the benefit of the MGM cameras who were filming Elvis: That's the Way It Is (1970). This version started without pause at the end of another hit from 1969 – "Don't Cry Daddy".
13 Jun
Published in Song of 2day
The Cars are an American rock band that emerged from the new wave scene in the late 1970s. The band originated in Boston, Massachusetts in 1976, with singer, rhythm guitarist and songwriter Ric Ocasek, singer and bassist Benjamin Orr, lead guitarist Elliot Easton, keyboardist Greg Hawkes and drummer David Robinson. The Cars were at the forefront in merging 1970s guitar-oriented rock with the new synthesizer-oriented pop that was then becoming popular and which would flourish in the early 1980s. Robert Palmer, music critic for The New York Times and Rolling Stone, described the Cars' musical style by saying: "they have taken some important but disparate contemporary trends—punk minimalism, the labyrinthine synthesizer and guitar textures of art rock, the '50s rockabilly revival and the melodious terseness of power pop—and mixed them into a personal and appealing blend."[1] The Cars were named "Best New Artist" in the 1978 Rolling Stone Readers' Poll and won "Video of the Year" for "You Might Think" at the first MTV Video Music Awards in 1984. Their debut album, The Cars, sold six million copies and appeared on the Billboard 200 album chart for 139 weeks. As of 2001, the Cars have sold over 23 million albums in the United States. The band broke up in 1988, and Ocasek had always discouraged talk of a reunion since then.[2] Orr died in 2000 from pancreatic cancer. In 2005, Easton and Hawkes joined with Todd Rundgren to form a spin-off band, the New Cars, which performed classic Cars and Rundgren songs alongside new material. The original surviving members reunited in 2010 to record a new album, Move Like This, which was released in May 2011, followed by a short tour.[3] In 2015, they were nominated for induction into the Rock and Roll Hall of Fame. "Just What I Needed" is a song by American rock band The Cars, released as their debut single from their self-titled debut album, released in 1978 on Elektra Records. After achieving exposure as a demo, the song became a successful single for The Cars, hitting the top 30 in America.[1] Appearing on numerous compilation albums, it has become one of the band's most popular songs. "Just What I Needed" was released as a single in 1978 prior to the release of The Cars, backed with "I'm in Touch with Your World". The song peaked at number 27 in the US and number 17 in the UK. It also reached #38 in New Zealand.[3] The single was the Cars' most successful of the songs on The Cars in America, with follow-up singles "My Best Friend's Girl" and "Good Times Roll" resulting in slightly worse chart positions. "Just What I Needed" appeared on multiple compilation albums, among them being Greatest Hits, Just What I Needed: The Cars Anthology, Shake It Up & Other Hits, Complete Greatest Hits, The Essentials, and Classic Tracks. It also appeared on the soundtracks for the films Over the Edge and 200 Cigarettes.
You are here: