Displaying items by tag: Γιώργος aka Marielito
Blue Velvet(1986) Director: David Lynch Writer: David Lynch Stars: Isabella Rosselini,Kyle MacLachlan,Dennis Hopper,Laura Dern “And I still can see blue velvet through my tears........” Tίτλοι αρχής με φόντο μπλε βελούδο,υποβλητική μουσική του Αngelo Badalamenti με έντονα δραματικά στοιχεία,υπέροχα τριαντάφυλλα πίσω από λευκό φράχτη,το “Blue Velvet” του Bobby Vinton,ένα πυροσβεστικό όχημα περνάει,παιδάκια διασχίζουν με ασφάλεια τον δρόμο.Η ειδυλλιακή εικόνα της αμερικάνικης επαρχίας διαταράσσεται απότομα με την κατάρρευση ενός ηλικιωμένου κυρίου που ποτίζει τον κήπο του.Η κάμερα πλησιάζει όλο και πιό κοντά στο έδαφος,βλέπουμε άπειρα σκαθάρια,ένας “παράξενος” κόσμος αποκαλύπτεται μπροστά στα ανυποψίαστα μάτια μας.....what did you see tonight?Ο David Lynch εν έτει 1986 μας παραδίδει ένα εθιστικό(ή μεθυστικό?)κοκτέιλ βίας,μυστηρίου,νουάρ,ερωτισμού,σαδομαζοχισμού και διαστροφής.Σύμφωνα με τον ίδιο οδηγήθηκε στην συγγραφή του σεναρίου γιατί ήθελε να μεταφράσει κινηματογραφικά μια εικόνα που είχε στο μυαλό του και ένα αίσθημα που του προκαλούσε ένα τραγούδι.Η εικόνα ήταν ένα κομμένο αυτί σ'ένα χωράφι και το τραγούδι ήταν το “Blue Velvet” που έλεγε ο Bobby Vinton το 1963.Η ιστορία έχει ως εξής:ο νεαρός Jeffrey(Kyle Maclachlan)βρίσκει ένα αυτί σ'ένα χωράφι.Μαζί με την βοήθεια της Sandy(Laura Dern),που είναι κόρη του τοπικού αστυνομικού,ξεκινούν έρευνες και οδηγούνται στην τραγουδίστρια Dorothy Valens(Isabella Rosselini),η οποία είναι μπλεγμένη με άτομα που έχουν μιά ροπή στην παραβατική συμπεριφορά.I don't know if you are a detective or a pervert.To νεαρό ζευγάρι παίρνει το ρόλο του ντετέκτιβ και μπλέκεται σε μία σκοτεινή ιστορία η οποία ρίχνει σκιές στη φωτεινή πλευρά ζωής τους.I'm in the middle of a mystery.Ρομαντική αφέλεια,άγνοιά για την ύπαρξη ενός “άλλου” κόσμου.Η Sandy βγαίνει από το σκοτάδι,φωτίζει με την θετική της αύρα την πρώτη συνάντηση και ρωτάει:εσύ βρήκες το αυτί?Mysteries of love.Σ'ένα παράλληλο σύμπαν που έρχεται στο φως για λίγο,ο νεαρός Jeffrey έχει ένα οιδιπόδειο σύμπλεγμα με την Dorothy Valens(i have your disease in me now)και αντιμετωπίζει την επιβλητική πατρική φιγούρα του Frank Booth(Dennis Hopper-baby wants to fuck)...........Jeffrey what's going on here?Aπόκοσμοι ήχοι,φλόγες που τρεμοσβήνουν,επικίνδυνοι ήρωες,άβολα close-ups,γοητευτικές διαστροφές,super cool music.H διακεκκομένη γραμμή στο οδόστρωμα.Υou know what a love letter is?.Το “In dreams” του Roy Orbison......το αέριο που εισπνέει ο Dennis Hopper.......now it's dark.......το κακό που παραμονεύει......το “φως” στο φινάλε.......το όνειρο της Sandy........ένας ζαχαρένιος κλόουν που τον λένε μπαμπούλα,νυχτοπερπατάει στο δωμάτιο μου κάθε βράδυ,για να με πασπαλίσει με αστερόσκονη και να ψιθυρίσει...ώρα για ύπνο,όλα είναι μιά χαρά..............Είδα ένα όνειρο τη νύχτα που σε συνάντησα....στο όνειρο υπήρχε ο κόσμος μας,και ήταν σκοτεινός.γιατί δεν υπήρχαν κοκκινολαίμηδες.Αυτοί συμβόλιζαν την αγάπη.Τον πιό πολύ καιρό υπήρχε αυτό το σκοτάδι...και τότε ξαφνικά ελευθερώθηκαν χιλιάδες κοκκινολαίμηδες.Πέταξαν και μαζί τους έφεραν το εκτυφλωτικό φως της αγάπης.Και φαινόταν ότι η αγάπη θα ήταν η μόνη που θα άλλαζε τα πράγματα,και το έκανε........ 'Αχρηστες Πληροφορίες (film buff γεννιέσαι,δεν γίνεσαι) O Roy Orbison δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί το τραγούδι του γιατί δεν συμφωνούσε με το βίαιο στυλ της ταινίας και πίστευε ότι δεν ταιριάζει.Όταν όμως είδε την ταινία ολοκληρωμένη,άλλαξε γνώμη. O Val Kilmer και η Molly Ringwald το χαρακτήρισαν πορνογραφικό και αρνήθηκαν τους ρόλους του Jeffrey και της Sandy.O πρώτος μόλις είδε την ταινία το μετάνιωσε.Ο Dennis Hopper ήταν ο μόνος που όταν διάβασε το σενάριο,πήρε τον σκηνοθέτη και του είπε:”Πρέπει να παίξω τον Frank,είμαι ο Frank”. Γιώργος a.k.a. Marielito
Published in Propaganda
Nirvana – Live at Reading (1992) Nirvana εν έτει 2017? Αυτή δεν είναι η μπάντα που το ΜΤV έπαιζε συνέχεια το video clip τους για το smells like teen spirit το 1991? Αυτή δεν είναι η μπάντα που έγινε εξώφυλλο σε πάρα πολλά mainstream περιοδικά? Αυτή δεν είναι η μπάντα που ξεκίνησε σε μία ανεξάρτητη εταιρία και μετά....και μετά....και......? Έυλογα τα ερωτήματα,αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή....... 1991: Είμαι στην τρίτη λυκείου και λίγο πριν την πρωινή προσευχή συζητάμε με τους συμμαθητές για τους Nirvana και το video clip “smells like teen spirit”,ένας ενθουσιασμός υπάρχει στην ατμόσφαιρα,μία ανεξήγητη προσμονή,η πεποίθηση ότι όλα μπορούν να συμβούν,είμαστε νέοι και όλα είναι υπέροχα,το emotional rollercoaster ξεκινάει: παρακαλώ προσδεθείτε ή........αφεθείτε. 1994: Είμαι φοιτητής στην Θεσσαλονίκη και επιστρέφοντας στο σπίτι από το live του Iggy Pop μαθαίνω τα νέα : ο Kurt Cobain έιναι νεκρός.....ο πυροβολισμός αυτός πρέπει να ακούστηκε σε όλο τον πλανήτη.Η generation X έχασε για πάντα την αθωότητά της.Ας γυρίσουμε όμως στο 1992........ Oι Νirvana είναι headliners(ένα χρόνο πριν έπαιζαν τέταρτοι στη σειρά,στην κορυφή φιγουράριζαν οι Sonic Youth και ο Ιggy Pop)την τρίτη και τελευταία μέρα του festival.Οι φήμες οργίαζαν για την κατάσταση της υγείας του Cobain,κάποιοι πίστευαν ότι το live θα ακυρωθεί,αλλά τελικά οι Nirvana εμφανίστηκαν κανονικά και έδωσαν μία από τις καλύτερες συναυλίες τους.Ο Cobain θέλοντας να διασκεδάσει τις φήμες εμφανίστηκε στη σκηνή σε αναπηρικό καροτσάκι,χρησιμοποίησε τη βάση του μικροφώνου για να σηκωθεί,είπε some say love it is a river,σωριάστηκε κάτω(σημασία δεν έχει η πτώση,αλλά η πρόσκρουση),σηκώθηκε,πήρε την κιθάρα και......(ξαφνικά ακούγεται μιά φωνή : “συγκεντρώσου δισκοκριτική είναι όχι ταινιοκριτική”).Tο 1992 ήταν η χρονιά που οι Νirvana,έχοντας ως βαρύ πυροβολικό στα live τα τραγούδια κυρίως του Nevermind συν κάποιες προσθήκες από το ντεμπούτο τους Bleach,μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον και ήταν μία από τις μπάντες που όλοι ήθελαν να δουν.Στο live at Reading είναι σε δαιμονιώδη φόρμα.O Krist Novoselic,ο Dave Grohl και ο Κurt Cobain προσφέρουν στο κοινό μία bigger than life συναυλιακή εμπειρία.Oι Nirvana όμως δεν ήταν μόνο ο Cobain,οι Nirvana ήταν ένα δυναμικό rock n' roll τρίο(grunge-punk-heavy-garage-alternative-rock).Ο Dave Grohl τα χρόνια που ήταν πίσω από τα ντραμς έπαιξε καταλυτικό ρόλο στον ήχο τους(εκπληκτικός ντράμερ που έκανε και τα back vocals,δεν σχολιάζω την μετέπειτα πορεία του με τους Foo Fighters),όπως άλλωστε και ο Krist Novoselic με τις μελωδικές του γραμμές στο μπάσο(παλιόφιλος του Kurt από τα εφηβικά χρόνια στο Aberdeen και ιδρυτικό μέλος της μπάντας,αυτή η ευγενική φυσιογνωμία μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν έτοιμος να γίνει η ασπίδα του Κurt σε περίπτωση που αυτός κινδύνευε).Eδώ παρελαύνουν λοιπόν σχεδόν όλα τα τραγούδια (το μισό Bleach,όλο το Nevermind,b-sides,τρία από το επερχόμενο άλμπουμ In Utero,συν διασκευές) που μας έκαναν συντροφιά στην ταραγμένη εφηβεία-μετεφηβεία-και βάλε.Mπορεί σε δύο-τρία τραγούδια η υπέροχη φωνή του Kurt να μην πατάει καλά στις νότες και τα δάχτυλά του να μπερδεύονται,αλλά τι σημασία έχει στην τελική?(oh well,whatever,nevermind).Aυτή η φωνή,η κραυγή,το ουρλιαχτό......Οι στίχοι σε συνδυασμό με τη μουσική είναι το απόλυτο soundtrack-ποίημα της γενιάς μας.Ακούς τις πρώτες νότες του Lithium και χιλιάδες φωνές ενώνονται με τη φωνή του Cobain και τραγουδούν “Ι'm so happy 'cause today I found my friends,they're in my head,I'm so ugly that's ok 'cause so are you,we broke our mirrors”.Αυτή είναι η μαγική στιγμή που το συγκεκριμένο τραγούδι παίρνει τη θέση που του αξίζει στο rock 'n roll πάνθεον και ανακηρύσσεται αυτόματα σε άτυπο ύμνο της generation X (συν τοις άλλοις έχει και το καλύτερο yeah όλων των εποχών).Το Smells like teen spirit?...........I'm worse at what I do best and for this gift I feel blessed,our little group has always been and always will until the end.........Ένα τραγούδι που είχε ακουστεί όσο κανένα άλλο εκείνα τα χρόνια,γεγονός που σίγουρα κάνει δύσκολη την ακρόαση του για εκατομυρριοστή φορά(το ξεκινούν επίτηδες λάθος παίζοντας την εισαγωγή του More than a feeling).Σύμφωνώ,αλλά σ'αυτό το live αποκτα μία άλλη διάσταση.Ο τελευταίος στίχος a denial,a denial,a denial,a denial(αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο σ'αυτο το τραγούδι)με τη φωνή του Kurt να βγαίνει από τα σωθικά προκαλεί ακόμα και σήμερα συγκίνηση και ανατριχίλα........Θα μπορούσα να σταθώ και σε άλλα τραγούδια,σε συγκεκριμένους στίχους(love you so much makes me sick......grandma take me home.......sell the kids for food....the water is so yellow,i'm a healthy student.....take your time,hurry up,the choice is yours,don't be late)αλλά πρέπει κάποια στιγμή να βάλω ένα τέλος.Τα χρόνια πέρασαν,πολλές φήμες κυκλοφόρησαν(ήταν αυτοκτονία?ήταν δολοφονία?),τόνοι μελάνης χύθηκαν,ντοκυμανταίρ γυρίστηκαν,ακυκλοφόρητα τραγούδια,επετειακές συλλογές κτλ,κτλ,κτλ.......Eμείς ας κρατήσουμε μόνο την μουσική,αυτή έχει μόνο σημασία και αυτή άλλωστε μας έφερε κοντά.Δεν το κρύβω ότι ακόμα και σήμερα η ακρόαση τραγουδιών των Nirvana μου προκαλεί μια συναισθηματική φόρτιση(καταραμένη nostalgia).Θα μπορούσα να επιλέξω ένα οποιοδήποτε άλμπουμ,αλλά πιστεύω ότι αυτό το live έχει κάτι το ιδιαίτερο και μοναδικό όσον αφορά τη χρονική στιγμή που λαμβάνει χώρα και συν τοις άλλοις έχει τραγούδια από διάφορες φάσεις της μπάντας....... Είναι κάποιες στιγμές,είναι κάποια συναισθήματα που όλα αυτά τα χρόνια έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στην καρδιά και δεν αγοράζονται με όλα τα λεφτά του κόσμου........Είναι δικά μας ,ολότελα δικά μας. Άχρηστες πληροφορίες (Here we are now entertain us) Το MTV τότε ήταν μουσικό κανάλι,δεν είχε μόνο reality,και είχε κάποιες εκπομπές κάπως αξιόλογες (π.χ. 120 minutes).Το διαδίκτυο ήταν άγνωστη λέξη για τον ευρύ κοινό. Στην αρχή ήμουν λίγο επιφυλακτικός με τους Νirvana(κυρίως λόγω της μαζικότητας του όλου πράγματος),αλλά μετά δεν μπόρεσα ν'αντισταθώ.Το Nevermind ήταν η πρώτη επαφή,το Bleach το άκουσα αμέσως μετά,τέλος το Ιn Utero,το κύκνειο άσμα.....Ακόμα με στοιχειώνουν.(Ιncesticide,unplugged και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό) Θα μπορούσα και γω να είχα παέι σ'αυτό το live,αλλά τέλος πάντων.Δεν το είχα σκεφτεί τότε γιατί είχα πάντα την κρυφή ελπίδα ότι οι Nirvana θα έρθουν στην Ελλάδα. Η επίσημη κυκλοφορία του live σε cd,βινύλιο και dvd έγινε το 2009.Mέχρι τότε μόνο bootlegs. Απρίλιος 1992 και έχουμε πάει με το σχολείο πενθήμερη εκδρομή στη Ρόδο.Ήταν ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο απόγευμα,άφησα τη βαλίτσα μου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και κατέβηκα στη ρεσεψιόν.Η τηλεόραση έπαιζε το video-clip του Come as you are.........αισθάνθηκα αμέσως τις δονήσεις,κατάλαβα τότε ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπάρχει μία μπάντα που μιλάει για μας...... Γιώργος a.k.a. Marielito
Published in Propaganda
You are here: