Displaying items by tag: cinεκρηκτικη
Pretty in pink (1986)

Σκηνοθεσία: Howard Deutch

Σενάριο: John Hughes

Παίζουν: Molly Ringwald,Jon Cryer,Andrew McCarthy,Harry Dean Stanton,James Spader,Annie Potts κ.α.

“Αφιέρωσα τη ζωή μου σ'αυτό το κορίτσι και ξαφνικά εμφανίζεται αυτός και νομίζει ότι την ξέρει.....”

Μια φορά outsider,για πάντα outsider.........

Πώς είναι να είσαι ερωτευμένος με κάποια που σε θεωρεί φίλο της?Πώς είναι να τα έχεις κανονίσει όλα στο μυαλό σου(είναι girl και είναι friend,άρα είναι girlfriend),αλλά να έχεις ξεχάσει το πιο σημαντικό?Δεν είναι κακό να σε τρελαίνει το αντικείμενο του πόθου σου,δεν είναι κακό να είσαι ρομαντικός.Μπορεί ν'αγαπάς κάποια,όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα σ'αγαπήσει κι αυτή.Μπορεί να συμβεί μπορεί και όχι.Είναι θέμα καρδιάς.Το ιδανικό στην περίπτωση των αθεράπευτα κολλημένων είναι να μην υπάρχει ανταγωνισμός.Είναι η ώρα για να εμφανιστεί ο κύριος “υπέροχος”.Η ταινία μιλάει για τις ζωές τριών μαθητών της τελευταίας τάξης του σχολείου.Ο Duckie(Jon Cryer) είναι ερωτευμένος με την Andy(Molly Ringwald),η οποία όμως είναι ερωτευμένη με τον Blane(Andrew McCarthy),ο οποίος......”Blane?Blane?Αυτό είναι όνομα ηλεκτρικής συσκευής”.

Εκτός από την ερωτική ιστορία θίγονται και άλλα ζητήματα.Η αποδοχή,η αφοσίωση,οι κοινωνικές τάξεις,οι διαφορές.Όλα αυτά είναι αντικείμενο συζήτησης και αντιπαράθεσης στο μεγαλύτερο κομμάτι του έργου και υπογραμμίζονται από τον τρόπο ζωής των μαθητών:μικρά σπίτια - μεγάλα σπίτια,καλοί τρόποι - κακοί τρόποι,συνέπεια – ασυνέπεια,party σε πολυτελέστατες οικίες-διασκέδαση σε μπαράκια,απλό DIY ντύσιμο – ακριβά συνολάκια.Η ταινία είναι στο πνεύμα της εποχής τόσο στο αισθητικό όσο και στο ενδυματολογικό κομμάτι:ένας συνδυασμός pop,new romantic,new wave,goth,post-punk από τη μία και πουκαμισάκια,κοστούμια,ζακέτες και υφασμάτινα παντελόνια από την άλλη.Τα “πλουσιόπαιδα” θυμίζουν τους ήρωες του βιβλίου του Brett Easton Ellis,”Less than zero”(Το 1987,ένα χρόνο μετά το Pretty in pink,ο Andrew McCarthy και ο James Spader έπαιξαν στην κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου).Ο Duckie είναι μια κατηγορία μόνος του:ένας new wave-teddy boy με σήμα κατατεθέν τα χαρακτηριστικά παπούτσια,που θυμίζουν το εξώφυλλο του δίσκου Get sharp(1979)του Joe Jackson.

Οι αλλεπάλληλες θεάσεις είχαν σαν αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να βλέπω την ταινία μέσα από τα μάτια του Duckie(καταπληκτικός ο Jon Cryer.-).Η μόνη του έννοια είναι να προσέχει την Andy,τη μεγάλη του αγάπη.Απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή.Ελπίζει,πληγώνεται,θυμώνει,αλλά πάνω απ'όλα αγαπάει την Andy,την κουκλίτσα με τα ρόζ.Η Μolly Ringwald είναι υπέροχη μέσα στην ποπ-ροζ περσόνα της.Είναι δυναμική αλλά και ρομαντική.Είναι στο επίκεντρο μιάς ταινίας που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η τελευταία μιας άτυπης τριλογίας,αφού προηγήθηκαν τα “Sixteen candles”(1984) και “The Breakfast club”(1985),αμφότερα σκηνοθετημένα από τον σεναριογράφο του “Pretty in pink”,John Hughes.H δεκαετία του 80 ήταν η περίοδος της καθιέρωσης και για τον Andrew McCarthy,ο οποίος ερμήνευσε ρόλους που είχαν πάνω-κάτω τα ίδια χαρακτηριστικά.Τίμιος,απλός,λιτός,με καλά αισθήματα και με ένα παρουσιαστικό που δεν σου αφήνει περιθώρια να τον αντιπαθήσεις(ακόμα και αν έχει απέναντί του τον Duckie,για τον οποίο άλλωστε μπήκα στον κόπο να γράψω αυτή την κριτική).

Οι μπάντες που ακούγονται στο soundtrack είναι το κερασάκι στην τούρτα:OMD,The Smiths,Psychedelic furs,Suzanne Vega,Belouis Some,INXS,Echo and the Bunnymen,Danny Hutton Hitters,New order και φυσικά Οtis Redding:Ο χορός του Duckie στο δισκάδικο που δουλέυει η Andy,με μουσική υπόκρουση το Try a little tenderness,είναι μια σκηνή που θα μείνει για πάντα στην ιστορία του σινεμά.Μια φορά outsider για πάντα outsider............

“Άχρηστες πληροφορίες”(If you leave,don't look back)

-Η ποπ κουλτούρα λατρεύει τους κολλημένους:10 χρόνια μετά στην ταινία “Scream”(1996),συναντάμε τον Randy,τον “αιώνια ερωτευμένο με την Sidney Prescott.

-Δεν γίνεται να μην αναφέρω την Annie Pots,η οποία υποδύεται την ιδιοκτήτρια του δισκάδικου που δουλεύει η Molly Ringwald.Σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται έχει και διαφορετικό ντύσιμο,μακιγιάζ,μαλλί κτλ.

-Ταινία με μαθητές χωρίς χορό αποφοίτων(the prom)δεν είναι ταινία με μαθητές

-Στο ρόλο του πατέρα της Molly Ringwald ο Harry Dean Stanton(1926-2017),μια εμβληματική φυσιογνωμία,ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς όλων των εποχών

-John Hughes(1950-2009).....σ'ευχαριστούμε για όλα

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Carnival of souls (1962)

Σκηνοθεσία: Herk Harvey

Σενάριο: John Clifford

Παίζουν: Candace Hilligoss,Frances Feist,Sidney Berger,Stan Levitt,Herk Harvey,Art Ellison κ.α.

-”Καλή τύχη Μary.Πέρασε να μας δεις όταν ξανάρθεις.” -”Ευχαριστώ,μα δε θα ξανάρθω.”

Όλοι μας φανταζόμαστε διάφορα.Η φαντασία καμιά φορά δημιουργεί ψευδαισθήσεις.Μπορεί να διανοηθεί κάποιος πως είναι να μην υπάρχεις,να μην έχεις θέση σ'αυτόν τον κόσμο?Η Mary είναι μία γυναίκα που δεν επιθυμεί την κοντινή παρέα των άλλων.Το επάγγελμά της είναι να παίζει το εκκλησιαστικό όργανο,αλλά η ίδια δεν αισθάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κάτι το ιδιαίτερο.Για την ίδια είναι απλά μια δουλειά(η ψυχή της παραμένει ανεπηρέαστη από την θρησκευτική κατάνυξη).Είναι ρεαλίστρια σύμφωνα με τα λεγόμενά της.

Ήταν η μόνη επιζήσασα,όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε με άλλες δύο γυναίκες έπεσε σ'ένα ποτάμι.Μετά από αυτό το συμβάν τίποτα δεν είναι όπως ήταν.Κάποιες φορές η συναισθηματική κατάσταση ορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και κατ'επέκταση τον κόσμο.Η συνείδηση και οι αισθήσεις,το περιβάλλον και οι εμπειρίες,τα λόγια και οι πράξεις.Η Mary περιφέρεται σαν φάντασμα ανάμεσα στους ανθρώπους,οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξή της.Δεν την ακούν και δεν την βλέπουν.Mία τρομακτική αντρική φιγούρα την ακολουθεί.”Είχα μια περίεργη αίσθηση χθες βράδυ.....την ημέρα ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικός,αλλά τη νύχτα δεν μπορείς να ελέγξεις τη φαντασία σου.......”.Η Mary παίζει το εκκλησιαστικό όργανο σα να είναι κάποια άλλη.Τα δάχτυλά της χορεύουν πάνω στα πλήκτρα σα δαιμονισμένα.Οι τρομακτικές φιγούρες βγαίνουν από το ποτάμι και πηγαίνουν στο παλιό κτίριο των λουτρών.Ένα μέρος όπου παλιότερα γινόντουσαν χοροί.Τώρα είναι κλειστό και παρατημένο.Το “καρναβάλι των ψυχών” ξεκινά.Ο χορός των “καταραμένων” από τον άλλο κόσμο.Μία αόρατη δύναμη οδηγεί την Μary εκεί......o ήχος από το εκκλησιαστικό όργανο δεν σταματά ποτέ,ποτέ.........Μήπως όλα είναι ένα κακό όνειρο?Μήπως έτσι είναι τελικά ο θάνατος?

Μία ταινία φτιαγμένη με λίγα μέσα,αλλά τόσο ατμοσφαιρική,ονειρική,τρομακτική και μ'ένα ανατρεπτικό φινάλε που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα τις νύχτες των ανυποψίαστων θεατών.Το 1962 έσκασε σαν κομήτης στην κινηματογραφική πραγματικότητα,αγνοήθηκε από κοινό και κριτικούς,αλλά πιστευώ ότι προετοίμασε το έδαφος για ανάλογα μελλοντικά εγχειρήματα από δημιουργούς που λατρεύουν το “σκοτεινό” σινεμά.Η μοναδική ταινία μυθοπλασίας που έκανε ο Herk Harvey παραμένει ακόμα και σήμερα το “ακατέργαστο” διαμάντι του σινεμά του τρόμου(ή του “αλλόκοτου υπαρξιακού” σινεμά που όλοι λατρεύουμε να μισούμε).Θα μπορούσε άνετα να είναι ταινία του βωβού κινηματογράφου με μουσική υπόκρουση το εκκλησιαστικό όργανο.

Άχρηστες Πληροφορίες (It was as though for a time I didn't exist)

-Η αντρική φιγούρα που ακολουθεί την Mary είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας Herk Harvey

-Εκτός από την Candace Hilligoss,οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες

-Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι το “Carnival of Souls” ν'αναγνωριστεί από κοινό και κριτικούς,αλλά είναι φανερό ότι άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του σε σκηνοθέτες όπως ο George Romero και ο David Lynch αλλά και σε ταινίες(βλέπε ”The Sixth Sense”).

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Carnival of souls (1962) Σκηνοθεσία: Herk Harvey Σενάριο: John Clifford Παίζουν: Candace Hilligoss,Frances Feist,Sidney Berger,Stan Levitt,Herk Harvey,Art Ellison κ.α. -”Καλή τύχη Μary.Πέρασε να μας δεις όταν ξανάρθεις.” -”Ευχαριστώ,μα δε θα ξανάρθω.” Όλοι μας φανταζόμαστε διάφορα.Η φαντασία καμιά φορά δημιουργεί ψευδαισθήσεις.Μπορεί να διανοηθεί κάποιος πως είναι να μην υπάρχεις,να μην έχεις θέση σ'αυτόν τον κόσμο?Η Mary είναι μία γυναίκα που δεν επιθυμεί την κοντινή παρέα των άλλων.Το επάγγελμά της είναι να παίζει το εκκλησιαστικό όργανο,αλλά η ίδια δεν αισθάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κάτι το ιδιαίτερο.Για την ίδια είναι απλά μια δουλειά(η ψυχή της παραμένει ανεπηρέαστη από την θρησκευτική κατάνυξη).Είναι ρεαλίστρια σύμφωνα με τα λεγόμενά της.Ήταν η μόνη επιζήσασα,όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε με άλλες δύο γυναίκες έπεσε σ'ένα ποτάμι.Μετά από αυτό το συμβάν τίποτα δεν είναι όπως ήταν.Κάποιες φορές η συναισθηματική κατάσταση ορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και κατ'επέκταση τον κόσμο.Η συνείδηση και οι αισθήσεις,το περιβάλλον και οι εμπειρίες,τα λόγια και οι πράξεις.Η Mary περιφέρεται σαν φάντασμα ανάμεσα στους ανθρώπους,οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξή της.Δεν την ακούν και δεν την βλέπουν.Mία τρομακτική αντρική φιγούρα την ακολουθεί.”Είχα μια περίεργη αίσθηση χθες βράδυ.....την ημέρα ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικός,αλλά τη νύχτα δεν μπορείς να ελέγξεις τη φαντασία σου.......”.Η Mary παίζει το εκκλησιαστικό όργανο σα να είναι κάποια άλλη.Τα δάχτυλά της χορεύουν πάνω στα πλήκτρα σα δαιμονισμένα.Οι τρομακτικές φιγούρες βγαίνουν από το ποτάμι και πηγαίνουν στο παλιό κτίριο των λουτρών.Ένα μέρος όπου παλιότερα γινόντουσαν χοροί.Τώρα είναι κλειστό και παρατημένο.Το “καρναβάλι των ψυχών” ξεκινά.Ο χορός των “καταραμένων” από τον άλλο κόσμο.Μία αόρατη δύναμη οδηγεί την Μary εκεί......o ήχος από το εκκλησιαστικό όργανο δεν σταματά ποτέ,ποτέ.........Μήπως όλα είναι ένα κακό όνειρο?Μήπως έτσι είναι τελικά ο θάνατος?.....Μία ταινία φτιαγμένη με λίγα μέσα,αλλά τόσο ατμοσφαιρική,ονειρική,τρομακτική και μ'ένα ανατρεπτικό φινάλε που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα τις νύχτες των ανυποψίαστων θεατών.Το 1962 έσκασε σαν κομήτης στην κινηματογραφική πραγματικότητα,αγνοήθηκε από κοινό και κριτικούς,αλλά πιστευώ ότι προετοίμασε το έδαφος για ανάλογα μελλοντικά εγχειρήματα από δημιουργούς που λατρεύουν το “σκοτεινό” σινεμά.Η μοναδική ταινία μυθοπλασίας που έκανε ο Herk Harvey παραμένει ακόμα και σήμερα το “ακατέργαστο” διαμάντι του σινεμά του τρόμου(ή του “αλλόκοτου υπαρξιακού” σινεμά που όλοι λατρεύουμε να μισούμε).Θα μπορούσε άνετα να είναι ταινία του βωβού κινηματογράφου με μουσική υπόκρουση το εκκλησιαστικό όργανο. Άχρηστες Πληροφορίες (It was as though for a time I didn't exist) -Η αντρική φιγούρα που ακολουθεί την Mary είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας Herk Harvey -Εκτός από την Candace Hilligoss,οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες -Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι το “Carnival of Souls” ν'αναγνωριστεί από κοινό και κριτικούς,αλλά είναι φανερό ότι άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του σε σκηνοθέτες όπως ο George Romero και ο David Lynch αλλά και σε ταινίες(βλέπε ”The Sixth Sense”) . Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Published in Propaganda
Limelight (1952)

Σκηνοθεσία: Charles Chaplin

Σενάριο: Charles Chaplin

Παίζουν: Charles Chaplin,Claire Bloom,Sydney Chaplin,Buster Keaton κ.α

Τα φώτα της ράμπας που τα γηρατειά εγκαταλείπουν.....για να τα διαδεχθεί η νέα γενιά.Η ιστορία μιάς μπαλαρίνας και ενός κλόουν.Δύο άνθρωποι που έρχονται κοντά μετά από μία απόπειρα αυτοκτονίας.Ο Calvero και η Terry.Ένας ξεπεσμένος κωμικός και μία χορεύτρια.Αυτός,σε προχωρημένη ηλικία και επιρρεπής στο αλκοόλ,αναπολεί και ονειρεύεται τα περασμένα μεγαλεία του παρελθόντος.”Τι θλιβερό επάγγελμα να είσαι αστείος”.Ο μεγαλύτερος φόβος ενός καλλιτέχνη είναι να χάσει την επαφή με το κοινό του.Αυτή,θέλει να πεθάνει γιατί νομίζει ότι δεν θα ξαναχορέψει ποτέ πια.Ο Calvero σώζει την Terry και...ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο?.

Η παρουσία του ενός αποτελεί για τον άλλον έμπνευση και σανίδα σωτηρίας.Η μόνη διαφορά είναι ότι ο κλόουν βρίσκεται στο τέλος της διαδρομής ενώ η χορεύτρια στην αρχή.Ο Calvero προσπαθεί ν'αντισταθεί στη φθορά,τη θλιμμένη αξιοπρέπεια των γηρατειών,το αναπόφευκτο της ζωής και του θανάτου.Η χορεύτρια είναι η λύτρωσή του.Εμπρός λοιπόν:Χρειάζεται θάρρος,φαντασία.Η ζωή είναι επιθυμία,η επιθυμία είναι η βάση όλης της ζωής.Η ζωή είναι υπέροχη αν δεν τη φοβάσαι.Η ζωή,η ζωή,η ζωή....Η ταινία είναι ένας ύμνος στη ζωή(και όχι μόνο).Η Terry θα περπατήσει και θα ξαναχορέψει.Μετά την πρεμιέρα θα τρέξει προς το μέρος του φωνάζοντας “Calvero,Calvero” και θα τον αγκαλιάσει.H Terry αγαπά τον Calvero,αλλά......Ο χρόνος είναι αμείλικτος.

”Θα είναι καλοκαίρι,θα φοράτε ένα φόρεμα από μουσελίνα,θα παρατηρήσει το άρωμά σας,το Λονδίνο θα είναι όμορφο όπως στα όνειρα....στη μελαγχολία του ηλιοβασιλέματος όπου τα κηροπήγια θα χορεύουν μέσα στα μάτια σας,θα σας εξομολογηθεί την αγάπη του.....”.Η καρδιά και το πνεύμα,τί αίνιγμα.

Οι εποχές αλλάζουν,ο κινηματογράφος αλλάζει.Κάποιες αξίες όμως παραμένουν αναλλοίωτες.Ο Charlie Chaplin,ο Buster Keaton,ο βωβός κινηματογράφος είναι ακόμα εδώ και συνυπάρχουν μαζί με τη νοσταλγία,τη συγκίνηση και την μελαγχολία.Όλος ο κόσμος είναι μιά σκηνή.Όταν όμως σβήσουν τα φώτα και η λάμψη χαθεί,αυτή η σκηνή μπορεί πολύ εύκολα να σε καταπιεί.Τα φώτα της ράμπας που τα γηρατειά εγκαταλείπουν....

Άχρηστες πληροφορίες (The heart and the mind)

-Η υπέροχη μουσική είναι του Chaplin

- Ο πρόσφατα εκλιπών Bernardo Bertolucci είχε πει ότι το σεντόνι που σκεπάζουν τον Calvero είναι το πανί του κινηματογράφου.

- Λίγες είναι οι ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου που φέρνουν δάκρυα στα μάτια.Το “Limelight” είναι μία από αυτές.

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Can't buy me love (1987)

Σκηνοθεσία: Steve Rash

Σενάριο: Michael Swerdlink

Παίζουν: Patrick Dempsey,Amanda Peterson,Courtney Gains,Seth Green Dennis Dugan,κ.α.

-“You can do anything you want,anything you put your heart and your mind into.......”

-Αγόρι:”Δεν θα'θελες να γίνεις δημοφιλής?Τελευταία χρονιά στο σχολείο.Υποτίθεται ότι θα είναι η καλύτερη χρονιά της ζωής μας.Ένα σουέντ συνολάκι-που δεν έπρεπε να φορεθεί-λερωμένο με κρασί,μία κοπέλα σε δεινή θέση και χίλια δολλάρια είναι ο συνδυασμός της επιτυχίας.Όλα είναι θέμα επιλογών και συγκυριών.Σε είδα με το τηλεσκόπιο που τόσο ήθελα ν'αγοράσω.Ήσουν σαν άγγελος στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.Είχα βαρεθεί να είμαι ένα τίποτα.Ήθελα να είμαι στην παρέα των άνετων που κάνουν όλα τα πάρτυ και αρέσουν στα κορίτσια.Τί συνέβη με μας?Είμασταν όλοι φίλοι στο δημοτικό.Οι αθλητές γίνανε αθλητές,οι μαζορέτες γίνανε μαζορέτες.Εμείς γίναμε εμείς.Βλέπουμε τα παιχνίδια της σχολικής ομάδας καθήμενοι στην κερκίδα των φιλοξενούμενων.Κούρεψα 286 μίλια γρασίδι για σένα.Θέλω να σε νοικιάσω.Αυτό θα με κάνει δημοφιλή.............”

-Κορίτσι:”Το να είσαι δημοφιλής δεν είναι τέλειο.Αφού το θέλεις όμως τόσο πολύ θα γίνω το εισιτήριο σου.Χίλια δολλάρια παρακαλώ.Όχι φιλιά,όχι κράτημα χεριών.Ένας μήνας είναι μόνο στο κάτω-κάτω.Το νεκροταφείο αεροπλάνων.Αστρονομία και όχι αστρολογία λοιπόν.Το φεγγάρι μοιάζει διαφορετικό τώρα.Δεν είναι τόσο μυστήριο ή ρομαντικό.Κάποια μέρα εύχομαι να με κρατήσει στην αγκαλιά του σε μιά βαθυγάλανη θάλασσα.Επιτέλους μαζί, και οι δύο μαζί.Σου έδειξα τα ποιήματά μου και εκείνο το βράδυ που το φεγγάρι έμοιαζε διαφορετικό ήθελα να σε φιλήσω.Μείνε ο εαυτός σου,μην αλλάξεις για να τους ευχαριστήσεις...............”

-Αγόρι:”Εγώ ν'αλλάξω?Ποτέ.Ο παραδοσιακός Αφρικάνικος χορός.Κοίτα με πως χορεύω.Όλοι με αποδέχονται τώρα και το εισιτήριό μου ήσουν εσύ.Η αρχηγός των μαζορετών,το μεγαλύτερο “τρόπαιο”.Όλους μου τους φίλους τους χρωστάω σε σένα.Σε χρησιμοποίησα.Τα ποιήματά σου τα χρησιμοποίησα για να ικανοποιήσω τις ερωτικές μου επιθυμίες.Δεκαεπτά χρόνια αγνοούσες την ύπαρξή μου.Ούτε τ'όνομά μου δεν ξέρεις να προφέρεις σωστά.Έχασα τον καλύτερό μου φίλο.Είμαι όμως με την παρέα των άνετων και έχω όποιο κορίτσι θέλω.....................”

-Κορίτσι:”Αυτά έχεις όταν είσαι δημοφιλής.Αφιερώνεις πολύ χρόνο.Οι οπαδοί σου ξεφτιλίζονται.Έχω δει ζόμπι με περισσότερη ατομικότητα.Έγραψα ένα νέο ποίημα.Λέγεται σπασμένο φεγγάρι.Το έγραψα για σένα.Μην το κάνεις άλλο αυτό.Δεν υπάρχει λόγος να παίζουμε άλλο αυτό το θέατρο.Όλοι σας νομίζατε ότι είμαστε ζευγάρι.Με πλήρωσε χίλια δολλάρια για να προσποιηθώ ότι μου αρέσει.Εξαγόρασε εμένα και όλους εσάς.Είχε βαρεθεί να είναι ένα τίποτα.Εγώ τουλάχιστον πληρώθηκα..........”

-Αγόρι:”Όλα όσα έκανα είχαν να κάνουν με σένα και το όνειρο να γίνω μέρος της ζωής σου.Ύστερα μου ήρθε εκείνη η ηλίθια ιδέα.Με μετέτρεψε σε κάτι που δεν είμαι.Αυτό που πάντα ήθελα ήταν να είμαι κοντά σου.Όταν τα κατάφερα,δεν ήμουν εγώ πια.Ο αληθινός εγώ και η αληθινή εσύ.Οι άνετοι,οι σπασίκλες,η μεριά σου,η μεριά μου.Όλα αυτά είναι αηδίες.Είναι αρκετά σκληρό να είσαι απλά ο εαυτός σου.Τα χρήματα δεν μπορούν να μου αγοράσουν την αγάπη”.Εσείς τί λέτε?

Άχρηστες πληροφορίες(Together at last,together as two):

-Ελληνικός τίτλος:”O γόης των χιλίων δολλαρίων”.Σάββατο μεσημέρι την είδα πρώτη φορά το 1991 ή το 1992,μαθητής τότε στην τρίτη λυκείου.

-H Amanda Peterson θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην καρδιά και τη μνήμη μας στο ρόλο της Cindy Mancini.

-Ο τίτλος της ταινίας είναι “δάνειο” από το γνωστό τραγούδι των Beatles(ακούγεται στους τίτλους αρχής).

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Οι αισθηματίες (2014)

Σκηνοθεσία: Nίκος Τριανταφυλλίδης

Σενάριο: Νίκος Τριανταφυλλίδης

Παίζουν: Τάκης Μόσχος,Δημήτρης Λάλος,Χάρης Φραγκούλης, Ηλιάνα Μαυρομάτη,Αθηνά Παππά κ.α.

“Πώς κάνεις έτσι αγόρι μου,όλοι θα πεθάνουμε μιά μέρα........”

Ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα....το κακό χτυπάει πάντα ξαφνικά.Είναι φορές που έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για κάποιους σκηνοθέτες.Με αυτό το νεο-νουάρ ο Νίκος Τριανταφυλλίδης κλείνει το μάτι σε όλες τις “εμμονές” του-μουσικές και κινηματογραφικές-και μας παραδίδει ένα νοσταλγικό κολάζ εικόνων από έναν κόσμο που ζει τόσο κοντά,αλλα τόσο μακριά......Ένας κόσμος που μας απωθεί και μας γοητεύει.

Η υπόθεση απλή,λιτή και απέριττη:Ένας αρχαιοκάπηλος τοκογλύφος,οι δύο μπράβοι του και οι βρωμοδουλειές τους.Το παζλ συμπληρώνουν η έφηβη κόρη του αρχαιοκάπηλου,μία πόρνη και μία (μπαρουτοκαπνισμένη)γυναίκα της νύχτας(υπέροχη εδώ η Αθηνά Παππά).Όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε είναι εδώ:o ένας μπράβος θα ερωτευτεί την κόρη του αφεντικού και ο άλλος την πόρνη.Γιατί?Ίσως έτσι να ήταν γραφτό.Ίσως έτσι θέλαμε κατά βάθος.Άλλωστε μας αρέσει ο βρώμικος αέρας(ο πρώτος πληθυντικός χρησιμοποιείται λόγω συναισθηματικής εμπλοκής του θεατή,δηλαδή εμού του ιδίου).Οι ήρωες μας δεν είναι άγιοι,δεν είναι συμπαθητικοί.Είναι στυγνοί εκτελεστές που ακολουθούν τις εντολές του “αφεντικού” κατα γράμμα.Είναι μικρόβια,αλλά τα μικρόβια μας βοηθούν να είμαστε υγιείς.Έχουν τις “αδυναμίες” τους.Η λέξη “αδυναμία” όμως έχει διττή σημασία.

Τέλος πάντων,πάμε πίσω στα δικά μας.Οι ήρωες μας ζουν σ΄ένα κόσμο που έχει το δικό του κώδικα τιμής και τις δικές του αξίες.Ο κώδικας αυτός δεν πρέπει να σπάσει.Αν σπάσει θα προκύψουν επικίνδυνες ρωγμές.Η παράβαση καθήκοντος ισοδυναμεί με θάνατο.Η “ιδιαίτερη” σχέση πατέρα-κόρης και νταβατζή-πόρνης δεν πρέπει να διαταραχτεί για κανένα λόγο.Οι ήρωές μας βαδίζουν έναν δρόμο που είναι γεμάτος “σημάδια”.Γιατι?Επειδή ο έρωτας είναι σαν την ιλαρά.Αφήνει σημάδια,αλλά περνάει.Οι ήρωές μας εν τέλει είναι ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα.Αυτοί είναι λοιπόν οι αισθηματίες με τα καλά τους και με τα στραβά τους.

Ό,τι χάνει η ταινία σε κάποια σημεία το κερδίζει σε ψυχή,συναίσθημα(τι σόι αισθηματίες θα ήταν χωρίς συναίσθημα),ατμόσφαιρα και μουσικές επιλογές(στην πρωτότυπη μουσική του Boy προσθέστε Νίκο Γούναρη,Λευτέρη Μυτιληναίο,Αλέκα Κανελλίδου,Athenian Trio,Κόρε Ύδρο,Μary and the Boy/Felizol,Rehearsed Dreams,Yell o Yell,Enrico Caruso και φυσικά Τζένη Βάνου-στη μνήμη της άλλωστε είναι αφιερωμένο το soundtrack).Όπως γράφει άλλωστε και ο ίδιος ο Νίκος Τριανταφυλλίδης στο ένθετο του soundtrack:καλή ακρόαση ή,μάλλον,καλή προβολή.

'Αχρηστες Πληροφορίες.(Ο κομπάρσος)

-Για να είμαι ειλικρινής η ταινία δεν με συνεπήρε την πρώτη φορά που την είδα.Μπορεί να μην ήμουν στην κατάλληλη διάθεση,ποιός ξέρει.Η δεύτερη φορά όμως ήταν μία αποκάλυψη,λες και αυτά που πέρασαν και δεν ακούμπησαν την πρώτη φορά ν'απέκτησαν με τη δεύτερη θέαση ξαφνικά μία άλλη υπόσταση,διάσταση,κατάσταση.............................

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Director: Milos Forman Writers: Milos Forman(screenplay) & Jaroslav Papousek(screenplay) & Ivan Passer(screenplay) & Václav Sasek(story) Το 1967 ο Milos Forman σκηνοθετεί αυτό το αριστούργημα που εξιστορεί την βραδιά του χορού εθελοντών πυροσβεστών σε μία κωμόπολη της [τότε] Τσεχοσλοβακίας, όπου τίποτα όμως δεν πάει όπως ήταν σχεδιασμένο.
Στην αρχή, έτσι όπως είναι τα πλάνα και ο τρόπος που παίζουν οι ηθοποιοί, πιστεύεις ότι πρόκειται περί ντοκιμαντέρ, αργότερα βγάζει νόημα, βλέποντας ότι ο σκηνοθέτης έχει χρησιμοποιήσει ελάχιστους επαγγελματίες ηθοποιούς και οι περισσότεροι πυροσβέστες παίζουν τους εαυτούς τους.
Είναι μια βραδιά σχεδιασμένη όπως ένας καθωσπρέπει χορός: βραβευση τιμώμενου προσώπου, καλλιστεία, λαχειοφόρος αγορά, πλούσια δώρα, ποτό, φαγητό. Όμως, το δώρο του τιμωμενου προσώπου χάνεται, οι υποψήφιες δεν ψήνονται για καλλιστεία, τα δώρα των λαχνών εξαφανίζονται σταδιακά κατά την διάρκεια την βραδιάς και μια φωτιά κάνει τους εθελοντές πυροσβέστες να αφήσουν τον χορό.
Η ταινία γδύνει όλον αυτόν τον καθωσπρεπισμό των γκαλά και των επίσημων χορών με υψηλούς προσκεκλημένους και δωρεές και αντ' αυτού παρουσιάζει μια καταστροφή, μία πανωλεθρία έναντι στην σοβαροφάνεια που τόσο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν οι πυροσβέστες στο δημαρχείο της πόλης.
Υπόσχομαι γέλιο μέχρι τελικής πτώσης.
υ.γ. δεν είναι η βίκυ καγιά στην κριτική επιτροπή
Published in Propaganda
Halloween(1978)

Director:John Carpenter

Writers:John Carpenter,Debra Hill

Stars:Jamie Lee Curtis,Donald Pleasance,Tony Moran,P.J. Soles

Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Είναι εκείνη η μέρα του χρόνου που σκαλίζουν κολοκύθες,μεταμφιέζονται,κερνάνε ζαχαρωτά και καραμέλες και βλέπουν ταινίες τρόμου.Είναι 31 Οκτωβρίου 1978.Είναι η μέρα που εκείνος γύρισε σπίτι.Εκείνος,το κακό,το τέρας ή απλά “the shape”.Η μοίρα είναι κάτι αληθινό που όλοι πρέπει ν’αντιμετωπίσουν.Είναι σαν βουνό και ο άνθρωπος απλά περνά.Η μοίρα δεν αλλάζει ποτέ.

Πάμε λίγα χρόνια πίσω τώρα.Το βράδυ του Halloween εν έτει 1963 στο Haddonfield ο εξάχρονος Michael Myers(με το χλωμό,παγερό πρόσωπο και τα μάτια του διαβόλου)δολοφονεί με κουζινομάχαιρο την έφηβη αδελφή του(και εγένετο “slasher”).Θολά κίνητρα,ανεξήγητη μανία.Είπαν πως δεν είχε ούτε λογική,ούτε την αίσθηση της ζωής και του θανάτου,του καλού και του κακού.Δεκαπέντε χρόνια μετά δραπετεύει από το άσυλο και επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.

Ανέμελα αγόρια και επιπόλαιες κορασίδες είναι τα υποψήφια θύματα.Η ένταση και η αγωνία υπογραμμίζονται με υποκειμενικά πλάνα.Βλέπουμε ό,τι βλέπει αυτός.Είμαστε η ματιά του.Ακούμε την ανάσα του.Τα γενικά πλάνα της αρχής κλείνουν ολοένα και περισσότερο.Η ηρωίδα κλείσμένη σε μια ντουλάπα αντιστέκεται θαρραλέα.H Laurie(Jamie Lee Curtis-η απόλυτη scream queen)είναι λίγο συνεσταλμένη και δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό,την ανεμελιά και κατ’επέκταση τη σεξουαλική απελευθέρωση της παρέας της.Είναι υποψιασμένη,δεν αφήνεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις.

Μεγάλη κουβέντα ανοίγω τώρα.Στα περισσότερα slasher movies τα θύματα έχουν στο μυαλό τους το σεξ και δεν παρατηρούν τι γίνεται γύρω τους.Τί συμβαίνει λοιπόν?Η τιμωρία για το σεξ είναι ο θάνατος?Ο John Carpenter ισχυρίστηκε ότι στη δική του ταινία ο θάνατος δεν έχει να κάνει με το σεξ.Απλά οι συγκεκριμένοι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι κάτι κακό μπορεί να τους συμβεί,γι’αυτό και την πατάνε.Αυτό είναι κυρίες και κύριοι:είναι πιο τρομακτικό όταν δεν υπάρχει φανερό κίνητρο.Το Αμερικάνικο όνειρο «αιμορραγεί».Μπορεί οι νέοι να τιμωρούνται για τις αμαρτίες των γονέων τους.Μπορεί σ’ένα άλλο επίπεδο ο θάνατος νέων ανθρώπων να συμβολίζει τη φρίκη του Βιετνάμ.Μπορεί να μην ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά.Tο μόνο που ισχύει είναι αυτό που βλέπουμε.Άνθρωπος δεν θα το έκανε αυτό.Δεν πρόκειται για άνθρωπο.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.

Άχρηστες πληροφορίες(Τhe night he came home)

-O αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν The babysitter murders(Ελληνικός τίτλος:Η νύχτα με τις μάσκες).

-Η Jamie Lee Curtis έιναι κόρη της Janet Lee που έπαιξε στο Psycho.

-Πολλές ταινίες πάτησαν πάνω στα μοτίβα του Halloween:το Friday the 13th(1980) και το Nightmare on Elm street(1984) είναι οι πιο χαρακτηριστικές.Ο κατάλογος είναι τεράστιος.Το 1996 ο Wes Craven με το Scream «έκλεισε» το μάτι σε όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε και έφερε ένα κύμα αναβίωσης(slasher είσαι και φαίνεσαι).

-Η μουσική της ταινίας είναι του John Carpenter.

-Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το πρώτο “slasher” movie είναι το Black Christmas(1974).

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Blue Velvet(1986)

Director: David Lynch

Writer: David Lynch

Stars: Isabella Rosselini,Kyle MacLachlan,Dennis Hopper,Laura Dern κ.α.

“And I still can see blue velvet through my tears........”

Tίτλοι αρχής με φόντο μπλε βελούδο,υποβλητική μουσική του Αngelo Badalamenti με έντονα δραματικά στοιχεία,υπέροχα τριαντάφυλλα πίσω από λευκό φράχτη,το “Blue Velvet” του Bobby Vinton,ένα πυροσβεστικό όχημα περνάει,παιδάκια διασχίζουν με ασφάλεια τον δρόμο.Η ειδυλλιακή εικόνα της αμερικάνικης επαρχίας διαταράσσεται απότομα με την κατάρρευση ενός ηλικιωμένου κυρίου που ποτίζει τον κήπο του.Η κάμερα πλησιάζει όλο και πιό κοντά στο έδαφος,βλέπουμε άπειρα σκαθάρια,ένας “παράξενος” κόσμος αποκαλύπτεται μπροστά στα ανυποψίαστα μάτια μας.....what did you see tonight?

Ο David Lynch εν έτει 1986 μας παραδίδει ένα εθιστικό(ή μεθυστικό?)κοκτέιλ βίας,μυστηρίου,νουάρ,ερωτισμού,σαδομαζοχισμού και διαστροφής.Σύμφωνα με τον ίδιο οδηγήθηκε στην συγγραφή του σεναρίου γιατί ήθελε να μεταφράσει κινηματογραφικά μια εικόνα που είχε στο μυαλό του και ένα αίσθημα που του προκαλούσε ένα τραγούδι.Η εικόνα ήταν ένα κομμένο αυτί σ'ένα χωράφι και το τραγούδι ήταν το “Blue Velvet” που έλεγε ο Bobby Vinton το 1963.Η ιστορία έχει ως εξής:ο νεαρός Jeffrey(Kyle Maclachlan)βρίσκει ένα αυτί σ'ένα χωράφι.Μαζί με την βοήθεια της Sandy(Laura Dern),που είναι κόρη του τοπικού αστυνομικού,ξεκινούν έρευνες και οδηγούνται στην τραγουδίστρια Dorothy Valens(Isabella Rosselini),η οποία είναι μπλεγμένη με άτομα που έχουν μιά ροπή στην παραβατική συμπεριφορά.I don't know if you are a detective or a pervert.To νεαρό ζευγάρι παίρνει το ρόλο του ντετέκτιβ και μπλέκεται σε μία σκοτεινή ιστορία η οποία ρίχνει σκιές στη φωτεινή πλευρά ζωής τους.I'm in the middle of a mystery.

Ρομαντική αφέλεια,άγνοιά για την ύπαρξη ενός “άλλου” κόσμου.Η Sandy βγαίνει από το σκοτάδι,φωτίζει με την θετική της αύρα την πρώτη συνάντηση και ρωτάει:εσύ βρήκες το αυτί?Mysteries of love.Σ'ένα παράλληλο σύμπαν που έρχεται στο φως για λίγο,ο νεαρός Jeffrey έχει ένα οιδιπόδειο σύμπλεγμα με την Dorothy Valens(i have your disease in me now)και αντιμετωπίζει την επιβλητική πατρική φιγούρα του Frank Booth(Dennis Hopper-baby wants to fuck)...........Jeffrey what's going on here?Aπόκοσμοι ήχοι,φλόγες που τρεμοσβήνουν,επικίνδυνοι ήρωες,άβολα close-ups,γοητευτικές διαστροφές,super cool music.H διακεκκομένη γραμμή στο οδόστρωμα.Υou know what a love letter is?.

Το “In dreams” του Roy Orbison......το αέριο που εισπνέει ο Dennis Hopper.......now it's dark.......το κακό που παραμονεύει......το “φως” στο φινάλε.......το όνειρο της Sandy........ένας ζαχαρένιος κλόουν που τον λένε μπαμπούλα,νυχτοπερπατάει στο δωμάτιο μου κάθε βράδυ,για να με πασπαλίσει με αστερόσκονη και να ψιθυρίσει...ώρα για ύπνο,όλα είναι μιά χαρά..............Είδα ένα όνειρο τη νύχτα που σε συνάντησα....στο όνειρο υπήρχε ο κόσμος μας,και ήταν σκοτεινός.γιατί δεν υπήρχαν κοκκινολαίμηδες.Αυτοί συμβόλιζαν την αγάπη.Τον πιό πολύ καιρό υπήρχε αυτό το σκοτάδι...και τότε ξαφνικά ελευθερώθηκαν χιλιάδες κοκκινολαίμηδες.Πέταξαν και μαζί τους έφεραν το εκτυφλωτικό φως της αγάπης.Και φαινόταν ότι η αγάπη θα ήταν η μόνη που θα άλλαζε τα πράγματα,και το έκανε........

'Αχρηστες Πληροφορίες (film buff γεννιέσαι,δεν γίνεσαι)

-O Roy Orbison δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί το τραγούδι του γιατί δεν συμφωνούσε με το βίαιο στυλ της ταινίας και πίστευε ότι δεν ταιριάζει.Όταν όμως είδε την ταινία ολοκληρωμένη,άλλαξε γνώμη.

-O Val Kilmer και η Molly Ringwald το χαρακτήρισαν πορνογραφικό και αρνήθηκαν τους ρόλους του Jeffrey και της Sandy.O πρώτος μόλις είδε την ταινία το μετάνιωσε.Ο Dennis Hopper ήταν ο μόνος που όταν διάβασε το σενάριο,πήρε τον σκηνοθέτη και του είπε:”Πρέπει να παίξω τον Frank,είμαι ο Frank”.

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Director: Jim Jarmusch
Writer: Jim Jarmusch
μερικές φορές μπορούσε να τραγουδήσει
άλλες όχι
μερικές φορές θυμόταν τους στίχους
άλλοτε όχι
μερικές φορές είχε μπάντα
καμιά φορά όχι
μερικές φορές δεν έβλεπε απ' τα ναρκωτικά
άλλες φορές έβλεπε απ' τα ναρκωτικά
πάντα όμως διαυγής
και σε θέση να καταλάβει τι μουσική θέλει και τι όχι
αν άλλαζα τον τίτλο της ταινίας,
θα τον έλεγα
"πώς να γράψεις ένα ολόκληρο άλμπουμ σε μια βραδιά"
Published in Propaganda
Page 1 of 2
You are here: