Displaying items by tag: δισκοεκρηκτική
Ποτισμένος στο southern soul και rock καθώς και στο heavy psych, το Mankind Woman αποτελεί έναν απο τους καλύτερους και πιο αξιοσημείωτους δίσκους στην προσωπική καριέρα του Brant Bjork.
Published in Propaganda
The Cure – Pornography (1982) Θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν........Σύμφωνα με μαρτυρίες των μελών της μπάντας η ηχογράφηση ήταν τρομακτικά χαοτική.Καυγάδες,εγωισμοί,καταχρήσεις.Απόγνωση,απογοήτευση κι όμως κάπου στο βάθος υπάρχει........κι άλλο σκοτάδι.Με τα οκτώ τραγούδια αυτού του δίσκου (ο τέταρτος των Cure) γράφτηκε ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας του dark wave-gothic rock.Μελαγχολία τη λένε και όλοι κλαίνε.”It doesn't matter if we all die:o πρώτος στίχος του “One hundred years” που ανοίγει το δίσκο τα λέει όλα.Ξανά και ξανά πεθαίνουμε ο ένας μετά τον άλλο.Οι Cure και ο θάνατος,ο θάνατος και οι Cure.To ξέρουμε ότι πάντα έτσι συμβαίνει.«Ενα τίποτα είναι για μας ο θάνατος» λέει ο Επίκουρος, γιατί «όταν υπάρχουμε εμείς, ο θάνατος είναι απών, και όταν ο θάνατος είναι παρών, δεν υπάρχουμε εμείς».Κι εμείς τί κάνουμε τώρα?Ας απολαύσουμε την “παγωμένη” αγκαλιά τώρα που μπορούμε.Σάρκα και αίμα και το πρώτο φιλί.We all look so perfect as we all fall down.Πάμε και στο μουσικό “τοπίο” που μας ενδιαφέρει τα μάλα.Από την αρχή μέχρι το τέλος κυριαρχούν τα τύμπανα και το μπάσο.Είναι τα δύο όργανα που καθορίζουν την ατμόσφαιρα ολόκληρου του άλμπουμ.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ”αντικατοπτρίζουν” την ψυχική και πνευματική κατάσταση των μελών της μπάντας.Το παζλ συμπληρώνουν τα keyboards και οι κιθάρες που στροβιλίζονται επικίνδυνα και υπογραμμίζουν τη φωνή του Robert Smith.Εδώ τα λόγια περιττεύουν.Μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές στην ιστορία του Rock n'roll που όλοι οι μαυροφορεμένοι misfits-outsiders-outcasts λατρεύουν.Leave me to die,you won't remember my voice.Είναι πιο ανώδυνο βέβαια όταν η μελαγχολία και η θλίψη αρχίζουν και τελειώνουν με την ακρόαση ενός δίσκου.Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα μπερδεύονται επικίνδυνα?Τι γίνεται όταν ο “εγκλωβισμός” διαρκεί παραπάνω?Πότε θα αναμετρηθούμε επιτέλους με τους δαίμονες που μας καταδιώκουν?Γιατί πρέπει να το υποστούμε όλο αυτό?......is it always like this?Έγινα λίγο υπερβολικός τώρα.Ωραία ήταν όσο κράτησε.Μεγάλα παιδιά είμαστε τώρα και ξέρουμε τι θα κάνουμε.”Νευριάζω πολύ εύκολα,αλλά δεν εκδηλώνομαι.Δεν αφρίζω,ούτε χτυπιέμαι.Αποσύρομαι κάπου και προκειμένου να γκρεμίσω το δωμάτιο κάθομαι και γράφω.Είναι μια ανακούφιση.Φοβάμαι ότι οι στίχοι μου δεν πρόκειται να ενδιαφέρουν κανένα γιατί αφορούν κυρίως εμένα,το πως εγώ αισθάνομαι,δεν αφορούν τις διεθνείς καταστάσεις”.Τάδε έφη RobertSmith. Κι όμως μας αφορούν.....Θέλουμε στάχτες,ανατριχίλες,χλωμά πρόσωπα,κόμπους στο λαιμό,αράχνες,παγωμένα φιλιά,απογοητεύσεις,γάτες,σιαμαία δίδυμα,κρεμαστούς κήπους,πλάσματα χωρίς μορφή,παράξενες μέρες για άλλα εκατό χρόνια.......θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν....... ΑΧΡΗΣΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ (Going away on a strange day) -Η πρώτη μου επαφή με τους Cure ήταν to 1986 όταν η Ερτ2 έδειξε αποσπάσματα από το Rock in Athens(1985 Καλλιμάρμαρο).Ήταν ένα σοκ να βλέπεις αυτούς τους μαυροφορεμένους τύπους με τις περίεργες κομμώσεις.Δεν ήξερα κανένα τραγούδι,αλλά δεν είχε καμία σημασία.Είχα ήδη την “αρρώστια” τους μέσα μου (τι λες τώρα). Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Published in Propaganda
Suicide – Suicide (1977) Suicide…………βόμβος,synthesizer,drum machine,θόρυβος,New York,proto-punk,minimal,κραυγές,synth-pop,κι άλλος θόρυβος,1977,rockabilly,electronica,psycho-Elvis(what?),no wave,αλυσίδες,Stooges,τρέλα,κι άλλος βόμβος,επανάληψη,Velvet Underground,ουρλιαχτά……τρελαίνομαι για τέτοιες ορολογίες,ταμπέλες κτλ. που όλοι οι μουσικοί λατρεύουν να μισούν(η αρχική ιδέα ήταν να γράψω ένα κείμενο με λέξεις,συνθήματα,έννοιες και μουσικά είδη που μπορεί κανείς ν’ανακαλύψει στους Suicide.Κάποιοι λένε ότι η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη).Πάμε πάλι από την αρχή.Suicide λοιπόν : μα που είναι οι κιθάρες,το μπάσο,τα τύμπανα?Είναι αυτό punk rock ?Φυσικά και είναι……D.I.Y.,D.I.Y.,D.I.Y. forever.Οι Suicide ξεκίνησαν το 1970.Τα πρώτα τους live στη Νέα Υόρκη δίχασαν το κοινό : κάποιοι πετούσαν μπουκάλια,οι avant garde φιγούρες του underground τους λάτρεψαν.Μάλλον έβλεπαν μπροστά.Ένας τύπος με μαύρα γυαλιά παρμπρίζ κι ένα synthesizer.Ένας άλλος να χτυπάει μιά αλυσίδα στον τοίχο….ηλεκτρονικός βόμβος, λέξεις,κραυγές και ουρλιαχτά. Έπρεπε να περάσουν κάποια χρόνια για να μπεί αυτή η ηλεκτρονική ακαταστασία σε μία τάξη (λέμε τώρα).Το 1977 κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο.Τα επαναληπτικά (ή μήπως επιληπτικά?) δωδεκάμετρα στο synthesizer-farfisa και τα drum machines του Martin Rev συνθέτουν το ηχητικό τοπίο πάνω στο οποίο η φωνή του Alan Vega - μέσα από reverb και echo - αφηγείται ιστορίες για τον Καβαλάρη φάντασμα,για κορίτσια και ροκαμπιλάδες,για το σμπαραλιασμένο αμερικάνικο όνειρο και απεγνωσμένους αντιήρωες. Aυτός ο electro-punk experimental DIY μουσικός «καμβάς» είχε αρκετό χώρο για «μπογιές» από 50’s rock n roll.Μπορεί να είναι και ιδέα μου (όχι βρε,δίκιο έχεις),αλλά ο τρόπος που τραγουδούσε ο Αlan Vega με γυρίζει πίσω σ’αυτή τη δεκαετία.Ο ίδιος είχε αναφερθεί σε συνεντεύξεις του για την επίδραση που είχαν πάνω του ο Elvis,o Gene Vincent και ο Jerry Lee Lewis. H αναγνώριση για άλλη μια φορά στην ιστορία του rock ‘n’ roll ήρθε κατόπιν εορτής.Πολλές μπάντες επηρεάστηκαν από αυτόν τον δίσκο (θυμήθηκα τώρα τη δήλωση του Brian Eno για τους Velvet Underground : «Λίγοι αγόρασαν την θρυλική μπανάνα όταν κυκλοφόρησε,αλλά όσοι το έκαναν έφτιαξαν μπάντα»).Ο Martin Rev και ο Alan Vega ανήκαν σίγουρα σ’αυτούς.Η ιστορία του rock ‘n’ roll επαναλαμβάνεται και γράφεται από τους τολμηρούς.Μην με ρωτάτε ποιοί πίνουν νερό στο όνομά τους.Η electro-dance σκηνή (Soft Cell,Depeche Mode,Human League,Visage,OMD κτλ),το no wave (Sonic Youth,Swans κτλ),η punk rock σκηνή που δέχεται το διαφορετικό (ποιός ήρθε?),το indie rock-post punk-art punk-experimental-noise-shoegaze (Yo la Tengo,My Bloody Valentine,The Jesus and Mary chain κτλ),αλλά και κάποιοι σοφιστικέ alternative pop (π.χ. Stereolab).Ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος,έχω αφήσει σίγουρα πολλούς εκτός. Για να είμαι ειλικρινής αποφάσισα να μπω στον κόσμο των Suicide και ν’ακούσω το ντεμπούτο τους πριν από δέκα χρόνια (εν έτει 2008 παρακαλώ).Άργησα λίγο κυρίες και κύριοι,αλλά τα κατάφερα. Άχρηστες πληροφορίες (Gonna crash,gonna die and I don’t care) Θυμάμαι 16-17 ετών να ψάχνω στα δισκάδικα για δίσκους των Stranglers,Ramones,Sex pistols,Clash κτλ,και όταν έπεφτε το μάτι μου στο ομώνυμο ντεμπούτο των Suicide,το εξώφυλλο μου προκαλούσε την περιέργεια (όποιος δεν έχει πάρει έστω και ένα δίσκο λόγω εξωφύλλου πρώτος τον λίθο βαλέτω),ποτέ όμως δεν έπαιρνα την απόφαση να τον αγοράσω.Αφενός μεν δεν ήξερα και πολλά γι’αυτή την μπάντα,αφετέρου δε έχω την εντύπωση ότι δεν ήμουν ακόμα έτοιμος για το «ηλεκτρονικό παραλήρημα» των Suicide.Για το μόνο που ήμουν σίγουρος ήταν το έτος παραγωγής του δίσκου (1977-χρονιά ορόσημο για το punk rock).Eκείνη την εποχή πίστευα ότι όλα τα ντεμπούτα άλμπουμ του 1977 (δεν γίνεται να μην) είναι punk ή έστω new wave κτλ. O Alan Vega έφυγε από αυτόν το μάταιο κόσμο το 2016. Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τεντυ μπόυ
Published in Propaganda
Τον Οκτώβριο του 2017 ο John Maus έρχεται 6 χρόνια μετά το "We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves" με μια νέα και πιο σκοτεινή κυκλοφορία, το "Screen Memories".
Αυτά τα 6 χρόνια που έλειψε, πέραν του ότι έφτιαχνε το δικό του synthesizer, το οποίο και χρησιμοποεί στον δίσκο, κατάφερε να τελειώσει και το διδακτορικό του στην πολιτική φιλοσοφία.
Παρόλο που, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ο ήχος που κατάφερε να βγάλει δεν ήταν πολύ διαφορετικός σε σχέση με τα υπάρχονται synth, αυτό που βρήκε ενδιαφέρον στην δημιουργία του δίσκου ήταν ο κόπος και η δουλειά που ήθελε στο να βγουν έστω και δύο λεπτά μουσικής.
Ακούγοντάς το όλο, δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω το "Combine", το οποίο ανοίγει τον δίσκο και είναι επί της ουσίας το πρώτο κομμάτι που ακούμε από τον Maus μετά από έξι χρόνια, αποκαλυτπικά σκοτεινό, δίνοντας έτσι κι ένα στίγμα για τον υπόλοιπο δίσκο. Επίσης ξεχώρισα και το "Over Phantom" γιατί ενώ ίσως είναι ένα από τα πιο χορευτικά κομμάτια του δίσκου συνοδεύεται από την συνεχή επανάληψη του εξής στίχου "I am a phantom over the battlefield". Αναλογιζόμενη και το "Cop Killer" από τον ίδιο, δεν μπορώ να φανταστώ ότι το έγραψε αποκομμένος από την πολιτική πραγματικότητα ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω!
Από τους πιο πεσσιμιστικούς δίσκους, αλλά γι' αυτό μας αρέσει άλλωστε!
Enjoy!
Published in Propaganda
Nirvana – Live at Reading (1992) Nirvana εν έτει 2017? Αυτή δεν είναι η μπάντα που το ΜΤV έπαιζε συνέχεια το video clip τους για το smells like teen spirit το 1991? Αυτή δεν είναι η μπάντα που έγινε εξώφυλλο σε πάρα πολλά mainstream περιοδικά? Αυτή δεν είναι η μπάντα που ξεκίνησε σε μία ανεξάρτητη εταιρία και μετά....και μετά....και......? Έυλογα τα ερωτήματα,αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή....... 1991: Είμαι στην τρίτη λυκείου και λίγο πριν την πρωινή προσευχή συζητάμε με τους συμμαθητές για τους Nirvana και το video clip “smells like teen spirit”,ένας ενθουσιασμός υπάρχει στην ατμόσφαιρα,μία ανεξήγητη προσμονή,η πεποίθηση ότι όλα μπορούν να συμβούν,είμαστε νέοι και όλα είναι υπέροχα,το emotional rollercoaster ξεκινάει: παρακαλώ προσδεθείτε ή........αφεθείτε. 1994: Είμαι φοιτητής στην Θεσσαλονίκη και επιστρέφοντας στο σπίτι από το live του Iggy Pop μαθαίνω τα νέα : ο Kurt Cobain έιναι νεκρός.....ο πυροβολισμός αυτός πρέπει να ακούστηκε σε όλο τον πλανήτη.Η generation X έχασε για πάντα την αθωότητά της.Ας γυρίσουμε όμως στο 1992........ Oι Νirvana είναι headliners(ένα χρόνο πριν έπαιζαν τέταρτοι στη σειρά,στην κορυφή φιγουράριζαν οι Sonic Youth και ο Ιggy Pop)την τρίτη και τελευταία μέρα του festival.Οι φήμες οργίαζαν για την κατάσταση της υγείας του Cobain,κάποιοι πίστευαν ότι το live θα ακυρωθεί,αλλά τελικά οι Nirvana εμφανίστηκαν κανονικά και έδωσαν μία από τις καλύτερες συναυλίες τους.Ο Cobain θέλοντας να διασκεδάσει τις φήμες εμφανίστηκε στη σκηνή σε αναπηρικό καροτσάκι,χρησιμοποίησε τη βάση του μικροφώνου για να σηκωθεί,είπε some say love it is a river,σωριάστηκε κάτω(σημασία δεν έχει η πτώση,αλλά η πρόσκρουση),σηκώθηκε,πήρε την κιθάρα και......(ξαφνικά ακούγεται μιά φωνή : “συγκεντρώσου δισκοκριτική είναι όχι ταινιοκριτική”).Tο 1992 ήταν η χρονιά που οι Νirvana,έχοντας ως βαρύ πυροβολικό στα live τα τραγούδια κυρίως του Nevermind συν κάποιες προσθήκες από το ντεμπούτο τους Bleach,μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον και ήταν μία από τις μπάντες που όλοι ήθελαν να δουν.Στο live at Reading είναι σε δαιμονιώδη φόρμα.O Krist Novoselic,ο Dave Grohl και ο Κurt Cobain προσφέρουν στο κοινό μία bigger than life συναυλιακή εμπειρία.Oι Nirvana όμως δεν ήταν μόνο ο Cobain,οι Nirvana ήταν ένα δυναμικό rock n' roll τρίο(grunge-punk-heavy-garage-alternative-rock).Ο Dave Grohl τα χρόνια που ήταν πίσω από τα ντραμς έπαιξε καταλυτικό ρόλο στον ήχο τους(εκπληκτικός ντράμερ που έκανε και τα back vocals,δεν σχολιάζω την μετέπειτα πορεία του με τους Foo Fighters),όπως άλλωστε και ο Krist Novoselic με τις μελωδικές του γραμμές στο μπάσο(παλιόφιλος του Kurt από τα εφηβικά χρόνια στο Aberdeen και ιδρυτικό μέλος της μπάντας,αυτή η ευγενική φυσιογνωμία μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν έτοιμος να γίνει η ασπίδα του Κurt σε περίπτωση που αυτός κινδύνευε).Eδώ παρελαύνουν λοιπόν σχεδόν όλα τα τραγούδια (το μισό Bleach,όλο το Nevermind,b-sides,τρία από το επερχόμενο άλμπουμ In Utero,συν διασκευές) που μας έκαναν συντροφιά στην ταραγμένη εφηβεία-μετεφηβεία-και βάλε.Mπορεί σε δύο-τρία τραγούδια η υπέροχη φωνή του Kurt να μην πατάει καλά στις νότες και τα δάχτυλά του να μπερδεύονται,αλλά τι σημασία έχει στην τελική?(oh well,whatever,nevermind).Aυτή η φωνή,η κραυγή,το ουρλιαχτό......Οι στίχοι σε συνδυασμό με τη μουσική είναι το απόλυτο soundtrack-ποίημα της γενιάς μας.Ακούς τις πρώτες νότες του Lithium και χιλιάδες φωνές ενώνονται με τη φωνή του Cobain και τραγουδούν “Ι'm so happy 'cause today I found my friends,they're in my head,I'm so ugly that's ok 'cause so are you,we broke our mirrors”.Αυτή είναι η μαγική στιγμή που το συγκεκριμένο τραγούδι παίρνει τη θέση που του αξίζει στο rock 'n roll πάνθεον και ανακηρύσσεται αυτόματα σε άτυπο ύμνο της generation X (συν τοις άλλοις έχει και το καλύτερο yeah όλων των εποχών).Το Smells like teen spirit?...........I'm worse at what I do best and for this gift I feel blessed,our little group has always been and always will until the end.........Ένα τραγούδι που είχε ακουστεί όσο κανένα άλλο εκείνα τα χρόνια,γεγονός που σίγουρα κάνει δύσκολη την ακρόαση του για εκατομυρριοστή φορά(το ξεκινούν επίτηδες λάθος παίζοντας την εισαγωγή του More than a feeling).Σύμφωνώ,αλλά σ'αυτό το live αποκτα μία άλλη διάσταση.Ο τελευταίος στίχος a denial,a denial,a denial,a denial(αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο σ'αυτο το τραγούδι)με τη φωνή του Kurt να βγαίνει από τα σωθικά προκαλεί ακόμα και σήμερα συγκίνηση και ανατριχίλα........Θα μπορούσα να σταθώ και σε άλλα τραγούδια,σε συγκεκριμένους στίχους(love you so much makes me sick......grandma take me home.......sell the kids for food....the water is so yellow,i'm a healthy student.....take your time,hurry up,the choice is yours,don't be late)αλλά πρέπει κάποια στιγμή να βάλω ένα τέλος.Τα χρόνια πέρασαν,πολλές φήμες κυκλοφόρησαν(ήταν αυτοκτονία?ήταν δολοφονία?),τόνοι μελάνης χύθηκαν,ντοκυμανταίρ γυρίστηκαν,ακυκλοφόρητα τραγούδια,επετειακές συλλογές κτλ,κτλ,κτλ.......Eμείς ας κρατήσουμε μόνο την μουσική,αυτή έχει μόνο σημασία και αυτή άλλωστε μας έφερε κοντά.Δεν το κρύβω ότι ακόμα και σήμερα η ακρόαση τραγουδιών των Nirvana μου προκαλεί μια συναισθηματική φόρτιση(καταραμένη nostalgia).Θα μπορούσα να επιλέξω ένα οποιοδήποτε άλμπουμ,αλλά πιστεύω ότι αυτό το live έχει κάτι το ιδιαίτερο και μοναδικό όσον αφορά τη χρονική στιγμή που λαμβάνει χώρα και συν τοις άλλοις έχει τραγούδια από διάφορες φάσεις της μπάντας....... Είναι κάποιες στιγμές,είναι κάποια συναισθήματα που όλα αυτά τα χρόνια έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στην καρδιά και δεν αγοράζονται με όλα τα λεφτά του κόσμου........Είναι δικά μας ,ολότελα δικά μας. Άχρηστες πληροφορίες (Here we are now entertain us) Το MTV τότε ήταν μουσικό κανάλι,δεν είχε μόνο reality,και είχε κάποιες εκπομπές κάπως αξιόλογες (π.χ. 120 minutes).Το διαδίκτυο ήταν άγνωστη λέξη για τον ευρύ κοινό. Στην αρχή ήμουν λίγο επιφυλακτικός με τους Νirvana(κυρίως λόγω της μαζικότητας του όλου πράγματος),αλλά μετά δεν μπόρεσα ν'αντισταθώ.Το Nevermind ήταν η πρώτη επαφή,το Bleach το άκουσα αμέσως μετά,τέλος το Ιn Utero,το κύκνειο άσμα.....Ακόμα με στοιχειώνουν.(Ιncesticide,unplugged και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό) Θα μπορούσα και γω να είχα παέι σ'αυτό το live,αλλά τέλος πάντων.Δεν το είχα σκεφτεί τότε γιατί είχα πάντα την κρυφή ελπίδα ότι οι Nirvana θα έρθουν στην Ελλάδα. Η επίσημη κυκλοφορία του live σε cd,βινύλιο και dvd έγινε το 2009.Mέχρι τότε μόνο bootlegs. Απρίλιος 1992 και έχουμε πάει με το σχολείο πενθήμερη εκδρομή στη Ρόδο.Ήταν ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο απόγευμα,άφησα τη βαλίτσα μου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και κατέβηκα στη ρεσεψιόν.Η τηλεόραση έπαιζε το video-clip του Come as you are.........αισθάνθηκα αμέσως τις δονήσεις,κατάλαβα τότε ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπάρχει μία μπάντα που μιλάει για μας...... Γιώργος a.k.a. Marielito
Published in Propaganda
Δικαίωμα στην κακή μουσική
2012: πρώτος δίσκος των FNU Ronnies. Παραμόρφωση και βρωμιά χύνονται από τα ηχεία τα οποία παίζουν σε τέρμα ένταση. "Τι ακούς ρε μαλάκα;" ακούγεται από το διπλανό δωμάτιο αλλά το βόλιουμ τιγκάρει ακόμα πιο πολύ.
2017: πρώτος δίσκος των FNU Clone inc απο την Total Punk με τίτλο Binary or Die. Τα ίδια και ακόμα χειρότερα. Η μουσική κακοηχογραφημένη, η ατμόσφαιρα παρανοϊκή, το χιούμορ κακό. "Ε ΚΑΙ;" φωνάζεις. Χώνεις τον δίσκο στο τέρμα.
Published in Propaganda
ακούς βρετανική σκηνή
και λες αχ, λονδινάκι ωραίο
να πήγαινα ένα ταξιδάκι
αχ, έστω ένα μεταπτυχιακό εκεί στον βορρά
αχ, εκεί στα χάιλαντς
κι εκεί που ήδη τελειώνεις το πρώτο english breakfast tea
και πας για το δεύτερο και σ’ έχει πιάσει λιγούρα
λες δεν τρώω και κάτι
σ’ έχω την λύση “english tapas”
συνοδεύουν ευχάριστα κάθε λιγούρα σου για βρετανική αύρα
στίχοι που ευωδιάζουν βοθρίλα
περιγράφουν κάτι που είχες δει στο trainspotting
κράζουν τα γυμναστήρια (army nights)
τον μπόρις τζόνσον (moptop)
και μισούν κάθε είδους αφεντικά (bhs)
μουσική που δεν την λες και χιπ χοπ
λίγο πανκ μπορεί
οι ειδικοί ίσως την πούνε ηλέκτρο-ποστ-πανκ
αν τους έχεις δει live,
ο ένας φωνάζει κρατώντας το μικρόφωνο
ο άλλος χορεύει ενώ στο ένα χέρι κρατάει μπύρα
κι έχει το άλλο στην τσέπη του
Published in Propaganda
You are here: