Displaying items by tag: Γιώργος aka Marjelido aka Τέντυ μπόυ
The Stranglers - “Black and white”(1978) Το 1977 ήταν μια χρονιά ορόσημο για το punk rock(και δη το βρετανικό).Πολλές μπάντες συστήθηκαν στο κοινό με τα δισκογραφικά ντεμπούτα τους.Οι στραγγαλιστές ήταν μία από αυτές τις μπάντες.Σχηματίστηκαν το 1974 και μπήκαν στο ρεύμα του pub rock(βραχύβιο μουσικό στυλ που προετοίμασε το έδαφος για το punk rock στη γηραιά Αλβιώνα),αλλά οι δυναμικές-επεισοδιακές εμφανίσεις τους προανήγγειλαν τον ερχομό του punk rock.Αυτό που διαφοροποιούσε τους Stranglers από τους υπόλοιπους punk rockers ήταν ότι ηλικιακά ήταν λίγο μεγαλύτεροι,ήξεραν να παίζουν τα όργανά τους και αγαπούσαν τα keyboards.Αααα και κάτι ακόμα:είχαν χιούμορ στα όρια της παρεξήγησης(μιλάμε για την μπάντα που όλοι λατρεύουν να μισούν).Δύο εμβληματικά άλμπουμ-Rattus norvegicus και No more heroes,αμφότερα κυκλοφορημένα το 1977-εδραίωσαν την μπάντα για τα καλά και απάντησαν μιά για πάντα στο ερώτημα:είναι punk οι Stranglers?Να σημειώσουμε εδώ για την ιστορία ότι όταν οι Ramones έπαιξαν στην Αγγλία για πρώτη φορά το 1976 οι Stranglers ήταν support.Το 1978 κυκλοφορούν ένα από τα πιό “μυστήρια” άλμπουμ τους(θ'ακολουθήσουν κι άλλα στη συνέχεια).Με το “Black and white” ανακατεύουν την τράπουλα τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά.Τραγούδια για ρομπότ,σαμουράι,πυρηνικές εκρήξεις,μυστήριες απειλές,εξωγήινους,δυστοπικές κοινωνίες,καταπιεστικές κυβερνήσεις.....gray becomes black and white.Είχε έρθει η ώρα να κάνουν την εμφάνισή τους οι “άνθρωποι με τα μαύρα”......be off the streets by nightfall.Το σαρωτικό μπάσο-οδοστρωτήρας του Jean-Jackues Burnel(ένας από τους πιο επιδραστικούς μπασίστες μ'έναν ήχο “σήμα κατατεθέν”),τα κιθαριστικά “ξυσίματα” του Hugh Cornwell,τα στιβαρά τύμπανα του Jet Black και τα “psychedelic wave” keyboards του Dave Greenfield είναι εδώ και σ'αυτό το δίσκο και μας θυμίζουν για ποιούς λόγους οι Stranglers ξεχώριζαν από τις άλλες μπάντες της εποχής τους.Έχουμε και λέμε:Punk rock δυναμίτες(Tank,Sweden,Curfew),ζοφερό new wave-post punk(Threatened,Do you wanna,Death and night and blood,Enough time,),experimental art-punk(Nice n' sleazy,In the shadows,Hey!Rise of the robots),indie-new wave-waltz(Outside Tokyo) και ένα τραγούδι-προάγγελος της Brit-pop των 90's(Toiler on the sea).O “στραγγαλισμός” του ήχου επετεύχθη.Η επιλογή του ονόματος της μπάντας δεν είναι τυχαία.Ακόμα και το εξώφυλλο του δίσκου έχει ένα ενδιαφέρον, ασπρόμαυρο και minimal.Με το “Black and white” η μπάντα γράφει το τελευταίο κεφάλαιο μιάς τριλογίας και είναι πλέον έτοιμη για ν'αναμετρηθεί με “νέους δαίμονες”.Στα επόμενα χρόνια οι Stranglers κυκλοφόρησαν δουλειές που κινήθηκαν σε διάφορα μουσικά είδη,post punk,new wave,λυρική pop,ευρωπαικός ρομαντισμός,κτλ,κτλ,κτλ.Η δισκογραφία τους είχε πολλά σκαμπανεβάσματα,αλλά δεν ήταν ποτέ αδιάφορη.Η ηχητική εξέλιξη και η διεύρυνση των μουσικών οριζόντων ήταν τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα.θα κλείσω με τα λόγια του Jean-Jacques Burnel:”Οπωσδήποτε θεωρούσα τον εαυτό μου punk rocker” και “μου αρέσει να σκέφτομαι ότι εμείς(οι Stranglers)ήμασταν πρώτα punk και μετά οτιδήποτε άλλο”. Άχρηστες πληροφορίες(Nice n' sleazy) -Το Rock in Athens που έγινε το 1985 στο Καλλιμάρμαρο στάδιο και η μοίρα ευθύνονται για την αγάπη μου στους Stranglers.Το καλοκαίρι του 1985 στο κάμπινγκ που παραθερίζαμε άκουσα από κάποιον που ήταν στην ευρύτερη παρέα να εκφράζει την στεναχώρια του γιατί δεν μπορούσε να πάει στην Αθήνα και να παρακολουθήσει τους αγαπημένους του Stranglers.Εγώ δεν είχα ιδέα από αυτά(στην πέμπτη δημοτικού τα ακούσματά μου κινούνταν ανάμεσα στους Duran Duran,Alphaville,A-ha άντε και λίγο Bruce Springsteen).Απλά συγκράτησα το όνομα.Τα αποκαλυπτήρια έγιναν ένα χρόνο μετά όταν η Ερτ 2 πρόβαλε εκτεταμένα αποσπάσματα από το φεστιβάλ.Εκείνη τη χρονιά βέβαια τα μουσικά μονοπάτια στα οποία βαδίζανε οι Stranglers απείχαν παρασάγγας από αυτό που ξέρουμε σαν punk rock,αλλά για μένα δεν είχε σημασία........οι άνθρωποι με τα μαύρα ήταν οι καινούριοι μου ήρωες..... Γιώργος a.k.a. Τέντυ μπόυ a.k.a. Marjelido
Published in Propaganda
Halloween(1978) Director:John Carpenter Stars:Jamie Lee Curtis,Donald Pleasance,Tony Moran Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Είναι εκείνη η μέρα του χρόνου που σκαλίζουν κολοκύθες,μεταμφιέζονται,κερνάνε ζαχαρωτά και καραμέλες και βλέπουν ταινίες τρόμου.Είναι 31 Οκτωβρίου 1978.Είναι η μέρα που εκείνος γύρισε σπίτι.Εκείνος,το κακό,το τέρας ή απλά “the shape”.Η μοίρα είναι κάτι αληθινό που όλοι πρέπει ν’αντιμετωπίσουν.Είναι σαν βουνό και ο άνθρωπος απλά περνά.Η μοίρα δεν αλλάζει ποτέ.Πάμε λίγα χρόνια πίσω τώρα.Το βράδυ του Halloween εν έτει 1963 στο Haddonfield ο εξάχρονος Michael Myers(με το χλωμό,παγερό πρόσωπο και τα μάτια του διαβόλου)δολοφονεί με κουζινομάχαιρο την έφηβη αδελφή του(και εγένετο “slasher”).Θολά κίνητρα,ανεξήγητη μανία.Είπαν πως δεν είχε ούτε λογική,ούτε την αίσθηση της ζωής και του θανάτου,του καλού και του κακού.Δεκαπέντε χρόνια μετά δραπετεύει από το άσυλο και επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Ανέμελα αγόρια και επιπόλαιες κορασίδες είναι τα υποψήφια θύματα.Η ένταση και η αγωνία υπογραμμίζονται με υποκειμενικά πλάνα.Βλέπουμε ό,τι βλέπει αυτός.Είμαστε η ματιά του.Ακούμε την ανάσα του.Τα γενικά πλάνα της αρχής κλείνουν ολοένα και περισσότερο.Η ηρωίδα κλείσμένη σε μια ντουλάπα αντιστέκεται θαρραλέα.H Laurie(Jamie Lee Curtis-η απόλυτη scream queen)είναι λίγο συνεσταλμένη και δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό,την ανεμελιά και κατ’επέκταση τη σεξουαλική απελευθέρωση της παρέας της.Είναι υποψιασμένη,δεν αφήνεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις.Μεγάλη κουβέντα ανοίγω τώρα.Στα περισσότερα slasher movies τα θύματα έχουν στο μυαλό τους το σεξ και δεν παρατηρούν τι γίνεται γύρω τους.Τί συμβαίνει λοιπόν?Η τιμωρία για το σεξ είναι ο θάνατος?Ο John Carpenter ισχυρίστηκε ότι στη δική του ταινία ο θάνατος δεν έχει να κάνει με το σεξ.Απλά οι συγκεκριμένοι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι κάτι κακό μπορεί να τους συμβεί,γι’αυτό και την πατάνε.Αυτό είναι κυρίες και κύριοι:είναι πιο τρομακτικό όταν δεν υπάρχει φανερό κίνητρο.Το Αμερικάνικο όνειρο «αιμορραγεί».Μπορεί οι νέοι να τιμωρούνται για τις αμαρτίες των γονέων τους.Μπορεί σ’ένα άλλο επίπεδο ο θάνατος νέων ανθρώπων να συμβολίζει τη φρίκη του Βιετνάμ.Μπορεί να μην ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά.Tο μόνο που ισχύει είναι αυτό που βλέπουμε.Άνθρωπος δεν θα το έκανε αυτό.Δεν πρόκειται για άνθρωπο.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα. Άχρηστες πληροφορίες(Τhe night he came home) -O αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν The babysitter murders(Ελληνικός τίτλος:Η νύχτα με τις μάσκες). -Η Jamie Lee Curtis έιναι κόρη της Janet Lee που έπαιξε στο Psycho. -Πολλές ταινίες πάτησαν πάνω στα μοτίβα του Halloween:το Friday the 13th(1980) και το Nightmare on Elm street(1984) είναι οι πιο χαρακτηριστικές.Ο κατάλογος είναι τεράστιος.Το 1996 ο Wes Craven με το Scream «έκλεισε» το μάτι σε όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε και έφερε ένα κύμα αναβίωσης(slasher είσαι και φαίνεσαι). -Η μουσική της ταινίας είναι του John Carpenter. -Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το πρώτο “slasher” movie είναι το Black Christmas(1974). Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Published in Propaganda
Halloween(1978) Director:John Carpenter Stars:Jamie Lee Curtis,Donald Pleasance,Tony Moran,P.J. Soles Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Είναι εκείνη η μέρα του χρόνου που σκαλίζουν κολοκύθες,μεταμφιέζονται,κερνάνε ζαχαρωτά και καραμέλες και βλέπουν ταινίες τρόμου.Είναι 31 Οκτωβρίου 1978.Είναι η μέρα που εκείνος γύρισε σπίτι.Εκείνος,το κακό,το τέρας ή απλά “the shape”.Η μοίρα είναι κάτι αληθινό που όλοι πρέπει ν’αντιμετωπίσουν.Είναι σαν βουνό και ο άνθρωπος απλά περνά.Η μοίρα δεν αλλάζει ποτέ.Πάμε λίγα χρόνια πίσω τώρα.Το βράδυ του Halloween εν έτει 1963 στο Haddonfield ο εξάχρονος Michael Myers(με το χλωμό,παγερό πρόσωπο και τα μάτια του διαβόλου)δολοφονεί με κουζινομάχαιρο την έφηβη αδελφή του(και εγένετο “slasher”).Θολά κίνητρα,ανεξήγητη μανία.Είπαν πως δεν είχε ούτε λογική,ούτε την αίσθηση της ζωής και του θανάτου,του καλού και του κακού.Δεκαπέντε χρόνια μετά δραπετεύει από το άσυλο και επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Ανέμελα αγόρια και επιπόλαιες κορασίδες είναι τα υποψήφια θύματα.Η ένταση και η αγωνία υπογραμμίζονται με υποκειμενικά πλάνα.Βλέπουμε ό,τι βλέπει αυτός.Είμαστε η ματιά του.Ακούμε την ανάσα του.Τα γενικά πλάνα της αρχής κλείνουν ολοένα και περισσότερο.Η ηρωίδα κλείσμένη σε μια ντουλάπα αντιστέκεται θαρραλέα.H Laurie(Jamie Lee Curtis-η απόλυτη scream queen)είναι λίγο συνεσταλμένη και δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό,την ανεμελιά και κατ’επέκταση τη σεξουαλική απελευθέρωση της παρέας της.Είναι υποψιασμένη,δεν αφήνεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις.Μεγάλη κουβέντα ανοίγω τώρα.Στα περισσότερα slasher movies τα θύματα έχουν στο μυαλό τους το σεξ και δεν παρατηρούν τι γίνεται γύρω τους.Τί συμβαίνει λοιπόν?Η τιμωρία για το σεξ είναι ο θάνατος?Ο John Carpenter ισχυρίστηκε ότι στη δική του ταινία ο θάνατος δεν έχει να κάνει με το σεξ.Απλά οι συγκεκριμένοι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι κάτι κακό μπορεί να τους συμβεί,γι’αυτό και την πατάνε.Αυτό είναι κυρίες και κύριοι:είναι πιο τρομακτικό όταν δεν υπάρχει φανερό κίνητρο.Το Αμερικάνικο όνειρο «αιμορραγεί».Μπορεί οι νέοι να τιμωρούνται για τις αμαρτίες των γονέων τους.Μπορεί σ’ένα άλλο επίπεδο ο θάνατος νέων ανθρώπων να συμβολίζει τη φρίκη του Βιετνάμ.Μπορεί να μην ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά.Tο μόνο που ισχύει είναι αυτό που βλέπουμε.Άνθρωπος δεν θα το έκανε αυτό.Δεν πρόκειται για άνθρωπο.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα. Άχρηστες πληροφορίες(Τhe night he came home) -O αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν The babysitter murders(Ελληνικός τίτλος:Η νύχτα με τις μάσκες). -Η Jamie Lee Curtis έιναι κόρη της Janet Lee που έπαιξε στο Psycho. -Πολλές ταινίες πάτησαν πάνω στα μοτίβα του Halloween:το Friday the 13th(1980) και το Nightmare on Elm street(1984) είναι οι πιο χαρακτηριστικές.Ο κατάλογος είναι τεράστιος.Το 1996 ο Wes Craven με το Scream «έκλεισε» το μάτι σε όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε και έφερε ένα κύμα αναβίωσης(slasher είσαι και φαίνεσαι). -Η μουσική της ταινίας είναι του John Carpenter. -Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το πρώτο “slasher” movie είναι το Black Christmas(1974). Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Published in Propaganda
Suicide – Suicide (1977) Suicide…………βόμβος,synthesizer,drum machine,θόρυβος,New York,proto-punk,minimal,κραυγές,synth-pop,κι άλλος θόρυβος,1977,rockabilly,electronica,psycho-Elvis(what?),no wave,αλυσίδες,Stooges,τρέλα,κι άλλος βόμβος,επανάληψη,Velvet Underground,ουρλιαχτά……τρελαίνομαι για τέτοιες ορολογίες,ταμπέλες κτλ. που όλοι οι μουσικοί λατρεύουν να μισούν(η αρχική ιδέα ήταν να γράψω ένα κείμενο με λέξεις,συνθήματα,έννοιες και μουσικά είδη που μπορεί κανείς ν’ανακαλύψει στους Suicide.Κάποιοι λένε ότι η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη).Πάμε πάλι από την αρχή.Suicide λοιπόν : μα που είναι οι κιθάρες,το μπάσο,τα τύμπανα?Είναι αυτό punk rock ?Φυσικά και είναι……D.I.Y.,D.I.Y.,D.I.Y. forever.Οι Suicide ξεκίνησαν το 1970.Τα πρώτα τους live στη Νέα Υόρκη δίχασαν το κοινό : κάποιοι πετούσαν μπουκάλια,οι avant garde φιγούρες του underground τους λάτρεψαν.Μάλλον έβλεπαν μπροστά.Ένας τύπος με μαύρα γυαλιά παρμπρίζ κι ένα synthesizer.Ένας άλλος να χτυπάει μιά αλυσίδα στον τοίχο….ηλεκτρονικός βόμβος, λέξεις,κραυγές και ουρλιαχτά. Έπρεπε να περάσουν κάποια χρόνια για να μπεί αυτή η ηλεκτρονική ακαταστασία σε μία τάξη (λέμε τώρα).Το 1977 κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο.Τα επαναληπτικά (ή μήπως επιληπτικά?) δωδεκάμετρα στο synthesizer-farfisa και τα drum machines του Martin Rev συνθέτουν το ηχητικό τοπίο πάνω στο οποίο η φωνή του Alan Vega - μέσα από reverb και echo - αφηγείται ιστορίες για τον Καβαλάρη φάντασμα,για κορίτσια και ροκαμπιλάδες,για το σμπαραλιασμένο αμερικάνικο όνειρο και απεγνωσμένους αντιήρωες. Aυτός ο electro-punk experimental DIY μουσικός «καμβάς» είχε αρκετό χώρο για «μπογιές» από 50’s rock n roll.Μπορεί να είναι και ιδέα μου (όχι βρε,δίκιο έχεις),αλλά ο τρόπος που τραγουδούσε ο Αlan Vega με γυρίζει πίσω σ’αυτή τη δεκαετία.Ο ίδιος είχε αναφερθεί σε συνεντεύξεις του για την επίδραση που είχαν πάνω του ο Elvis,o Gene Vincent και ο Jerry Lee Lewis. H αναγνώριση για άλλη μια φορά στην ιστορία του rock ‘n’ roll ήρθε κατόπιν εορτής.Πολλές μπάντες επηρεάστηκαν από αυτόν τον δίσκο (θυμήθηκα τώρα τη δήλωση του Brian Eno για τους Velvet Underground : «Λίγοι αγόρασαν την θρυλική μπανάνα όταν κυκλοφόρησε,αλλά όσοι το έκαναν έφτιαξαν μπάντα»).Ο Martin Rev και ο Alan Vega ανήκαν σίγουρα σ’αυτούς.Η ιστορία του rock ‘n’ roll επαναλαμβάνεται και γράφεται από τους τολμηρούς.Μην με ρωτάτε ποιοί πίνουν νερό στο όνομά τους.Η electro-dance σκηνή (Soft Cell,Depeche Mode,Human League,Visage,OMD κτλ),το no wave (Sonic Youth,Swans κτλ),η punk rock σκηνή που δέχεται το διαφορετικό (ποιός ήρθε?),το indie rock-post punk-art punk-experimental-noise-shoegaze (Yo la Tengo,My Bloody Valentine,The Jesus and Mary chain κτλ),αλλά και κάποιοι σοφιστικέ alternative pop (π.χ. Stereolab).Ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος,έχω αφήσει σίγουρα πολλούς εκτός. Για να είμαι ειλικρινής αποφάσισα να μπω στον κόσμο των Suicide και ν’ακούσω το ντεμπούτο τους πριν από δέκα χρόνια (εν έτει 2008 παρακαλώ).Άργησα λίγο κυρίες και κύριοι,αλλά τα κατάφερα. Άχρηστες πληροφορίες (Gonna crash,gonna die and I don’t care) Θυμάμαι 16-17 ετών να ψάχνω στα δισκάδικα για δίσκους των Stranglers,Ramones,Sex pistols,Clash κτλ,και όταν έπεφτε το μάτι μου στο ομώνυμο ντεμπούτο των Suicide,το εξώφυλλο μου προκαλούσε την περιέργεια (όποιος δεν έχει πάρει έστω και ένα δίσκο λόγω εξωφύλλου πρώτος τον λίθο βαλέτω),ποτέ όμως δεν έπαιρνα την απόφαση να τον αγοράσω.Αφενός μεν δεν ήξερα και πολλά γι’αυτή την μπάντα,αφετέρου δε έχω την εντύπωση ότι δεν ήμουν ακόμα έτοιμος για το «ηλεκτρονικό παραλήρημα» των Suicide.Για το μόνο που ήμουν σίγουρος ήταν το έτος παραγωγής του δίσκου (1977-χρονιά ορόσημο για το punk rock).Eκείνη την εποχή πίστευα ότι όλα τα ντεμπούτα άλμπουμ του 1977 (δεν γίνεται να μην) είναι punk ή έστω new wave κτλ. O Alan Vega έφυγε από αυτόν το μάταιο κόσμο το 2016. Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τεντυ μπόυ
Published in Propaganda
You are here: