Displaying items by tag: Γιώργος aka Marjelido aka Τέντυ μπόυ
Pretty in pink (1986)

Σκηνοθεσία: Howard Deutch

Σενάριο: John Hughes

Παίζουν: Molly Ringwald,Jon Cryer,Andrew McCarthy,Harry Dean Stanton,James Spader,Annie Potts κ.α.

“Αφιέρωσα τη ζωή μου σ'αυτό το κορίτσι και ξαφνικά εμφανίζεται αυτός και νομίζει ότι την ξέρει.....”

Μια φορά outsider,για πάντα outsider.........

Πώς είναι να είσαι ερωτευμένος με κάποια που σε θεωρεί φίλο της?Πώς είναι να τα έχεις κανονίσει όλα στο μυαλό σου(είναι girl και είναι friend,άρα είναι girlfriend),αλλά να έχεις ξεχάσει το πιο σημαντικό?Δεν είναι κακό να σε τρελαίνει το αντικείμενο του πόθου σου,δεν είναι κακό να είσαι ρομαντικός.Μπορεί ν'αγαπάς κάποια,όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα σ'αγαπήσει κι αυτή.Μπορεί να συμβεί μπορεί και όχι.Είναι θέμα καρδιάς.Το ιδανικό στην περίπτωση των αθεράπευτα κολλημένων είναι να μην υπάρχει ανταγωνισμός.Είναι η ώρα για να εμφανιστεί ο κύριος “υπέροχος”.Η ταινία μιλάει για τις ζωές τριών μαθητών της τελευταίας τάξης του σχολείου.Ο Duckie(Jon Cryer) είναι ερωτευμένος με την Andy(Molly Ringwald),η οποία όμως είναι ερωτευμένη με τον Blane(Andrew McCarthy),ο οποίος......”Blane?Blane?Αυτό είναι όνομα ηλεκτρικής συσκευής”.

Εκτός από την ερωτική ιστορία θίγονται και άλλα ζητήματα.Η αποδοχή,η αφοσίωση,οι κοινωνικές τάξεις,οι διαφορές.Όλα αυτά είναι αντικείμενο συζήτησης και αντιπαράθεσης στο μεγαλύτερο κομμάτι του έργου και υπογραμμίζονται από τον τρόπο ζωής των μαθητών:μικρά σπίτια - μεγάλα σπίτια,καλοί τρόποι - κακοί τρόποι,συνέπεια – ασυνέπεια,party σε πολυτελέστατες οικίες-διασκέδαση σε μπαράκια,απλό DIY ντύσιμο – ακριβά συνολάκια.Η ταινία είναι στο πνεύμα της εποχής τόσο στο αισθητικό όσο και στο ενδυματολογικό κομμάτι:ένας συνδυασμός pop,new romantic,new wave,goth,post-punk από τη μία και πουκαμισάκια,κοστούμια,ζακέτες και υφασμάτινα παντελόνια από την άλλη.Τα “πλουσιόπαιδα” θυμίζουν τους ήρωες του βιβλίου του Brett Easton Ellis,”Less than zero”(Το 1987,ένα χρόνο μετά το Pretty in pink,ο Andrew McCarthy και ο James Spader έπαιξαν στην κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου).Ο Duckie είναι μια κατηγορία μόνος του:ένας new wave-teddy boy με σήμα κατατεθέν τα χαρακτηριστικά παπούτσια,που θυμίζουν το εξώφυλλο του δίσκου Get sharp(1979)του Joe Jackson.

Οι αλλεπάλληλες θεάσεις είχαν σαν αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να βλέπω την ταινία μέσα από τα μάτια του Duckie(καταπληκτικός ο Jon Cryer.-).Η μόνη του έννοια είναι να προσέχει την Andy,τη μεγάλη του αγάπη.Απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή.Ελπίζει,πληγώνεται,θυμώνει,αλλά πάνω απ'όλα αγαπάει την Andy,την κουκλίτσα με τα ρόζ.Η Μolly Ringwald είναι υπέροχη μέσα στην ποπ-ροζ περσόνα της.Είναι δυναμική αλλά και ρομαντική.Είναι στο επίκεντρο μιάς ταινίας που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η τελευταία μιας άτυπης τριλογίας,αφού προηγήθηκαν τα “Sixteen candles”(1984) και “The Breakfast club”(1985),αμφότερα σκηνοθετημένα από τον σεναριογράφο του “Pretty in pink”,John Hughes.H δεκαετία του 80 ήταν η περίοδος της καθιέρωσης και για τον Andrew McCarthy,ο οποίος ερμήνευσε ρόλους που είχαν πάνω-κάτω τα ίδια χαρακτηριστικά.Τίμιος,απλός,λιτός,με καλά αισθήματα και με ένα παρουσιαστικό που δεν σου αφήνει περιθώρια να τον αντιπαθήσεις(ακόμα και αν έχει απέναντί του τον Duckie,για τον οποίο άλλωστε μπήκα στον κόπο να γράψω αυτή την κριτική).

Οι μπάντες που ακούγονται στο soundtrack είναι το κερασάκι στην τούρτα:OMD,The Smiths,Psychedelic furs,Suzanne Vega,Belouis Some,INXS,Echo and the Bunnymen,Danny Hutton Hitters,New order και φυσικά Οtis Redding:Ο χορός του Duckie στο δισκάδικο που δουλέυει η Andy,με μουσική υπόκρουση το Try a little tenderness,είναι μια σκηνή που θα μείνει για πάντα στην ιστορία του σινεμά.Μια φορά outsider για πάντα outsider............

“Άχρηστες πληροφορίες”(If you leave,don't look back)

-Η ποπ κουλτούρα λατρεύει τους κολλημένους:10 χρόνια μετά στην ταινία “Scream”(1996),συναντάμε τον Randy,τον “αιώνια ερωτευμένο με την Sidney Prescott.

-Δεν γίνεται να μην αναφέρω την Annie Pots,η οποία υποδύεται την ιδιοκτήτρια του δισκάδικου που δουλεύει η Molly Ringwald.Σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται έχει και διαφορετικό ντύσιμο,μακιγιάζ,μαλλί κτλ.

-Ταινία με μαθητές χωρίς χορό αποφοίτων(the prom)δεν είναι ταινία με μαθητές

-Στο ρόλο του πατέρα της Molly Ringwald ο Harry Dean Stanton(1926-2017),μια εμβληματική φυσιογνωμία,ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς όλων των εποχών

-John Hughes(1950-2009).....σ'ευχαριστούμε για όλα

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Carnival of souls (1962)

Σκηνοθεσία: Herk Harvey

Σενάριο: John Clifford

Παίζουν: Candace Hilligoss,Frances Feist,Sidney Berger,Stan Levitt,Herk Harvey,Art Ellison κ.α.

-”Καλή τύχη Μary.Πέρασε να μας δεις όταν ξανάρθεις.” -”Ευχαριστώ,μα δε θα ξανάρθω.”

Όλοι μας φανταζόμαστε διάφορα.Η φαντασία καμιά φορά δημιουργεί ψευδαισθήσεις.Μπορεί να διανοηθεί κάποιος πως είναι να μην υπάρχεις,να μην έχεις θέση σ'αυτόν τον κόσμο?Η Mary είναι μία γυναίκα που δεν επιθυμεί την κοντινή παρέα των άλλων.Το επάγγελμά της είναι να παίζει το εκκλησιαστικό όργανο,αλλά η ίδια δεν αισθάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κάτι το ιδιαίτερο.Για την ίδια είναι απλά μια δουλειά(η ψυχή της παραμένει ανεπηρέαστη από την θρησκευτική κατάνυξη).Είναι ρεαλίστρια σύμφωνα με τα λεγόμενά της.

Ήταν η μόνη επιζήσασα,όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε με άλλες δύο γυναίκες έπεσε σ'ένα ποτάμι.Μετά από αυτό το συμβάν τίποτα δεν είναι όπως ήταν.Κάποιες φορές η συναισθηματική κατάσταση ορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και κατ'επέκταση τον κόσμο.Η συνείδηση και οι αισθήσεις,το περιβάλλον και οι εμπειρίες,τα λόγια και οι πράξεις.Η Mary περιφέρεται σαν φάντασμα ανάμεσα στους ανθρώπους,οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξή της.Δεν την ακούν και δεν την βλέπουν.Mία τρομακτική αντρική φιγούρα την ακολουθεί.”Είχα μια περίεργη αίσθηση χθες βράδυ.....την ημέρα ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικός,αλλά τη νύχτα δεν μπορείς να ελέγξεις τη φαντασία σου.......”.Η Mary παίζει το εκκλησιαστικό όργανο σα να είναι κάποια άλλη.Τα δάχτυλά της χορεύουν πάνω στα πλήκτρα σα δαιμονισμένα.Οι τρομακτικές φιγούρες βγαίνουν από το ποτάμι και πηγαίνουν στο παλιό κτίριο των λουτρών.Ένα μέρος όπου παλιότερα γινόντουσαν χοροί.Τώρα είναι κλειστό και παρατημένο.Το “καρναβάλι των ψυχών” ξεκινά.Ο χορός των “καταραμένων” από τον άλλο κόσμο.Μία αόρατη δύναμη οδηγεί την Μary εκεί......o ήχος από το εκκλησιαστικό όργανο δεν σταματά ποτέ,ποτέ.........Μήπως όλα είναι ένα κακό όνειρο?Μήπως έτσι είναι τελικά ο θάνατος?

Μία ταινία φτιαγμένη με λίγα μέσα,αλλά τόσο ατμοσφαιρική,ονειρική,τρομακτική και μ'ένα ανατρεπτικό φινάλε που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα τις νύχτες των ανυποψίαστων θεατών.Το 1962 έσκασε σαν κομήτης στην κινηματογραφική πραγματικότητα,αγνοήθηκε από κοινό και κριτικούς,αλλά πιστευώ ότι προετοίμασε το έδαφος για ανάλογα μελλοντικά εγχειρήματα από δημιουργούς που λατρεύουν το “σκοτεινό” σινεμά.Η μοναδική ταινία μυθοπλασίας που έκανε ο Herk Harvey παραμένει ακόμα και σήμερα το “ακατέργαστο” διαμάντι του σινεμά του τρόμου(ή του “αλλόκοτου υπαρξιακού” σινεμά που όλοι λατρεύουμε να μισούμε).Θα μπορούσε άνετα να είναι ταινία του βωβού κινηματογράφου με μουσική υπόκρουση το εκκλησιαστικό όργανο.

Άχρηστες Πληροφορίες (It was as though for a time I didn't exist)

-Η αντρική φιγούρα που ακολουθεί την Mary είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας Herk Harvey

-Εκτός από την Candace Hilligoss,οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες

-Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι το “Carnival of Souls” ν'αναγνωριστεί από κοινό και κριτικούς,αλλά είναι φανερό ότι άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του σε σκηνοθέτες όπως ο George Romero και ο David Lynch αλλά και σε ταινίες(βλέπε ”The Sixth Sense”).

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Limelight (1952)

Σκηνοθεσία: Charles Chaplin

Σενάριο: Charles Chaplin

Παίζουν: Charles Chaplin,Claire Bloom,Sydney Chaplin,Buster Keaton κ.α

Τα φώτα της ράμπας που τα γηρατειά εγκαταλείπουν.....για να τα διαδεχθεί η νέα γενιά.Η ιστορία μιάς μπαλαρίνας και ενός κλόουν.Δύο άνθρωποι που έρχονται κοντά μετά από μία απόπειρα αυτοκτονίας.Ο Calvero και η Terry.Ένας ξεπεσμένος κωμικός και μία χορεύτρια.Αυτός,σε προχωρημένη ηλικία και επιρρεπής στο αλκοόλ,αναπολεί και ονειρεύεται τα περασμένα μεγαλεία του παρελθόντος.”Τι θλιβερό επάγγελμα να είσαι αστείος”.Ο μεγαλύτερος φόβος ενός καλλιτέχνη είναι να χάσει την επαφή με το κοινό του.Αυτή,θέλει να πεθάνει γιατί νομίζει ότι δεν θα ξαναχορέψει ποτέ πια.Ο Calvero σώζει την Terry και...ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο?.

Η παρουσία του ενός αποτελεί για τον άλλον έμπνευση και σανίδα σωτηρίας.Η μόνη διαφορά είναι ότι ο κλόουν βρίσκεται στο τέλος της διαδρομής ενώ η χορεύτρια στην αρχή.Ο Calvero προσπαθεί ν'αντισταθεί στη φθορά,τη θλιμμένη αξιοπρέπεια των γηρατειών,το αναπόφευκτο της ζωής και του θανάτου.Η χορεύτρια είναι η λύτρωσή του.Εμπρός λοιπόν:Χρειάζεται θάρρος,φαντασία.Η ζωή είναι επιθυμία,η επιθυμία είναι η βάση όλης της ζωής.Η ζωή είναι υπέροχη αν δεν τη φοβάσαι.Η ζωή,η ζωή,η ζωή....Η ταινία είναι ένας ύμνος στη ζωή(και όχι μόνο).Η Terry θα περπατήσει και θα ξαναχορέψει.Μετά την πρεμιέρα θα τρέξει προς το μέρος του φωνάζοντας “Calvero,Calvero” και θα τον αγκαλιάσει.H Terry αγαπά τον Calvero,αλλά......Ο χρόνος είναι αμείλικτος.

”Θα είναι καλοκαίρι,θα φοράτε ένα φόρεμα από μουσελίνα,θα παρατηρήσει το άρωμά σας,το Λονδίνο θα είναι όμορφο όπως στα όνειρα....στη μελαγχολία του ηλιοβασιλέματος όπου τα κηροπήγια θα χορεύουν μέσα στα μάτια σας,θα σας εξομολογηθεί την αγάπη του.....”.Η καρδιά και το πνεύμα,τί αίνιγμα.

Οι εποχές αλλάζουν,ο κινηματογράφος αλλάζει.Κάποιες αξίες όμως παραμένουν αναλλοίωτες.Ο Charlie Chaplin,ο Buster Keaton,ο βωβός κινηματογράφος είναι ακόμα εδώ και συνυπάρχουν μαζί με τη νοσταλγία,τη συγκίνηση και την μελαγχολία.Όλος ο κόσμος είναι μιά σκηνή.Όταν όμως σβήσουν τα φώτα και η λάμψη χαθεί,αυτή η σκηνή μπορεί πολύ εύκολα να σε καταπιεί.Τα φώτα της ράμπας που τα γηρατειά εγκαταλείπουν....

Άχρηστες πληροφορίες (The heart and the mind)

-Η υπέροχη μουσική είναι του Chaplin

- Ο πρόσφατα εκλιπών Bernardo Bertolucci είχε πει ότι το σεντόνι που σκεπάζουν τον Calvero είναι το πανί του κινηματογράφου.

- Λίγες είναι οι ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου που φέρνουν δάκρυα στα μάτια.Το “Limelight” είναι μία από αυτές.

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Can't buy me love (1987)

Σκηνοθεσία: Steve Rash

Σενάριο: Michael Swerdlink

Παίζουν: Patrick Dempsey,Amanda Peterson,Courtney Gains,Seth Green Dennis Dugan,κ.α.

-“You can do anything you want,anything you put your heart and your mind into.......”

-Αγόρι:”Δεν θα'θελες να γίνεις δημοφιλής?Τελευταία χρονιά στο σχολείο.Υποτίθεται ότι θα είναι η καλύτερη χρονιά της ζωής μας.Ένα σουέντ συνολάκι-που δεν έπρεπε να φορεθεί-λερωμένο με κρασί,μία κοπέλα σε δεινή θέση και χίλια δολλάρια είναι ο συνδυασμός της επιτυχίας.Όλα είναι θέμα επιλογών και συγκυριών.Σε είδα με το τηλεσκόπιο που τόσο ήθελα ν'αγοράσω.Ήσουν σαν άγγελος στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.Είχα βαρεθεί να είμαι ένα τίποτα.Ήθελα να είμαι στην παρέα των άνετων που κάνουν όλα τα πάρτυ και αρέσουν στα κορίτσια.Τί συνέβη με μας?Είμασταν όλοι φίλοι στο δημοτικό.Οι αθλητές γίνανε αθλητές,οι μαζορέτες γίνανε μαζορέτες.Εμείς γίναμε εμείς.Βλέπουμε τα παιχνίδια της σχολικής ομάδας καθήμενοι στην κερκίδα των φιλοξενούμενων.Κούρεψα 286 μίλια γρασίδι για σένα.Θέλω να σε νοικιάσω.Αυτό θα με κάνει δημοφιλή.............”

-Κορίτσι:”Το να είσαι δημοφιλής δεν είναι τέλειο.Αφού το θέλεις όμως τόσο πολύ θα γίνω το εισιτήριο σου.Χίλια δολλάρια παρακαλώ.Όχι φιλιά,όχι κράτημα χεριών.Ένας μήνας είναι μόνο στο κάτω-κάτω.Το νεκροταφείο αεροπλάνων.Αστρονομία και όχι αστρολογία λοιπόν.Το φεγγάρι μοιάζει διαφορετικό τώρα.Δεν είναι τόσο μυστήριο ή ρομαντικό.Κάποια μέρα εύχομαι να με κρατήσει στην αγκαλιά του σε μιά βαθυγάλανη θάλασσα.Επιτέλους μαζί, και οι δύο μαζί.Σου έδειξα τα ποιήματά μου και εκείνο το βράδυ που το φεγγάρι έμοιαζε διαφορετικό ήθελα να σε φιλήσω.Μείνε ο εαυτός σου,μην αλλάξεις για να τους ευχαριστήσεις...............”

-Αγόρι:”Εγώ ν'αλλάξω?Ποτέ.Ο παραδοσιακός Αφρικάνικος χορός.Κοίτα με πως χορεύω.Όλοι με αποδέχονται τώρα και το εισιτήριό μου ήσουν εσύ.Η αρχηγός των μαζορετών,το μεγαλύτερο “τρόπαιο”.Όλους μου τους φίλους τους χρωστάω σε σένα.Σε χρησιμοποίησα.Τα ποιήματά σου τα χρησιμοποίησα για να ικανοποιήσω τις ερωτικές μου επιθυμίες.Δεκαεπτά χρόνια αγνοούσες την ύπαρξή μου.Ούτε τ'όνομά μου δεν ξέρεις να προφέρεις σωστά.Έχασα τον καλύτερό μου φίλο.Είμαι όμως με την παρέα των άνετων και έχω όποιο κορίτσι θέλω.....................”

-Κορίτσι:”Αυτά έχεις όταν είσαι δημοφιλής.Αφιερώνεις πολύ χρόνο.Οι οπαδοί σου ξεφτιλίζονται.Έχω δει ζόμπι με περισσότερη ατομικότητα.Έγραψα ένα νέο ποίημα.Λέγεται σπασμένο φεγγάρι.Το έγραψα για σένα.Μην το κάνεις άλλο αυτό.Δεν υπάρχει λόγος να παίζουμε άλλο αυτό το θέατρο.Όλοι σας νομίζατε ότι είμαστε ζευγάρι.Με πλήρωσε χίλια δολλάρια για να προσποιηθώ ότι μου αρέσει.Εξαγόρασε εμένα και όλους εσάς.Είχε βαρεθεί να είναι ένα τίποτα.Εγώ τουλάχιστον πληρώθηκα..........”

-Αγόρι:”Όλα όσα έκανα είχαν να κάνουν με σένα και το όνειρο να γίνω μέρος της ζωής σου.Ύστερα μου ήρθε εκείνη η ηλίθια ιδέα.Με μετέτρεψε σε κάτι που δεν είμαι.Αυτό που πάντα ήθελα ήταν να είμαι κοντά σου.Όταν τα κατάφερα,δεν ήμουν εγώ πια.Ο αληθινός εγώ και η αληθινή εσύ.Οι άνετοι,οι σπασίκλες,η μεριά σου,η μεριά μου.Όλα αυτά είναι αηδίες.Είναι αρκετά σκληρό να είσαι απλά ο εαυτός σου.Τα χρήματα δεν μπορούν να μου αγοράσουν την αγάπη”.Εσείς τί λέτε?

Άχρηστες πληροφορίες(Together at last,together as two):

-Ελληνικός τίτλος:”O γόης των χιλίων δολλαρίων”.Σάββατο μεσημέρι την είδα πρώτη φορά το 1991 ή το 1992,μαθητής τότε στην τρίτη λυκείου.

-H Amanda Peterson θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην καρδιά και τη μνήμη μας στο ρόλο της Cindy Mancini.

-Ο τίτλος της ταινίας είναι “δάνειο” από το γνωστό τραγούδι των Beatles(ακούγεται στους τίτλους αρχής).

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
The Stranglers - “Black and white”(1978)

Το 1977 ήταν μια χρονιά ορόσημο για το punk rock(και δη το βρετανικό).Πολλές μπάντες συστήθηκαν στο κοινό με τα δισκογραφικά ντεμπούτα τους.Οι στραγγαλιστές ήταν μία από αυτές τις μπάντες.Σχηματίστηκαν το 1974 και μπήκαν στο ρεύμα του pub rock(βραχύβιο μουσικό στυλ που προετοίμασε το έδαφος για το punk rock στη γηραιά Αλβιώνα),αλλά οι δυναμικές-επεισοδιακές εμφανίσεις τους προανήγγειλαν τον ερχομό του punk rock.Αυτό που διαφοροποιούσε τους Stranglers από τους υπόλοιπους punk rockers ήταν ότι ηλικιακά ήταν λίγο μεγαλύτεροι,ήξεραν να παίζουν τα όργανά τους και αγαπούσαν τα keyboards.Αααα και κάτι ακόμα:είχαν χιούμορ στα όρια της παρεξήγησης(μιλάμε για την μπάντα που όλοι λατρεύουν να μισούν).

Δύο εμβληματικά άλμπουμ-Rattus norvegicus και No more heroes,αμφότερα κυκλοφορημένα το 1977-εδραίωσαν την μπάντα για τα καλά και απάντησαν μιά για πάντα στο ερώτημα:είναι punk οι Stranglers?Να σημειώσουμε εδώ για την ιστορία ότι όταν οι Ramones έπαιξαν στην Αγγλία για πρώτη φορά το 1976 οι Stranglers ήταν support.Το 1978 κυκλοφορούν ένα από τα πιό “μυστήρια” άλμπουμ τους(θ'ακολουθήσουν κι άλλα στη συνέχεια).Με το “Black and white” ανακατεύουν την τράπουλα τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά.Τραγούδια για ρομπότ,σαμουράι,πυρηνικές εκρήξεις,μυστήριες απειλές,εξωγήινους,δυστοπικές κοινωνίες,καταπιεστικές κυβερνήσεις.....gray becomes black and white.Είχε έρθει η ώρα να κάνουν την εμφάνισή τους οι “άνθρωποι με τα μαύρα”......be off the streets by nightfall.Το σαρωτικό μπάσο-οδοστρωτήρας του Jean-Jackues Burnel(ένας από τους πιο επιδραστικούς μπασίστες μ'έναν ήχο “σήμα κατατεθέν”),τα κιθαριστικά “ξυσίματα” του Hugh Cornwell,τα στιβαρά τύμπανα του Jet Black και τα “psychedelic wave” keyboards του Dave Greenfield είναι εδώ και σ'αυτό το δίσκο και μας θυμίζουν για ποιούς λόγους οι Stranglers ξεχώριζαν από τις άλλες μπάντες της εποχής τους.Έχουμε και λέμε:Punk rock δυναμίτες(Tank,Sweden,Curfew),ζοφερό new wave-post punk(Threatened,Do you wanna,Death and night and blood,Enough time,),experimental art-punk(Nice n' sleazy,In the shadows,Hey!Rise of the robots),indie-new wave-waltz(Outside Tokyo) και ένα τραγούδι-προάγγελος της Brit-pop των 90's(Toiler on the sea).O “στραγγαλισμός” του ήχου επετεύχθη.Η επιλογή του ονόματος της μπάντας δεν είναι τυχαία.

Ακόμα και το εξώφυλλο του δίσκου έχει ένα ενδιαφέρον, ασπρόμαυρο και minimal.Με το “Black and white” η μπάντα γράφει το τελευταίο κεφάλαιο μιάς τριλογίας και είναι πλέον έτοιμη για ν'αναμετρηθεί με “νέους δαίμονες”.Στα επόμενα χρόνια οι Stranglers κυκλοφόρησαν δουλειές που κινήθηκαν σε διάφορα μουσικά είδη,post punk,new wave,λυρική pop,ευρωπαικός ρομαντισμός,κτλ,κτλ,κτλ.Η δισκογραφία τους είχε πολλά σκαμπανεβάσματα,αλλά δεν ήταν ποτέ αδιάφορη.Η ηχητική εξέλιξη και η διεύρυνση των μουσικών οριζόντων ήταν τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα.θα κλείσω με τα λόγια του Jean-Jacques Burnel:”Οπωσδήποτε θεωρούσα τον εαυτό μου punk rocker” και “μου αρέσει να σκέφτομαι ότι εμείς(οι Stranglers)ήμασταν πρώτα punk και μετά οτιδήποτε άλλο”.

Άχρηστες πληροφορίες(Nice n' sleazy)

-Το Rock in Athens που έγινε το 1985 στο Καλλιμάρμαρο στάδιο και η μοίρα ευθύνονται για την αγάπη μου στους Stranglers.Το καλοκαίρι του 1985 στο κάμπινγκ που παραθερίζαμε άκουσα από κάποιον που ήταν στην ευρύτερη παρέα να εκφράζει την στεναχώρια του γιατί δεν μπορούσε να πάει στην Αθήνα και να παρακολουθήσει τους αγαπημένους του Stranglers.Εγώ δεν είχα ιδέα από αυτά(στην πέμπτη δημοτικού τα ακούσματά μου κινούνταν ανάμεσα στους Duran Duran,Alphaville,A-ha άντε και λίγο Bruce Springsteen).Απλά συγκράτησα το όνομα.Τα αποκαλυπτήρια έγιναν ένα χρόνο μετά όταν η Ερτ 2 πρόβαλε εκτεταμένα αποσπάσματα από το φεστιβάλ.Εκείνη τη χρονιά βέβαια τα μουσικά μονοπάτια στα οποία βαδίζανε οι Stranglers απείχαν παρασάγγας από αυτό που ξέρουμε σαν punk rock,αλλά για μένα δεν είχε σημασία........οι άνθρωποι με τα μαύρα ήταν οι καινούριοι μου ήρωες.....

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Οι αισθηματίες (2014)

Σκηνοθεσία: Nίκος Τριανταφυλλίδης

Σενάριο: Νίκος Τριανταφυλλίδης

Παίζουν: Τάκης Μόσχος,Δημήτρης Λάλος,Χάρης Φραγκούλης, Ηλιάνα Μαυρομάτη,Αθηνά Παππά κ.α.

“Πώς κάνεις έτσι αγόρι μου,όλοι θα πεθάνουμε μιά μέρα........”

Ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα....το κακό χτυπάει πάντα ξαφνικά.Είναι φορές που έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για κάποιους σκηνοθέτες.Με αυτό το νεο-νουάρ ο Νίκος Τριανταφυλλίδης κλείνει το μάτι σε όλες τις “εμμονές” του-μουσικές και κινηματογραφικές-και μας παραδίδει ένα νοσταλγικό κολάζ εικόνων από έναν κόσμο που ζει τόσο κοντά,αλλα τόσο μακριά......Ένας κόσμος που μας απωθεί και μας γοητεύει.

Η υπόθεση απλή,λιτή και απέριττη:Ένας αρχαιοκάπηλος τοκογλύφος,οι δύο μπράβοι του και οι βρωμοδουλειές τους.Το παζλ συμπληρώνουν η έφηβη κόρη του αρχαιοκάπηλου,μία πόρνη και μία (μπαρουτοκαπνισμένη)γυναίκα της νύχτας(υπέροχη εδώ η Αθηνά Παππά).Όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε είναι εδώ:o ένας μπράβος θα ερωτευτεί την κόρη του αφεντικού και ο άλλος την πόρνη.Γιατί?Ίσως έτσι να ήταν γραφτό.Ίσως έτσι θέλαμε κατά βάθος.Άλλωστε μας αρέσει ο βρώμικος αέρας(ο πρώτος πληθυντικός χρησιμοποιείται λόγω συναισθηματικής εμπλοκής του θεατή,δηλαδή εμού του ιδίου).Οι ήρωες μας δεν είναι άγιοι,δεν είναι συμπαθητικοί.Είναι στυγνοί εκτελεστές που ακολουθούν τις εντολές του “αφεντικού” κατα γράμμα.Είναι μικρόβια,αλλά τα μικρόβια μας βοηθούν να είμαστε υγιείς.Έχουν τις “αδυναμίες” τους.Η λέξη “αδυναμία” όμως έχει διττή σημασία.

Τέλος πάντων,πάμε πίσω στα δικά μας.Οι ήρωες μας ζουν σ΄ένα κόσμο που έχει το δικό του κώδικα τιμής και τις δικές του αξίες.Ο κώδικας αυτός δεν πρέπει να σπάσει.Αν σπάσει θα προκύψουν επικίνδυνες ρωγμές.Η παράβαση καθήκοντος ισοδυναμεί με θάνατο.Η “ιδιαίτερη” σχέση πατέρα-κόρης και νταβατζή-πόρνης δεν πρέπει να διαταραχτεί για κανένα λόγο.Οι ήρωές μας βαδίζουν έναν δρόμο που είναι γεμάτος “σημάδια”.Γιατι?Επειδή ο έρωτας είναι σαν την ιλαρά.Αφήνει σημάδια,αλλά περνάει.Οι ήρωές μας εν τέλει είναι ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα.Αυτοί είναι λοιπόν οι αισθηματίες με τα καλά τους και με τα στραβά τους.

Ό,τι χάνει η ταινία σε κάποια σημεία το κερδίζει σε ψυχή,συναίσθημα(τι σόι αισθηματίες θα ήταν χωρίς συναίσθημα),ατμόσφαιρα και μουσικές επιλογές(στην πρωτότυπη μουσική του Boy προσθέστε Νίκο Γούναρη,Λευτέρη Μυτιληναίο,Αλέκα Κανελλίδου,Athenian Trio,Κόρε Ύδρο,Μary and the Boy/Felizol,Rehearsed Dreams,Yell o Yell,Enrico Caruso και φυσικά Τζένη Βάνου-στη μνήμη της άλλωστε είναι αφιερωμένο το soundtrack).Όπως γράφει άλλωστε και ο ίδιος ο Νίκος Τριανταφυλλίδης στο ένθετο του soundtrack:καλή ακρόαση ή,μάλλον,καλή προβολή.

'Αχρηστες Πληροφορίες.(Ο κομπάρσος)

-Για να είμαι ειλικρινής η ταινία δεν με συνεπήρε την πρώτη φορά που την είδα.Μπορεί να μην ήμουν στην κατάλληλη διάθεση,ποιός ξέρει.Η δεύτερη φορά όμως ήταν μία αποκάλυψη,λες και αυτά που πέρασαν και δεν ακούμπησαν την πρώτη φορά ν'απέκτησαν με τη δεύτερη θέαση ξαφνικά μία άλλη υπόσταση,διάσταση,κατάσταση.............................

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Halloween(1978)

Director:John Carpenter

Writers:John Carpenter,Debra Hill

Stars:Jamie Lee Curtis,Donald Pleasance,Tony Moran,P.J. Soles

Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Είναι εκείνη η μέρα του χρόνου που σκαλίζουν κολοκύθες,μεταμφιέζονται,κερνάνε ζαχαρωτά και καραμέλες και βλέπουν ταινίες τρόμου.Είναι 31 Οκτωβρίου 1978.Είναι η μέρα που εκείνος γύρισε σπίτι.Εκείνος,το κακό,το τέρας ή απλά “the shape”.Η μοίρα είναι κάτι αληθινό που όλοι πρέπει ν’αντιμετωπίσουν.Είναι σαν βουνό και ο άνθρωπος απλά περνά.Η μοίρα δεν αλλάζει ποτέ.

Πάμε λίγα χρόνια πίσω τώρα.Το βράδυ του Halloween εν έτει 1963 στο Haddonfield ο εξάχρονος Michael Myers(με το χλωμό,παγερό πρόσωπο και τα μάτια του διαβόλου)δολοφονεί με κουζινομάχαιρο την έφηβη αδελφή του(και εγένετο “slasher”).Θολά κίνητρα,ανεξήγητη μανία.Είπαν πως δεν είχε ούτε λογική,ούτε την αίσθηση της ζωής και του θανάτου,του καλού και του κακού.Δεκαπέντε χρόνια μετά δραπετεύει από το άσυλο και επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.

Ανέμελα αγόρια και επιπόλαιες κορασίδες είναι τα υποψήφια θύματα.Η ένταση και η αγωνία υπογραμμίζονται με υποκειμενικά πλάνα.Βλέπουμε ό,τι βλέπει αυτός.Είμαστε η ματιά του.Ακούμε την ανάσα του.Τα γενικά πλάνα της αρχής κλείνουν ολοένα και περισσότερο.Η ηρωίδα κλείσμένη σε μια ντουλάπα αντιστέκεται θαρραλέα.H Laurie(Jamie Lee Curtis-η απόλυτη scream queen)είναι λίγο συνεσταλμένη και δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό,την ανεμελιά και κατ’επέκταση τη σεξουαλική απελευθέρωση της παρέας της.Είναι υποψιασμένη,δεν αφήνεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις.

Μεγάλη κουβέντα ανοίγω τώρα.Στα περισσότερα slasher movies τα θύματα έχουν στο μυαλό τους το σεξ και δεν παρατηρούν τι γίνεται γύρω τους.Τί συμβαίνει λοιπόν?Η τιμωρία για το σεξ είναι ο θάνατος?Ο John Carpenter ισχυρίστηκε ότι στη δική του ταινία ο θάνατος δεν έχει να κάνει με το σεξ.Απλά οι συγκεκριμένοι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι κάτι κακό μπορεί να τους συμβεί,γι’αυτό και την πατάνε.Αυτό είναι κυρίες και κύριοι:είναι πιο τρομακτικό όταν δεν υπάρχει φανερό κίνητρο.Το Αμερικάνικο όνειρο «αιμορραγεί».Μπορεί οι νέοι να τιμωρούνται για τις αμαρτίες των γονέων τους.Μπορεί σ’ένα άλλο επίπεδο ο θάνατος νέων ανθρώπων να συμβολίζει τη φρίκη του Βιετνάμ.Μπορεί να μην ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά.Tο μόνο που ισχύει είναι αυτό που βλέπουμε.Άνθρωπος δεν θα το έκανε αυτό.Δεν πρόκειται για άνθρωπο.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.

Άχρηστες πληροφορίες(Τhe night he came home)

-O αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν The babysitter murders(Ελληνικός τίτλος:Η νύχτα με τις μάσκες).

-Η Jamie Lee Curtis έιναι κόρη της Janet Lee που έπαιξε στο Psycho.

-Πολλές ταινίες πάτησαν πάνω στα μοτίβα του Halloween:το Friday the 13th(1980) και το Nightmare on Elm street(1984) είναι οι πιο χαρακτηριστικές.Ο κατάλογος είναι τεράστιος.Το 1996 ο Wes Craven με το Scream «έκλεισε» το μάτι σε όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε και έφερε ένα κύμα αναβίωσης(slasher είσαι και φαίνεσαι).

-Η μουσική της ταινίας είναι του John Carpenter.

-Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το πρώτο “slasher” movie είναι το Black Christmas(1974).

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Suicide – Suicide (1977)

Suicide…………βόμβος,synthesizer,drum machine,θόρυβος,New York,proto-punk,minimal,κραυγές,synth-pop,κι άλλος θόρυβος,1977,rockabilly,electronica,psycho-Elvis(what?),no wave,αλυσίδες,Stooges,τρέλα,κι άλλος βόμβος,επανάληψη,Velvet Underground,ουρλιαχτά……τρελαίνομαι για τέτοιες ορολογίες,ταμπέλες κτλ. που όλοι οι μουσικοί λατρεύουν να μισούν(η αρχική ιδέα ήταν να γράψω ένα κείμενο με λέξεις,συνθήματα,έννοιες και μουσικά είδη που μπορεί κανείς ν’ανακαλύψει στους Suicide.Κάποιοι λένε ότι η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη).

Πάμε πάλι από την αρχή.Suicide λοιπόν : μα που είναι οι κιθάρες,το μπάσο,τα τύμπανα?Είναι αυτό punk rock ?Φυσικά και είναι……D.I.Y.,D.I.Y.,D.I.Y. forever.Οι Suicide ξεκίνησαν το 1970.Τα πρώτα τους live στη Νέα Υόρκη δίχασαν το κοινό : κάποιοι πετούσαν μπουκάλια,οι avant garde φιγούρες του underground τους λάτρεψαν.Μάλλον έβλεπαν μπροστά.Ένας τύπος με μαύρα γυαλιά παρμπρίζ κι ένα synthesizer.Ένας άλλος να χτυπάει μιά αλυσίδα στον τοίχο….ηλεκτρονικός βόμβος, λέξεις,κραυγές και ουρλιαχτά.

Έπρεπε να περάσουν κάποια χρόνια για να μπεί αυτή η ηλεκτρονική ακαταστασία σε μία τάξη (λέμε τώρα).Το 1977 κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο.Τα επαναληπτικά (ή μήπως επιληπτικά?) δωδεκάμετρα στο synthesizer-farfisa και τα drum machines του Martin Rev συνθέτουν το ηχητικό τοπίο πάνω στο οποίο η φωνή του Alan Vega - μέσα από reverb και echo - αφηγείται ιστορίες για τον Καβαλάρη φάντασμα,για κορίτσια και ροκαμπιλάδες,για το σμπαραλιασμένο αμερικάνικο όνειρο και απεγνωσμένους αντιήρωες. Aυτός ο electro-punk experimental DIY μουσικός «καμβάς» είχε αρκετό χώρο για «μπογιές» από 50’s rock n roll.Μπορεί να είναι και ιδέα μου (όχι βρε,δίκιο έχεις),αλλά ο τρόπος που τραγουδούσε ο Αlan Vega με γυρίζει πίσω σ’αυτή τη δεκαετία.Ο ίδιος είχε αναφερθεί σε συνεντεύξεις του για την επίδραση που είχαν πάνω του ο Elvis,o Gene Vincent και ο Jerry Lee Lewis.

H αναγνώριση για άλλη μια φορά στην ιστορία του rock ‘n’ roll ήρθε κατόπιν εορτής.Πολλές μπάντες επηρεάστηκαν από αυτόν τον δίσκο (θυμήθηκα τώρα τη δήλωση του Brian Eno για τους Velvet Underground : «Λίγοι αγόρασαν την θρυλική μπανάνα όταν κυκλοφόρησε,αλλά όσοι το έκαναν έφτιαξαν μπάντα»).Ο Martin Rev και ο Alan Vega ανήκαν σίγουρα σ’αυτούς.Η ιστορία του rock ‘n’ roll επαναλαμβάνεται και γράφεται από τους τολμηρούς.Μην με ρωτάτε ποιοί πίνουν νερό στο όνομά τους.Η electro-dance σκηνή (Soft Cell,Depeche Mode,Human League,Visage,OMD κτλ),το no wave (Sonic Youth,Swans κτλ),η punk rock σκηνή που δέχεται το διαφορετικό (ποιός ήρθε?),το indie rock-post punk-art punk-experimental-noise-shoegaze (Yo la Tengo,My Bloody Valentine,The Jesus and Mary chain κτλ),αλλά και κάποιοι σοφιστικέ alternative pop (π.χ. Stereolab).Ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος,έχω αφήσει σίγουρα πολλούς εκτός. Για να είμαι ειλικρινής αποφάσισα να μπω στον κόσμο των Suicide και ν’ακούσω το ντεμπούτο τους πριν από δέκα χρόνια (εν έτει 2008 παρακαλώ).Άργησα λίγο κυρίες και κύριοι,αλλά τα κατάφερα.

Άχρηστες πληροφορίες (Gonna crash,gonna die and I don’t care)

-Θυμάμαι 16-17 ετών να ψάχνω στα δισκάδικα για δίσκους των Stranglers,Ramones,Sex pistols,Clash κτλ,και όταν έπεφτε το μάτι μου στο ομώνυμο ντεμπούτο των Suicide,το εξώφυλλο μου προκαλούσε την περιέργεια (όποιος δεν έχει πάρει έστω και ένα δίσκο λόγω εξωφύλλου πρώτος τον λίθο βαλέτω),ποτέ όμως δεν έπαιρνα την απόφαση να τον αγοράσω.Αφενός μεν δεν ήξερα και πολλά γι’αυτή την μπάντα,αφετέρου δε έχω την εντύπωση ότι δεν ήμουν ακόμα έτοιμος για το «ηλεκτρονικό παραλήρημα» των Suicide.Για το μόνο που ήμουν σίγουρος ήταν το έτος παραγωγής του δίσκου (1977-χρονιά ορόσημο για το punk rock).Eκείνη την εποχή πίστευα ότι όλα τα ντεμπούτα άλμπουμ του 1977 (δεν γίνεται να μην) είναι punk ή έστω new wave κτλ.

-O Alan Vega έφυγε από αυτόν το μάταιο κόσμο το 2016.

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Blue Velvet(1986)

Director: David Lynch

Writer: David Lynch

Stars: Isabella Rosselini,Kyle MacLachlan,Dennis Hopper,Laura Dern κ.α.

“And I still can see blue velvet through my tears........”

Tίτλοι αρχής με φόντο μπλε βελούδο,υποβλητική μουσική του Αngelo Badalamenti με έντονα δραματικά στοιχεία,υπέροχα τριαντάφυλλα πίσω από λευκό φράχτη,το “Blue Velvet” του Bobby Vinton,ένα πυροσβεστικό όχημα περνάει,παιδάκια διασχίζουν με ασφάλεια τον δρόμο.Η ειδυλλιακή εικόνα της αμερικάνικης επαρχίας διαταράσσεται απότομα με την κατάρρευση ενός ηλικιωμένου κυρίου που ποτίζει τον κήπο του.Η κάμερα πλησιάζει όλο και πιό κοντά στο έδαφος,βλέπουμε άπειρα σκαθάρια,ένας “παράξενος” κόσμος αποκαλύπτεται μπροστά στα ανυποψίαστα μάτια μας.....what did you see tonight?

Ο David Lynch εν έτει 1986 μας παραδίδει ένα εθιστικό(ή μεθυστικό?)κοκτέιλ βίας,μυστηρίου,νουάρ,ερωτισμού,σαδομαζοχισμού και διαστροφής.Σύμφωνα με τον ίδιο οδηγήθηκε στην συγγραφή του σεναρίου γιατί ήθελε να μεταφράσει κινηματογραφικά μια εικόνα που είχε στο μυαλό του και ένα αίσθημα που του προκαλούσε ένα τραγούδι.Η εικόνα ήταν ένα κομμένο αυτί σ'ένα χωράφι και το τραγούδι ήταν το “Blue Velvet” που έλεγε ο Bobby Vinton το 1963.Η ιστορία έχει ως εξής:ο νεαρός Jeffrey(Kyle Maclachlan)βρίσκει ένα αυτί σ'ένα χωράφι.Μαζί με την βοήθεια της Sandy(Laura Dern),που είναι κόρη του τοπικού αστυνομικού,ξεκινούν έρευνες και οδηγούνται στην τραγουδίστρια Dorothy Valens(Isabella Rosselini),η οποία είναι μπλεγμένη με άτομα που έχουν μιά ροπή στην παραβατική συμπεριφορά.I don't know if you are a detective or a pervert.To νεαρό ζευγάρι παίρνει το ρόλο του ντετέκτιβ και μπλέκεται σε μία σκοτεινή ιστορία η οποία ρίχνει σκιές στη φωτεινή πλευρά ζωής τους.I'm in the middle of a mystery.

Ρομαντική αφέλεια,άγνοιά για την ύπαρξη ενός “άλλου” κόσμου.Η Sandy βγαίνει από το σκοτάδι,φωτίζει με την θετική της αύρα την πρώτη συνάντηση και ρωτάει:εσύ βρήκες το αυτί?Mysteries of love.Σ'ένα παράλληλο σύμπαν που έρχεται στο φως για λίγο,ο νεαρός Jeffrey έχει ένα οιδιπόδειο σύμπλεγμα με την Dorothy Valens(i have your disease in me now)και αντιμετωπίζει την επιβλητική πατρική φιγούρα του Frank Booth(Dennis Hopper-baby wants to fuck)...........Jeffrey what's going on here?Aπόκοσμοι ήχοι,φλόγες που τρεμοσβήνουν,επικίνδυνοι ήρωες,άβολα close-ups,γοητευτικές διαστροφές,super cool music.H διακεκκομένη γραμμή στο οδόστρωμα.Υou know what a love letter is?.

Το “In dreams” του Roy Orbison......το αέριο που εισπνέει ο Dennis Hopper.......now it's dark.......το κακό που παραμονεύει......το “φως” στο φινάλε.......το όνειρο της Sandy........ένας ζαχαρένιος κλόουν που τον λένε μπαμπούλα,νυχτοπερπατάει στο δωμάτιο μου κάθε βράδυ,για να με πασπαλίσει με αστερόσκονη και να ψιθυρίσει...ώρα για ύπνο,όλα είναι μιά χαρά..............Είδα ένα όνειρο τη νύχτα που σε συνάντησα....στο όνειρο υπήρχε ο κόσμος μας,και ήταν σκοτεινός.γιατί δεν υπήρχαν κοκκινολαίμηδες.Αυτοί συμβόλιζαν την αγάπη.Τον πιό πολύ καιρό υπήρχε αυτό το σκοτάδι...και τότε ξαφνικά ελευθερώθηκαν χιλιάδες κοκκινολαίμηδες.Πέταξαν και μαζί τους έφεραν το εκτυφλωτικό φως της αγάπης.Και φαινόταν ότι η αγάπη θα ήταν η μόνη που θα άλλαζε τα πράγματα,και το έκανε........

'Αχρηστες Πληροφορίες (film buff γεννιέσαι,δεν γίνεσαι)

-O Roy Orbison δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί το τραγούδι του γιατί δεν συμφωνούσε με το βίαιο στυλ της ταινίας και πίστευε ότι δεν ταιριάζει.Όταν όμως είδε την ταινία ολοκληρωμένη,άλλαξε γνώμη.

-O Val Kilmer και η Molly Ringwald το χαρακτήρισαν πορνογραφικό και αρνήθηκαν τους ρόλους του Jeffrey και της Sandy.O πρώτος μόλις είδε την ταινία το μετάνιωσε.Ο Dennis Hopper ήταν ο μόνος που όταν διάβασε το σενάριο,πήρε τον σκηνοθέτη και του είπε:”Πρέπει να παίξω τον Frank,είμαι ο Frank”.

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Nirvana – Live at Reading (1992)

Nirvana εν έτει 2017?

Αυτή δεν είναι η μπάντα που το ΜΤV έπαιζε συνέχεια το video clip τους για το smells like teen spirit το 1991? Αυτή δεν είναι η μπάντα που έγινε εξώφυλλο σε πάρα πολλά mainstream περιοδικά? Αυτή δεν είναι η μπάντα που ξεκίνησε σε μία ανεξάρτητη εταιρία και μετά....και μετά....και......? Έυλογα τα ερωτήματα,αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.......

1991: Είμαι στην τρίτη λυκείου και λίγο πριν την πρωινή προσευχή συζητάμε με τους συμμαθητές για τους Nirvana και το video clip “smells like teen spirit”,ένας ενθουσιασμός υπάρχει στην ατμόσφαιρα,μία ανεξήγητη προσμονή,η πεποίθηση ότι όλα μπορούν να συμβούν,είμαστε νέοι και όλα είναι υπέροχα,το emotional rollercoaster ξεκινάει: παρακαλώ προσδεθείτε ή........αφεθείτε.

1994: Είμαι φοιτητής στην Θεσσαλονίκη και επιστρέφοντας στο σπίτι από το live του Iggy Pop μαθαίνω τα νέα : ο Kurt Cobain έιναι νεκρός.....ο πυροβολισμός αυτός πρέπει να ακούστηκε σε όλο τον πλανήτη.Η generation X έχασε για πάντα την αθωότητά της.Ας γυρίσουμε όμως στο 1992........

Oι Νirvana είναι headliners(ένα χρόνο πριν έπαιζαν τέταρτοι στη σειρά,στην κορυφή φιγουράριζαν οι Sonic Youth και ο Ιggy Pop)την τρίτη και τελευταία μέρα του festival.Οι φήμες οργίαζαν για την κατάσταση της υγείας του Cobain,κάποιοι πίστευαν ότι το live θα ακυρωθεί,αλλά τελικά οι Nirvana εμφανίστηκαν κανονικά και έδωσαν μία από τις καλύτερες συναυλίες τους.Ο Cobain θέλοντας να διασκεδάσει τις φήμες εμφανίστηκε στη σκηνή σε αναπηρικό καροτσάκι,χρησιμοποίησε τη βάση του μικροφώνου για να σηκωθεί,είπε some say love it is a river,σωριάστηκε κάτω(σημασία δεν έχει η πτώση,αλλά η πρόσκρουση),σηκώθηκε,πήρε την κιθάρα και......(ξαφνικά ακούγεται μιά φωνή : “συγκεντρώσου δισκοκριτική είναι όχι ταινιοκριτική”).

Tο 1992 ήταν η χρονιά που οι Νirvana,έχοντας ως βαρύ πυροβολικό στα live τα τραγούδια κυρίως του Nevermind συν κάποιες προσθήκες από το ντεμπούτο τους Bleach,μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον και ήταν μία από τις μπάντες που όλοι ήθελαν να δουν.Στο live at Reading είναι σε δαιμονιώδη φόρμα.O Krist Novoselic,ο Dave Grohl και ο Κurt Cobain προσφέρουν στο κοινό μία bigger than life συναυλιακή εμπειρία.Oι Nirvana όμως δεν ήταν μόνο ο Cobain,οι Nirvana ήταν ένα δυναμικό rock n' roll τρίο(grunge-punk-heavy-garage-alternative-rock).Ο Dave Grohl τα χρόνια που ήταν πίσω από τα ντραμς έπαιξε καταλυτικό ρόλο στον ήχο τους(εκπληκτικός ντράμερ που έκανε και τα back vocals,δεν σχολιάζω την μετέπειτα πορεία του με τους Foo Fighters),όπως άλλωστε και ο Krist Novoselic με τις μελωδικές του γραμμές στο μπάσο(παλιόφιλος του Kurt από τα εφηβικά χρόνια στο Aberdeen και ιδρυτικό μέλος της μπάντας,αυτή η ευγενική φυσιογνωμία μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν έτοιμος να γίνει η ασπίδα του Κurt σε περίπτωση που αυτός κινδύνευε).Eδώ παρελαύνουν λοιπόν σχεδόν όλα τα τραγούδια (το μισό Bleach,όλο το Nevermind,b-sides,τρία από το επερχόμενο άλμπουμ In Utero,συν διασκευές) που μας έκαναν συντροφιά στην ταραγμένη εφηβεία-μετεφηβεία-και βάλε.Mπορεί σε δύο-τρία τραγούδια η υπέροχη φωνή του Kurt να μην πατάει καλά στις νότες και τα δάχτυλά του να μπερδεύονται,αλλά τι σημασία έχει στην τελική?(oh well,whatever,nevermind).Aυτή η φωνή,η κραυγή,το ουρλιαχτό......

Οι στίχοι σε συνδυασμό με τη μουσική είναι το απόλυτο soundtrack-ποίημα της γενιάς μας.Ακούς τις πρώτες νότες του Lithium και χιλιάδες φωνές ενώνονται με τη φωνή του Cobain και τραγουδούν “Ι'm so happy 'cause today I found my friends,they're in my head,I'm so ugly that's ok 'cause so are you,we broke our mirrors”.Αυτή είναι η μαγική στιγμή που το συγκεκριμένο τραγούδι παίρνει τη θέση που του αξίζει στο rock 'n roll πάνθεον και ανακηρύσσεται αυτόματα σε άτυπο ύμνο της generation X (συν τοις άλλοις έχει και το καλύτερο yeah όλων των εποχών).Το Smells like teen spirit?...........I'm worse at what I do best and for this gift I feel blessed,our little group has always been and always will until the end.........Ένα τραγούδι που είχε ακουστεί όσο κανένα άλλο εκείνα τα χρόνια,γεγονός που σίγουρα κάνει δύσκολη την ακρόαση του για εκατομυρριοστή φορά(το ξεκινούν επίτηδες λάθος παίζοντας την εισαγωγή του More than a feeling).Σύμφωνώ,αλλά σ'αυτό το live αποκτα μία άλλη διάσταση.Ο τελευταίος στίχος a denial,a denial,a denial,a denial(αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο σ'αυτο το τραγούδι)με τη φωνή του Kurt να βγαίνει από τα σωθικά προκαλεί ακόμα και σήμερα συγκίνηση και ανατριχίλα........Θα μπορούσα να σταθώ και σε άλλα τραγούδια,σε συγκεκριμένους στίχους(love you so much makes me sick......grandma take me home.......sell the kids for food....the water is so yellow,i'm a healthy student.....take your time,hurry up,the choice is yours,don't be late)αλλά πρέπει κάποια στιγμή να βάλω ένα τέλος.

Τα χρόνια πέρασαν,πολλές φήμες κυκλοφόρησαν(ήταν αυτοκτονία?ήταν δολοφονία?),τόνοι μελανιού χύθηκαν,ντοκυμανταίρ γυρίστηκαν,ακυκλοφόρητα τραγούδια,επετειακές συλλογές κτλ,κτλ,κτλ.......Eμείς ας κρατήσουμε μόνο την μουσική,αυτή έχει μόνο σημασία και αυτή άλλωστε μας έφερε κοντά.Δεν το κρύβω ότι ακόμα και σήμερα η ακρόαση τραγουδιών των Nirvana μου προκαλεί μια συναισθηματική φόρτιση(καταραμένη nostalgia).Θα μπορούσα να επιλέξω ένα οποιοδήποτε άλμπουμ,αλλά πιστεύω ότι αυτό το live έχει κάτι το ιδιαίτερο και μοναδικό όσον αφορά τη χρονική στιγμή που λαμβάνει χώρα και συν τοις άλλοις έχει τραγούδια από διάφορες φάσεις της μπάντας.......

Είναι κάποιες στιγμές,είναι κάποια συναισθήματα που όλα αυτά τα χρόνια έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στην καρδιά και δεν αγοράζονται με όλα τα λεφτά του κόσμου........Είναι δικά μας ,ολότελα δικά μας.

Άχρηστες πληροφορίες (Here we are now entertain us)

-Το MTV τότε ήταν μουσικό κανάλι,δεν είχε μόνο reality,και είχε κάποιες εκπομπές κάπως αξιόλογες (π.χ. 120 minutes).Το διαδίκτυο ήταν άγνωστη λέξη για τον ευρύ κοινό.

-Στην αρχή ήμουν λίγο επιφυλακτικός με τους Νirvana(κυρίως λόγω της μαζικότητας του όλου πράγματος),αλλά μετά δεν μπόρεσα ν'αντισταθώ.Το Nevermind ήταν η πρώτη επαφή,το Bleach το άκουσα αμέσως μετά,μετά το Ιn Utero,το κύκνειο άσμα.....Ακόμα με στοιχειώνουν.(Ιncesticide,unplugged και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό)

-Θα μπορούσα και γω να είχα παέι σ'αυτό το live,αλλά τέλος πάντων.Δεν το είχα σκεφτεί τότε γιατί είχα πάντα την κρυφή ελπίδα ότι οι Nirvana θα έρθουν στην Ελλάδα.

-Η επίσημη κυκλοφορία του live σε cd,βινύλιο και dvd έγινε το 2009.Mέχρι τότε μόνο bootlegs.

-Απρίλιος 1992 και έχουμε πάει με το σχολείο πενθήμερη εκδρομή στη Ρόδο.Ήταν ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο απόγευμα,άφησα τη βαλίτσα μου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και κατέβηκα στη ρεσεψιόν.Η τηλεόραση έπαιζε το video-clip του Come as you are.........αισθάνθηκα αμέσως τις δονήσεις,κατάλαβα τότε ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπάρχει μία μπάντα που μιλάει για μας......

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Page 1 of 2
You are here: