Displaying items by tag: propaganda
Pretty in pink (1986)

Σκηνοθεσία: Howard Deutch

Σενάριο: John Hughes

Παίζουν: Molly Ringwald,Jon Cryer,Andrew McCarthy,Harry Dean Stanton,James Spader,Annie Potts κ.α.

“Αφιέρωσα τη ζωή μου σ'αυτό το κορίτσι και ξαφνικά εμφανίζεται αυτός και νομίζει ότι την ξέρει.....”

Μια φορά outsider,για πάντα outsider.........

Πώς είναι να είσαι ερωτευμένος με κάποια που σε θεωρεί φίλο της?Πώς είναι να τα έχεις κανονίσει όλα στο μυαλό σου(είναι girl και είναι friend,άρα είναι girlfriend),αλλά να έχεις ξεχάσει το πιο σημαντικό?Δεν είναι κακό να σε τρελαίνει το αντικείμενο του πόθου σου,δεν είναι κακό να είσαι ρομαντικός.Μπορεί ν'αγαπάς κάποια,όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα σ'αγαπήσει κι αυτή.Μπορεί να συμβεί μπορεί και όχι.Είναι θέμα καρδιάς.Το ιδανικό στην περίπτωση των αθεράπευτα κολλημένων είναι να μην υπάρχει ανταγωνισμός.Είναι η ώρα για να εμφανιστεί ο κύριος “υπέροχος”.Η ταινία μιλάει για τις ζωές τριών μαθητών της τελευταίας τάξης του σχολείου.Ο Duckie(Jon Cryer) είναι ερωτευμένος με την Andy(Molly Ringwald),η οποία όμως είναι ερωτευμένη με τον Blane(Andrew McCarthy),ο οποίος......”Blane?Blane?Αυτό είναι όνομα ηλεκτρικής συσκευής”.

Εκτός από την ερωτική ιστορία θίγονται και άλλα ζητήματα.Η αποδοχή,η αφοσίωση,οι κοινωνικές τάξεις,οι διαφορές.Όλα αυτά είναι αντικείμενο συζήτησης και αντιπαράθεσης στο μεγαλύτερο κομμάτι του έργου και υπογραμμίζονται από τον τρόπο ζωής των μαθητών:μικρά σπίτια - μεγάλα σπίτια,καλοί τρόποι - κακοί τρόποι,συνέπεια – ασυνέπεια,party σε πολυτελέστατες οικίες-διασκέδαση σε μπαράκια,απλό DIY ντύσιμο – ακριβά συνολάκια.Η ταινία είναι στο πνεύμα της εποχής τόσο στο αισθητικό όσο και στο ενδυματολογικό κομμάτι:ένας συνδυασμός pop,new romantic,new wave,goth,post-punk από τη μία και πουκαμισάκια,κοστούμια,ζακέτες και υφασμάτινα παντελόνια από την άλλη.Τα “πλουσιόπαιδα” θυμίζουν τους ήρωες του βιβλίου του Brett Easton Ellis,”Less than zero”(Το 1987,ένα χρόνο μετά το Pretty in pink,ο Andrew McCarthy και ο James Spader έπαιξαν στην κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου).Ο Duckie είναι μια κατηγορία μόνος του:ένας new wave-teddy boy με σήμα κατατεθέν τα χαρακτηριστικά παπούτσια,που θυμίζουν το εξώφυλλο του δίσκου Get sharp(1979)του Joe Jackson.

Οι αλλεπάλληλες θεάσεις είχαν σαν αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να βλέπω την ταινία μέσα από τα μάτια του Duckie(καταπληκτικός ο Jon Cryer.-).Η μόνη του έννοια είναι να προσέχει την Andy,τη μεγάλη του αγάπη.Απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή.Ελπίζει,πληγώνεται,θυμώνει,αλλά πάνω απ'όλα αγαπάει την Andy,την κουκλίτσα με τα ρόζ.Η Μolly Ringwald είναι υπέροχη μέσα στην ποπ-ροζ περσόνα της.Είναι δυναμική αλλά και ρομαντική.Είναι στο επίκεντρο μιάς ταινίας που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η τελευταία μιας άτυπης τριλογίας,αφού προηγήθηκαν τα “Sixteen candles”(1984) και “The Breakfast club”(1985),αμφότερα σκηνοθετημένα από τον σεναριογράφο του “Pretty in pink”,John Hughes.H δεκαετία του 80 ήταν η περίοδος της καθιέρωσης και για τον Andrew McCarthy,ο οποίος ερμήνευσε ρόλους που είχαν πάνω-κάτω τα ίδια χαρακτηριστικά.Τίμιος,απλός,λιτός,με καλά αισθήματα και με ένα παρουσιαστικό που δεν σου αφήνει περιθώρια να τον αντιπαθήσεις(ακόμα και αν έχει απέναντί του τον Duckie,για τον οποίο άλλωστε μπήκα στον κόπο να γράψω αυτή την κριτική).

Οι μπάντες που ακούγονται στο soundtrack είναι το κερασάκι στην τούρτα:OMD,The Smiths,Psychedelic furs,Suzanne Vega,Belouis Some,INXS,Echo and the Bunnymen,Danny Hutton Hitters,New order και φυσικά Οtis Redding:Ο χορός του Duckie στο δισκάδικο που δουλέυει η Andy,με μουσική υπόκρουση το Try a little tenderness,είναι μια σκηνή που θα μείνει για πάντα στην ιστορία του σινεμά.Μια φορά outsider για πάντα outsider............

“Άχρηστες πληροφορίες”(If you leave,don't look back)

-Η ποπ κουλτούρα λατρεύει τους κολλημένους:10 χρόνια μετά στην ταινία “Scream”(1996),συναντάμε τον Randy,τον “αιώνια ερωτευμένο με την Sidney Prescott.

-Δεν γίνεται να μην αναφέρω την Annie Pots,η οποία υποδύεται την ιδιοκτήτρια του δισκάδικου που δουλεύει η Molly Ringwald.Σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται έχει και διαφορετικό ντύσιμο,μακιγιάζ,μαλλί κτλ.

-Ταινία με μαθητές χωρίς χορό αποφοίτων(the prom)δεν είναι ταινία με μαθητές

-Στο ρόλο του πατέρα της Molly Ringwald ο Harry Dean Stanton(1926-2017),μια εμβληματική φυσιογνωμία,ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς όλων των εποχών

-John Hughes(1950-2009).....σ'ευχαριστούμε για όλα

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Carnival of souls (1962)

Σκηνοθεσία: Herk Harvey

Σενάριο: John Clifford

Παίζουν: Candace Hilligoss,Frances Feist,Sidney Berger,Stan Levitt,Herk Harvey,Art Ellison κ.α.

-”Καλή τύχη Μary.Πέρασε να μας δεις όταν ξανάρθεις.” -”Ευχαριστώ,μα δε θα ξανάρθω.”

Όλοι μας φανταζόμαστε διάφορα.Η φαντασία καμιά φορά δημιουργεί ψευδαισθήσεις.Μπορεί να διανοηθεί κάποιος πως είναι να μην υπάρχεις,να μην έχεις θέση σ'αυτόν τον κόσμο?Η Mary είναι μία γυναίκα που δεν επιθυμεί την κοντινή παρέα των άλλων.Το επάγγελμά της είναι να παίζει το εκκλησιαστικό όργανο,αλλά η ίδια δεν αισθάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κάτι το ιδιαίτερο.Για την ίδια είναι απλά μια δουλειά(η ψυχή της παραμένει ανεπηρέαστη από την θρησκευτική κατάνυξη).Είναι ρεαλίστρια σύμφωνα με τα λεγόμενά της.

Ήταν η μόνη επιζήσασα,όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε με άλλες δύο γυναίκες έπεσε σ'ένα ποτάμι.Μετά από αυτό το συμβάν τίποτα δεν είναι όπως ήταν.Κάποιες φορές η συναισθηματική κατάσταση ορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και κατ'επέκταση τον κόσμο.Η συνείδηση και οι αισθήσεις,το περιβάλλον και οι εμπειρίες,τα λόγια και οι πράξεις.Η Mary περιφέρεται σαν φάντασμα ανάμεσα στους ανθρώπους,οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξή της.Δεν την ακούν και δεν την βλέπουν.Mία τρομακτική αντρική φιγούρα την ακολουθεί.”Είχα μια περίεργη αίσθηση χθες βράδυ.....την ημέρα ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικός,αλλά τη νύχτα δεν μπορείς να ελέγξεις τη φαντασία σου.......”.Η Mary παίζει το εκκλησιαστικό όργανο σα να είναι κάποια άλλη.Τα δάχτυλά της χορεύουν πάνω στα πλήκτρα σα δαιμονισμένα.Οι τρομακτικές φιγούρες βγαίνουν από το ποτάμι και πηγαίνουν στο παλιό κτίριο των λουτρών.Ένα μέρος όπου παλιότερα γινόντουσαν χοροί.Τώρα είναι κλειστό και παρατημένο.Το “καρναβάλι των ψυχών” ξεκινά.Ο χορός των “καταραμένων” από τον άλλο κόσμο.Μία αόρατη δύναμη οδηγεί την Μary εκεί......o ήχος από το εκκλησιαστικό όργανο δεν σταματά ποτέ,ποτέ.........Μήπως όλα είναι ένα κακό όνειρο?Μήπως έτσι είναι τελικά ο θάνατος?

Μία ταινία φτιαγμένη με λίγα μέσα,αλλά τόσο ατμοσφαιρική,ονειρική,τρομακτική και μ'ένα ανατρεπτικό φινάλε που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα τις νύχτες των ανυποψίαστων θεατών.Το 1962 έσκασε σαν κομήτης στην κινηματογραφική πραγματικότητα,αγνοήθηκε από κοινό και κριτικούς,αλλά πιστευώ ότι προετοίμασε το έδαφος για ανάλογα μελλοντικά εγχειρήματα από δημιουργούς που λατρεύουν το “σκοτεινό” σινεμά.Η μοναδική ταινία μυθοπλασίας που έκανε ο Herk Harvey παραμένει ακόμα και σήμερα το “ακατέργαστο” διαμάντι του σινεμά του τρόμου(ή του “αλλόκοτου υπαρξιακού” σινεμά που όλοι λατρεύουμε να μισούμε).Θα μπορούσε άνετα να είναι ταινία του βωβού κινηματογράφου με μουσική υπόκρουση το εκκλησιαστικό όργανο.

Άχρηστες Πληροφορίες (It was as though for a time I didn't exist)

-Η αντρική φιγούρα που ακολουθεί την Mary είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας Herk Harvey

-Εκτός από την Candace Hilligoss,οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες

-Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι το “Carnival of Souls” ν'αναγνωριστεί από κοινό και κριτικούς,αλλά είναι φανερό ότι άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του σε σκηνοθέτες όπως ο George Romero και ο David Lynch αλλά και σε ταινίες(βλέπε ”The Sixth Sense”).

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Carnival of souls (1962) Σκηνοθεσία: Herk Harvey Σενάριο: John Clifford Παίζουν: Candace Hilligoss,Frances Feist,Sidney Berger,Stan Levitt,Herk Harvey,Art Ellison κ.α. -”Καλή τύχη Μary.Πέρασε να μας δεις όταν ξανάρθεις.” -”Ευχαριστώ,μα δε θα ξανάρθω.” Όλοι μας φανταζόμαστε διάφορα.Η φαντασία καμιά φορά δημιουργεί ψευδαισθήσεις.Μπορεί να διανοηθεί κάποιος πως είναι να μην υπάρχεις,να μην έχεις θέση σ'αυτόν τον κόσμο?Η Mary είναι μία γυναίκα που δεν επιθυμεί την κοντινή παρέα των άλλων.Το επάγγελμά της είναι να παίζει το εκκλησιαστικό όργανο,αλλά η ίδια δεν αισθάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κάτι το ιδιαίτερο.Για την ίδια είναι απλά μια δουλειά(η ψυχή της παραμένει ανεπηρέαστη από την θρησκευτική κατάνυξη).Είναι ρεαλίστρια σύμφωνα με τα λεγόμενά της.Ήταν η μόνη επιζήσασα,όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε με άλλες δύο γυναίκες έπεσε σ'ένα ποτάμι.Μετά από αυτό το συμβάν τίποτα δεν είναι όπως ήταν.Κάποιες φορές η συναισθηματική κατάσταση ορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και κατ'επέκταση τον κόσμο.Η συνείδηση και οι αισθήσεις,το περιβάλλον και οι εμπειρίες,τα λόγια και οι πράξεις.Η Mary περιφέρεται σαν φάντασμα ανάμεσα στους ανθρώπους,οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξή της.Δεν την ακούν και δεν την βλέπουν.Mία τρομακτική αντρική φιγούρα την ακολουθεί.”Είχα μια περίεργη αίσθηση χθες βράδυ.....την ημέρα ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικός,αλλά τη νύχτα δεν μπορείς να ελέγξεις τη φαντασία σου.......”.Η Mary παίζει το εκκλησιαστικό όργανο σα να είναι κάποια άλλη.Τα δάχτυλά της χορεύουν πάνω στα πλήκτρα σα δαιμονισμένα.Οι τρομακτικές φιγούρες βγαίνουν από το ποτάμι και πηγαίνουν στο παλιό κτίριο των λουτρών.Ένα μέρος όπου παλιότερα γινόντουσαν χοροί.Τώρα είναι κλειστό και παρατημένο.Το “καρναβάλι των ψυχών” ξεκινά.Ο χορός των “καταραμένων” από τον άλλο κόσμο.Μία αόρατη δύναμη οδηγεί την Μary εκεί......o ήχος από το εκκλησιαστικό όργανο δεν σταματά ποτέ,ποτέ.........Μήπως όλα είναι ένα κακό όνειρο?Μήπως έτσι είναι τελικά ο θάνατος?.....Μία ταινία φτιαγμένη με λίγα μέσα,αλλά τόσο ατμοσφαιρική,ονειρική,τρομακτική και μ'ένα ανατρεπτικό φινάλε που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα τις νύχτες των ανυποψίαστων θεατών.Το 1962 έσκασε σαν κομήτης στην κινηματογραφική πραγματικότητα,αγνοήθηκε από κοινό και κριτικούς,αλλά πιστευώ ότι προετοίμασε το έδαφος για ανάλογα μελλοντικά εγχειρήματα από δημιουργούς που λατρεύουν το “σκοτεινό” σινεμά.Η μοναδική ταινία μυθοπλασίας που έκανε ο Herk Harvey παραμένει ακόμα και σήμερα το “ακατέργαστο” διαμάντι του σινεμά του τρόμου(ή του “αλλόκοτου υπαρξιακού” σινεμά που όλοι λατρεύουμε να μισούμε).Θα μπορούσε άνετα να είναι ταινία του βωβού κινηματογράφου με μουσική υπόκρουση το εκκλησιαστικό όργανο. Άχρηστες Πληροφορίες (It was as though for a time I didn't exist) -Η αντρική φιγούρα που ακολουθεί την Mary είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας Herk Harvey -Εκτός από την Candace Hilligoss,οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες -Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι το “Carnival of Souls” ν'αναγνωριστεί από κοινό και κριτικούς,αλλά είναι φανερό ότι άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του σε σκηνοθέτες όπως ο George Romero και ο David Lynch αλλά και σε ταινίες(βλέπε ”The Sixth Sense”) . Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
Published in Propaganda
The Shangri-Las - ”Leader of the pack” (1965)

Όταν ήμουν μικρός(ας ορίσουμε το “μικρός” ως την χρονική περίοδο που ξεκινά από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού-τότε που αρχίζουν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα-και φτάνει μέχρι.....κανείς δεν ξέρει)είχα μια αδυναμία στις ταινίες που αναφέρονταν στα 50's και στα 60's και είχαν να κάνουν με εφήβους ή teenagers αν προτιμάτε.Κάποιες από αυτές τις ταινίες ήταν καλές,κάποιες μέτριες,αλλά για μένα “ήταν όλες τους παιδιά μου” για ένα και μόνο λόγο:για τα τραγούδια εποχής 50's και 60's με τα οποία έντυναν κάποιες σκηνές. Τραγούδια για εφηβικά μελοδράματα,ραγισμένες καρδιές,έρωτες,απογοητεύσεις,για τη μοναξιά και όλα αυτά που μας απασχολούν σ'αυτή την τρυφερή ηλικία.

Ήταν τότε που δεν μπορούσες να συγκεντρωθείς στα μαθήματά σου και ερχόσουν σε αντιπαράθεση με τους γονείς σου,επειδή το μυαλό σου ήταν συνέχεια σ'εκείνο το κορίτσι,τη συμμαθήτριά σου που πηγαίνατε μαζί όχι μόνο στο σχολείο,αλλά και στο φροντιστήριο αγγλικών.Εκείνο το κορίτσι,που στα δικά σου μάτια μπορεί να έμοιαζε λίγο με τη Neve Campbell(στο πρώτο Scream)ή με τη Winona Ryder(στο Reality bites)ή με την Kelly Preston(στο Mischief)ή στην Jennifer Conelly(στο Seven minutes in heaven)κτλ,κτλ....Εκείνο το κορίτσι που γελούσε με τ'αστεία σου,που είχες διακρίνει μία χαραμάδα συμπάθειας στα μάτια της,που μένατε στην ίδια γειτονιά και μετά το φροντιστήριο επιστρέφατε μαζί,αλλά δεν τόλμησες ποτέ να εκφράσεις τον έρωτά σου,γιατί..........γιατί ένα outsider είναι πάντα outsider.Κι ας ήξερες ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πιο τολμηρός από σένα. Is she really going out with him?

Έτσι κάθε φορά που έβλεπες κάποια ταινία με αναφορά στα 50's-60's και άκουγες κάποιο heartbreak τραγούδι σκεφτόσουν πως θα ήταν τώρα η ζωή σου,αν τότε είχες το θάρρος να πεις αυτό που αισθανόσουν.Τα χρόνια πέρασαν και μεγάλωσες πιστεύοντας ότι η φαντασία μερικές φορές είναι καλύτερη από την πραγματικότητα.

Το θέμα μας είναι το LP “Leader of the pack”(1965)των Shangri-las,για να μην ξεχνιόμαστε.Τα τραγούδια εδώ δεν έχουν να κάνουν μόνο με ανεκπλήρωτους έρωτες(που όλοι λατρεύουμε να μισούμε),αλλά και με έρωτες που παίρνουν σάρκα και οστά,κάπου όμως στην πορεία χαλάνε.Εδώ θα βρεις όλα αυτά που είχαν στοιχειώσει τις λευκές εφηβικές νύχτες σου.Μιλάμε για εκείνη την “μαγική” περίοδο της ζωής που ανακαλύπτεις τον εαυτό σου,που όλα βιώνονται σε υπερθετικό βαθμό και νομίζεις ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει,ότι είσαι μόνος σ'αυτόν τον κόσμο κτλ,κτλ........

Απορώ πως δεν έχει γίνει ένα musical με τα τραγούδια του άλμπουμ “Leader of the pack” των Shangri-las.Εφηβικά μελοδράματα,έρωτες,ατίθασα κορίτσια,τραγωδίες,μηχανόβιοι,χωρισμοί,θάνατος,αποξένωση...κανείς μεγάλος δεν μπορεί να καταλάβει πόσο σκληρό είναι να είσαι 15-16 χρονών.Όλα αυτά από τέσσερα κορίτσια:τις αδερφές Mary Weis,Elizabeth "Betty" Weiss και τις αδερφές Marguerite "Marge" Ganser,Mary Ann Ganser(στην πορεία έμειναν τρεις,αποχώρησε η Betty Weiss).Ένα girl group που,παρά το νεαρό της ηλικίας των μελών,είχε αποκτήσει την φήμη των “κακών κοριτσιών” από το Queens(στην ίδια γειτονιά λίγα χρόνια μετά ξεκίνησαν οι Ramones).Τραγούδια με μελοποιημένα διαλογικά μέρη,σαν μικρά bubblegum pop-love-dark-death φιλμάκια,όπου το κάθε μέλος της μπάντας παίζει ένα ρόλο.Ιστορίες με ατίθασους μηχανόβιους(“Leader of the pack”,με κερασάκι στην τούρτα τις μηχανές που μαρσάρουν),ιστορίες με κορίτσια που το σκάνε απ'το σπίτι(“I can never go home anymore”,το αριστούργημά τους κατά την ταπεινή μου άποψη).'Ενα ζευγάρι χωρίζει και η κοπέλα αναπολεί τις ευτυχισμένες στιγμές του παρελθόντος στο “Remember(Walking in the sand),το οποίο εμπλουτίζεται με ήχους κυμάτων που σκάνε και κρωξίματα γλάρων.

Παραγωγός και συνθέτης επιτυχιών της μπάντας ο George “Shadow” Morton.Εδώ θα βρείτε και άλλα πολλά διαμαντάκια:Give him a great big kiss,Maybe,Out in the street,Sophisticated boom boom,So much in love,It's easier to cry,What is love,Give us your blessings,Long live our love,Good night my love,pleasant dreams,Shout,........Το 1968 οι Shangri-Las διαλύθηκαν.Όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα.Τελειώνουν ποτέ τα όνειρα?

Άχρηστες πληροφορίες(When I say I'm in love,you best believe I'm in love,LUV)

-Αισθάνομαι την ανάγκη ν'αναφέρω κάποια girl groups που προηγήθηκαν και κάποια που υπήρξαν την ίδια περίοδο με τις Shangri-Las:The Chantels,The Bobbettes,The Shirelles,The Supremes,The Ronettes,The Exciters,Martha and the Vandellas,The Marvelettes,The Chiffons,The Poni-Tails,The Teen Queens,The Crystals,The Chordettes,The Dixie Cups,The Paris Sisters......και σταματώ εδώ.Αν ξέχασα κάποια groups ζητώ συγγνώμη

-Η punk εκδοχή των Shangri-Las είναι οι “Κούκλες της Νέας Υόρκης”.

-Το 1966 οι Shangri-Las θα κυκλοφορήσουν σε single το Past,present and future,ένα τραγούδι που δανείζεται την μελωδία από την “Σονάτα του σεληνόφωτος” του Ludwig van Beethoven.

-Το 2007 η Mary Weiss επανεμφανίστηκε με την κυκλοφορία του άλμπουμ Dangerous game.

-Ποτέ δεν σταμάτησαν να μου αρέσουν οι ταινίες που αναφέρονται στα 50's και στα 60's.

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Limelight (1952)

Σκηνοθεσία: Charles Chaplin

Σενάριο: Charles Chaplin

Παίζουν: Charles Chaplin,Claire Bloom,Sydney Chaplin,Buster Keaton κ.α

Τα φώτα της ράμπας που τα γηρατειά εγκαταλείπουν.....για να τα διαδεχθεί η νέα γενιά.Η ιστορία μιάς μπαλαρίνας και ενός κλόουν.Δύο άνθρωποι που έρχονται κοντά μετά από μία απόπειρα αυτοκτονίας.Ο Calvero και η Terry.Ένας ξεπεσμένος κωμικός και μία χορεύτρια.Αυτός,σε προχωρημένη ηλικία και επιρρεπής στο αλκοόλ,αναπολεί και ονειρεύεται τα περασμένα μεγαλεία του παρελθόντος.”Τι θλιβερό επάγγελμα να είσαι αστείος”.Ο μεγαλύτερος φόβος ενός καλλιτέχνη είναι να χάσει την επαφή με το κοινό του.Αυτή,θέλει να πεθάνει γιατί νομίζει ότι δεν θα ξαναχορέψει ποτέ πια.Ο Calvero σώζει την Terry και...ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο?.

Η παρουσία του ενός αποτελεί για τον άλλον έμπνευση και σανίδα σωτηρίας.Η μόνη διαφορά είναι ότι ο κλόουν βρίσκεται στο τέλος της διαδρομής ενώ η χορεύτρια στην αρχή.Ο Calvero προσπαθεί ν'αντισταθεί στη φθορά,τη θλιμμένη αξιοπρέπεια των γηρατειών,το αναπόφευκτο της ζωής και του θανάτου.Η χορεύτρια είναι η λύτρωσή του.Εμπρός λοιπόν:Χρειάζεται θάρρος,φαντασία.Η ζωή είναι επιθυμία,η επιθυμία είναι η βάση όλης της ζωής.Η ζωή είναι υπέροχη αν δεν τη φοβάσαι.Η ζωή,η ζωή,η ζωή....Η ταινία είναι ένας ύμνος στη ζωή(και όχι μόνο).Η Terry θα περπατήσει και θα ξαναχορέψει.Μετά την πρεμιέρα θα τρέξει προς το μέρος του φωνάζοντας “Calvero,Calvero” και θα τον αγκαλιάσει.H Terry αγαπά τον Calvero,αλλά......Ο χρόνος είναι αμείλικτος.

”Θα είναι καλοκαίρι,θα φοράτε ένα φόρεμα από μουσελίνα,θα παρατηρήσει το άρωμά σας,το Λονδίνο θα είναι όμορφο όπως στα όνειρα....στη μελαγχολία του ηλιοβασιλέματος όπου τα κηροπήγια θα χορεύουν μέσα στα μάτια σας,θα σας εξομολογηθεί την αγάπη του.....”.Η καρδιά και το πνεύμα,τί αίνιγμα.

Οι εποχές αλλάζουν,ο κινηματογράφος αλλάζει.Κάποιες αξίες όμως παραμένουν αναλλοίωτες.Ο Charlie Chaplin,ο Buster Keaton,ο βωβός κινηματογράφος είναι ακόμα εδώ και συνυπάρχουν μαζί με τη νοσταλγία,τη συγκίνηση και την μελαγχολία.Όλος ο κόσμος είναι μιά σκηνή.Όταν όμως σβήσουν τα φώτα και η λάμψη χαθεί,αυτή η σκηνή μπορεί πολύ εύκολα να σε καταπιεί.Τα φώτα της ράμπας που τα γηρατειά εγκαταλείπουν....

Άχρηστες πληροφορίες (The heart and the mind)

-Η υπέροχη μουσική είναι του Chaplin

- Ο πρόσφατα εκλιπών Bernardo Bertolucci είχε πει ότι το σεντόνι που σκεπάζουν τον Calvero είναι το πανί του κινηματογράφου.

- Λίγες είναι οι ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου που φέρνουν δάκρυα στα μάτια.Το “Limelight” είναι μία από αυτές.

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Young marble giants-“Colossal youth”(1980) Το μοναδικό LP της μπάντας(στην θρυλική Rough Trade ηχογραφημένο το 1980)είναι ένα έξοχο δείγμα μινιμαλισμού και της φιλοσοφίας του less is more.Αιθέρια φωνητικά,μια κιθάρα,ένα μπάσο,ένα home-made drum machine και μια farfisa είναι τα συστατικά αυτού του δίσκου.Χώρα προέλευσης η Ουαλία και συγκεκριμένα το Κάρντιφ.Βασικός πυρήνας του γκρουπ τα αδέρφια Philip και Stuart Moxham και η Alison Statton.Τραγούδια μικρής διάρκειας(δύο λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο),που δημιουργούν μία υπέροχη ατμόσφαιρα.Oι στίχοι όλων των τραγουδιών θα μπορούσαν να είναι οι σκέψεις ενός ανθρώπου από τη στιγμή που ξυπνάει μέχρι την ώρα που θα πέσει για ύπνο.Επειδή τα φωνητικά είναι γυναικεία το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η εικόνα μιάς κοπέλας που κοιτάζει από το παράθυρό της τον κόσμο και απολαμβάνει το ρόφημά της-μάλλον τσαι(Μεγάλη Βρετανία γαρ).Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος(είπαμε Μεγάλη Βρετανία)και κάπου κάπου ψιχαλίζει(σε μεγάλη φόρμα με βρίσκω).Η κοπέλα της ιστορίας μας διαβάζει ένα βιβλίο,φιλοσοφεί πάνω στα αιώνια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και γράφει κάποιες σημειώσεις στο ημερολόγιό της.....

Είναι μαγικός ο τρόπος που απλώνονται οι συνθέσεις των Young marble giants και το πως το κάθε όργανο φέρνει εις πέρας τον “ηχητικό” ρόλο του.Συνθέσεις experimental και πάντα minimal,άλλοτε επιθετικές και άλλοτε μυστήρια ατμοσφαιρικές στα όρια του new wave(?),post punk(?),synth-pop(?),indie-pop(?) κτλ,κτλ,κτλ.Η απουσία κανονικών drums δίνει μια νέα διάσταση στο τελικό αποτέλεσμα.Δεν είναι εύκολο να κατατάξεις σε κάποιο μουσικό ρεύμα αυτό το άλμπουμ:η χρονιά κυκλοφορίας,η δισκογραφική που ανέλαβε να το κυκλοφορήσει και η χώρα προέλευσης ενδέχεται να μας οδηγήσουν σε κάποια συμπεράσματα που μπορεί όμως να είναι λανθασμένα.Εκεί ίσως να βρίσκεται και ένα μέρος της γοητείας αυτής της κυκλοφορίας:στην δυσκολία να την κατατάξεις κάπου συγκεκριμένα.

Η παραγωγή απλή και ουσιαστική,χωρίς πολλές φιοριτούρες.Απογυμνωμένες συνθέσεις,απαλλαγμένες από κάθε είδους περιττά πράγματα.Αυτός ο δίσκος μπορεί πολύ εύκολα να γίνει πηγή έμπνευσης,να δείξει ένα δρόμο σε πολλές μπάντες και μουσικούς και ν'αποδείξει για άλλη μια φορά ότι η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα.

Άχρηστες πληροφορίες(Credit in the straight world)

-Οι Κούροι,τα μαρμάρινα αγάλματα υπερφυσικών διαστάσεων της αρχαιοελληνικής περιόδου αποτέλεσαν την έμπνευση για το όνομα της μπάντας και για τον τίτλο του δίσκου

-Ένα από τα αγαπημένα άλμπουμ του Kurt Cobain(“...η μουσική τους είναι ευχάριστη και σε χαλαρώνει....”)

-Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Can't buy me love (1987)

Σκηνοθεσία: Steve Rash

Σενάριο: Michael Swerdlink

Παίζουν: Patrick Dempsey,Amanda Peterson,Courtney Gains,Seth Green Dennis Dugan,κ.α.

-“You can do anything you want,anything you put your heart and your mind into.......”

-Αγόρι:”Δεν θα'θελες να γίνεις δημοφιλής?Τελευταία χρονιά στο σχολείο.Υποτίθεται ότι θα είναι η καλύτερη χρονιά της ζωής μας.Ένα σουέντ συνολάκι-που δεν έπρεπε να φορεθεί-λερωμένο με κρασί,μία κοπέλα σε δεινή θέση και χίλια δολλάρια είναι ο συνδυασμός της επιτυχίας.Όλα είναι θέμα επιλογών και συγκυριών.Σε είδα με το τηλεσκόπιο που τόσο ήθελα ν'αγοράσω.Ήσουν σαν άγγελος στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.Είχα βαρεθεί να είμαι ένα τίποτα.Ήθελα να είμαι στην παρέα των άνετων που κάνουν όλα τα πάρτυ και αρέσουν στα κορίτσια.Τί συνέβη με μας?Είμασταν όλοι φίλοι στο δημοτικό.Οι αθλητές γίνανε αθλητές,οι μαζορέτες γίνανε μαζορέτες.Εμείς γίναμε εμείς.Βλέπουμε τα παιχνίδια της σχολικής ομάδας καθήμενοι στην κερκίδα των φιλοξενούμενων.Κούρεψα 286 μίλια γρασίδι για σένα.Θέλω να σε νοικιάσω.Αυτό θα με κάνει δημοφιλή.............”

-Κορίτσι:”Το να είσαι δημοφιλής δεν είναι τέλειο.Αφού το θέλεις όμως τόσο πολύ θα γίνω το εισιτήριο σου.Χίλια δολλάρια παρακαλώ.Όχι φιλιά,όχι κράτημα χεριών.Ένας μήνας είναι μόνο στο κάτω-κάτω.Το νεκροταφείο αεροπλάνων.Αστρονομία και όχι αστρολογία λοιπόν.Το φεγγάρι μοιάζει διαφορετικό τώρα.Δεν είναι τόσο μυστήριο ή ρομαντικό.Κάποια μέρα εύχομαι να με κρατήσει στην αγκαλιά του σε μιά βαθυγάλανη θάλασσα.Επιτέλους μαζί, και οι δύο μαζί.Σου έδειξα τα ποιήματά μου και εκείνο το βράδυ που το φεγγάρι έμοιαζε διαφορετικό ήθελα να σε φιλήσω.Μείνε ο εαυτός σου,μην αλλάξεις για να τους ευχαριστήσεις...............”

-Αγόρι:”Εγώ ν'αλλάξω?Ποτέ.Ο παραδοσιακός Αφρικάνικος χορός.Κοίτα με πως χορεύω.Όλοι με αποδέχονται τώρα και το εισιτήριό μου ήσουν εσύ.Η αρχηγός των μαζορετών,το μεγαλύτερο “τρόπαιο”.Όλους μου τους φίλους τους χρωστάω σε σένα.Σε χρησιμοποίησα.Τα ποιήματά σου τα χρησιμοποίησα για να ικανοποιήσω τις ερωτικές μου επιθυμίες.Δεκαεπτά χρόνια αγνοούσες την ύπαρξή μου.Ούτε τ'όνομά μου δεν ξέρεις να προφέρεις σωστά.Έχασα τον καλύτερό μου φίλο.Είμαι όμως με την παρέα των άνετων και έχω όποιο κορίτσι θέλω.....................”

-Κορίτσι:”Αυτά έχεις όταν είσαι δημοφιλής.Αφιερώνεις πολύ χρόνο.Οι οπαδοί σου ξεφτιλίζονται.Έχω δει ζόμπι με περισσότερη ατομικότητα.Έγραψα ένα νέο ποίημα.Λέγεται σπασμένο φεγγάρι.Το έγραψα για σένα.Μην το κάνεις άλλο αυτό.Δεν υπάρχει λόγος να παίζουμε άλλο αυτό το θέατρο.Όλοι σας νομίζατε ότι είμαστε ζευγάρι.Με πλήρωσε χίλια δολλάρια για να προσποιηθώ ότι μου αρέσει.Εξαγόρασε εμένα και όλους εσάς.Είχε βαρεθεί να είναι ένα τίποτα.Εγώ τουλάχιστον πληρώθηκα..........”

-Αγόρι:”Όλα όσα έκανα είχαν να κάνουν με σένα και το όνειρο να γίνω μέρος της ζωής σου.Ύστερα μου ήρθε εκείνη η ηλίθια ιδέα.Με μετέτρεψε σε κάτι που δεν είμαι.Αυτό που πάντα ήθελα ήταν να είμαι κοντά σου.Όταν τα κατάφερα,δεν ήμουν εγώ πια.Ο αληθινός εγώ και η αληθινή εσύ.Οι άνετοι,οι σπασίκλες,η μεριά σου,η μεριά μου.Όλα αυτά είναι αηδίες.Είναι αρκετά σκληρό να είσαι απλά ο εαυτός σου.Τα χρήματα δεν μπορούν να μου αγοράσουν την αγάπη”.Εσείς τί λέτε?

Άχρηστες πληροφορίες(Together at last,together as two):

-Ελληνικός τίτλος:”O γόης των χιλίων δολλαρίων”.Σάββατο μεσημέρι την είδα πρώτη φορά το 1991 ή το 1992,μαθητής τότε στην τρίτη λυκείου.

-H Amanda Peterson θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην καρδιά και τη μνήμη μας στο ρόλο της Cindy Mancini.

-Ο τίτλος της ταινίας είναι “δάνειο” από το γνωστό τραγούδι των Beatles(ακούγεται στους τίτλους αρχής).

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Οι αισθηματίες (2014)

Σκηνοθεσία: Nίκος Τριανταφυλλίδης

Σενάριο: Νίκος Τριανταφυλλίδης

Παίζουν: Τάκης Μόσχος,Δημήτρης Λάλος,Χάρης Φραγκούλης, Ηλιάνα Μαυρομάτη,Αθηνά Παππά κ.α.

“Πώς κάνεις έτσι αγόρι μου,όλοι θα πεθάνουμε μιά μέρα........”

Ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα....το κακό χτυπάει πάντα ξαφνικά.Είναι φορές που έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για κάποιους σκηνοθέτες.Με αυτό το νεο-νουάρ ο Νίκος Τριανταφυλλίδης κλείνει το μάτι σε όλες τις “εμμονές” του-μουσικές και κινηματογραφικές-και μας παραδίδει ένα νοσταλγικό κολάζ εικόνων από έναν κόσμο που ζει τόσο κοντά,αλλα τόσο μακριά......Ένας κόσμος που μας απωθεί και μας γοητεύει.

Η υπόθεση απλή,λιτή και απέριττη:Ένας αρχαιοκάπηλος τοκογλύφος,οι δύο μπράβοι του και οι βρωμοδουλειές τους.Το παζλ συμπληρώνουν η έφηβη κόρη του αρχαιοκάπηλου,μία πόρνη και μία (μπαρουτοκαπνισμένη)γυναίκα της νύχτας(υπέροχη εδώ η Αθηνά Παππά).Όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε είναι εδώ:o ένας μπράβος θα ερωτευτεί την κόρη του αφεντικού και ο άλλος την πόρνη.Γιατί?Ίσως έτσι να ήταν γραφτό.Ίσως έτσι θέλαμε κατά βάθος.Άλλωστε μας αρέσει ο βρώμικος αέρας(ο πρώτος πληθυντικός χρησιμοποιείται λόγω συναισθηματικής εμπλοκής του θεατή,δηλαδή εμού του ιδίου).Οι ήρωες μας δεν είναι άγιοι,δεν είναι συμπαθητικοί.Είναι στυγνοί εκτελεστές που ακολουθούν τις εντολές του “αφεντικού” κατα γράμμα.Είναι μικρόβια,αλλά τα μικρόβια μας βοηθούν να είμαστε υγιείς.Έχουν τις “αδυναμίες” τους.Η λέξη “αδυναμία” όμως έχει διττή σημασία.

Τέλος πάντων,πάμε πίσω στα δικά μας.Οι ήρωες μας ζουν σ΄ένα κόσμο που έχει το δικό του κώδικα τιμής και τις δικές του αξίες.Ο κώδικας αυτός δεν πρέπει να σπάσει.Αν σπάσει θα προκύψουν επικίνδυνες ρωγμές.Η παράβαση καθήκοντος ισοδυναμεί με θάνατο.Η “ιδιαίτερη” σχέση πατέρα-κόρης και νταβατζή-πόρνης δεν πρέπει να διαταραχτεί για κανένα λόγο.Οι ήρωές μας βαδίζουν έναν δρόμο που είναι γεμάτος “σημάδια”.Γιατι?Επειδή ο έρωτας είναι σαν την ιλαρά.Αφήνει σημάδια,αλλά περνάει.Οι ήρωές μας εν τέλει είναι ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα.Αυτοί είναι λοιπόν οι αισθηματίες με τα καλά τους και με τα στραβά τους.

Ό,τι χάνει η ταινία σε κάποια σημεία το κερδίζει σε ψυχή,συναίσθημα(τι σόι αισθηματίες θα ήταν χωρίς συναίσθημα),ατμόσφαιρα και μουσικές επιλογές(στην πρωτότυπη μουσική του Boy προσθέστε Νίκο Γούναρη,Λευτέρη Μυτιληναίο,Αλέκα Κανελλίδου,Athenian Trio,Κόρε Ύδρο,Μary and the Boy/Felizol,Rehearsed Dreams,Yell o Yell,Enrico Caruso και φυσικά Τζένη Βάνου-στη μνήμη της άλλωστε είναι αφιερωμένο το soundtrack).Όπως γράφει άλλωστε και ο ίδιος ο Νίκος Τριανταφυλλίδης στο ένθετο του soundtrack:καλή ακρόαση ή,μάλλον,καλή προβολή.

'Αχρηστες Πληροφορίες.(Ο κομπάρσος)

-Για να είμαι ειλικρινής η ταινία δεν με συνεπήρε την πρώτη φορά που την είδα.Μπορεί να μην ήμουν στην κατάλληλη διάθεση,ποιός ξέρει.Η δεύτερη φορά όμως ήταν μία αποκάλυψη,λες και αυτά που πέρασαν και δεν ακούμπησαν την πρώτη φορά ν'απέκτησαν με τη δεύτερη θέαση ξαφνικά μία άλλη υπόσταση,διάσταση,κατάσταση.............................

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
The Cure – Pornography (1982) Θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν........Σύμφωνα με μαρτυρίες των μελών της μπάντας η ηχογράφηση ήταν τρομακτικά χαοτική.Καυγάδες,εγωισμοί,καταχρήσεις.Απόγνωση,απογοήτευση κι όμως κάπου στο βάθος υπάρχει........κι άλλο σκοτάδι.Με τα οκτώ τραγούδια αυτού του δίσκου (ο τέταρτος των Cure) γράφτηκε ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας του dark wave-gothic rock.Μελαγχολία τη λένε και όλοι κλαίνε.

”It doesn't matter if we all die:o πρώτος στίχος του “One hundred years” που ανοίγει το δίσκο τα λέει όλα.Ξανά και ξανά πεθαίνουμε ο ένας μετά τον άλλο.Οι Cure και ο θάνατος,ο θάνατος και οι Cure.To ξέρουμε ότι πάντα έτσι συμβαίνει.«Ενα τίποτα είναι για μας ο θάνατος» λέει ο Επίκουρος, γιατί «όταν υπάρχουμε εμείς, ο θάνατος είναι απών, και όταν ο θάνατος είναι παρών, δεν υπάρχουμε εμείς».Κι εμείς τί κάνουμε τώρα?Ας απολαύσουμε την “παγωμένη” αγκαλιά τώρα που μπορούμε.Σάρκα και αίμα και το πρώτο φιλί.We all look so perfect as we all fall down.

Πάμε και στο μουσικό “τοπίο” που μας ενδιαφέρει τα μάλα.Από την αρχή μέχρι το τέλος κυριαρχούν τα τύμπανα και το μπάσο.Είναι τα δύο όργανα που καθορίζουν την ατμόσφαιρα ολόκληρου του άλμπουμ.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ”αντικατοπτρίζουν” την ψυχική και πνευματική κατάσταση των μελών της μπάντας.Το παζλ συμπληρώνουν τα keyboards και οι κιθάρες που στροβιλίζονται επικίνδυνα και υπογραμμίζουν τη φωνή του Robert Smith.Εδώ τα λόγια περιττεύουν.Μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές στην ιστορία του Rock n'roll που όλοι οι μαυροφορεμένοι misfits-outsiders-outcasts λατρεύουν.Leave me to die,you won't remember my voice.

Είναι πιο ανώδυνο βέβαια όταν η μελαγχολία και η θλίψη αρχίζουν και τελειώνουν με την ακρόαση ενός δίσκου.Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα μπερδεύονται επικίνδυνα?Τι γίνεται όταν ο “εγκλωβισμός” διαρκεί παραπάνω?Πότε θα αναμετρηθούμε επιτέλους με τους δαίμονες που μας καταδιώκουν?Γιατί πρέπει να το υποστούμε όλο αυτό?......is it always like this?Έγινα λίγο υπερβολικός τώρα.Ωραία ήταν όσο κράτησε.Μεγάλα παιδιά είμαστε τώρα και ξέρουμε τι θα κάνουμε.

”Νευριάζω πολύ εύκολα,αλλά δεν εκδηλώνομαι.Δεν αφρίζω,ούτε χτυπιέμαι.Αποσύρομαι κάπου και προκειμένου να γκρεμίσω το δωμάτιο κάθομαι και γράφω.Είναι μια ανακούφιση.Φοβάμαι ότι οι στίχοι μου δεν πρόκειται να ενδιαφέρουν κανένα γιατί αφορούν κυρίως εμένα,το πως εγώ αισθάνομαι,δεν αφορούν τις διεθνείς καταστάσεις”.Τάδε έφη RobertSmith. Κι όμως μας αφορούν.....Θέλουμε στάχτες,ανατριχίλες,χλωμά πρόσωπα,κόμπους στο λαιμό,αράχνες,παγωμένα φιλιά,απογοητεύσεις,γάτες,σιαμαία δίδυμα,κρεμαστούς κήπους,πλάσματα χωρίς μορφή,παράξενες μέρες για άλλα εκατό χρόνια.......θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν.......

Άχρηστες πληροφορίες (Going away on a strange day)

-Η πρώτη μου επαφή με τους Cure ήταν to 1986 όταν η Ερτ2 έδειξε αποσπάσματα από το Rock in Athens(1985 Καλλιμάρμαρο).Ήταν ένα σοκ να βλέπεις αυτούς τους μαυροφορεμένους τύπους με τις περίεργες κομμώσεις.Δεν ήξερα κανένα τραγούδι,αλλά δεν είχε καμία σημασία.Είχα ήδη την “αρρώστια” τους μέσα μου (τι λες τώρα). Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Halloween(1978)

Director:John Carpenter

Writers:John Carpenter,Debra Hill

Stars:Jamie Lee Curtis,Donald Pleasance,Tony Moran,P.J. Soles

Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Είναι εκείνη η μέρα του χρόνου που σκαλίζουν κολοκύθες,μεταμφιέζονται,κερνάνε ζαχαρωτά και καραμέλες και βλέπουν ταινίες τρόμου.Είναι 31 Οκτωβρίου 1978.Είναι η μέρα που εκείνος γύρισε σπίτι.Εκείνος,το κακό,το τέρας ή απλά “the shape”.Η μοίρα είναι κάτι αληθινό που όλοι πρέπει ν’αντιμετωπίσουν.Είναι σαν βουνό και ο άνθρωπος απλά περνά.Η μοίρα δεν αλλάζει ποτέ.

Πάμε λίγα χρόνια πίσω τώρα.Το βράδυ του Halloween εν έτει 1963 στο Haddonfield ο εξάχρονος Michael Myers(με το χλωμό,παγερό πρόσωπο και τα μάτια του διαβόλου)δολοφονεί με κουζινομάχαιρο την έφηβη αδελφή του(και εγένετο “slasher”).Θολά κίνητρα,ανεξήγητη μανία.Είπαν πως δεν είχε ούτε λογική,ούτε την αίσθηση της ζωής και του θανάτου,του καλού και του κακού.Δεκαπέντε χρόνια μετά δραπετεύει από το άσυλο και επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.

Ανέμελα αγόρια και επιπόλαιες κορασίδες είναι τα υποψήφια θύματα.Η ένταση και η αγωνία υπογραμμίζονται με υποκειμενικά πλάνα.Βλέπουμε ό,τι βλέπει αυτός.Είμαστε η ματιά του.Ακούμε την ανάσα του.Τα γενικά πλάνα της αρχής κλείνουν ολοένα και περισσότερο.Η ηρωίδα κλείσμένη σε μια ντουλάπα αντιστέκεται θαρραλέα.H Laurie(Jamie Lee Curtis-η απόλυτη scream queen)είναι λίγο συνεσταλμένη και δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό,την ανεμελιά και κατ’επέκταση τη σεξουαλική απελευθέρωση της παρέας της.Είναι υποψιασμένη,δεν αφήνεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις.

Μεγάλη κουβέντα ανοίγω τώρα.Στα περισσότερα slasher movies τα θύματα έχουν στο μυαλό τους το σεξ και δεν παρατηρούν τι γίνεται γύρω τους.Τί συμβαίνει λοιπόν?Η τιμωρία για το σεξ είναι ο θάνατος?Ο John Carpenter ισχυρίστηκε ότι στη δική του ταινία ο θάνατος δεν έχει να κάνει με το σεξ.Απλά οι συγκεκριμένοι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι κάτι κακό μπορεί να τους συμβεί,γι’αυτό και την πατάνε.Αυτό είναι κυρίες και κύριοι:είναι πιο τρομακτικό όταν δεν υπάρχει φανερό κίνητρο.Το Αμερικάνικο όνειρο «αιμορραγεί».Μπορεί οι νέοι να τιμωρούνται για τις αμαρτίες των γονέων τους.Μπορεί σ’ένα άλλο επίπεδο ο θάνατος νέων ανθρώπων να συμβολίζει τη φρίκη του Βιετνάμ.Μπορεί να μην ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά.Tο μόνο που ισχύει είναι αυτό που βλέπουμε.Άνθρωπος δεν θα το έκανε αυτό.Δεν πρόκειται για άνθρωπο.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.

Άχρηστες πληροφορίες(Τhe night he came home)

-O αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν The babysitter murders(Ελληνικός τίτλος:Η νύχτα με τις μάσκες).

-Η Jamie Lee Curtis έιναι κόρη της Janet Lee που έπαιξε στο Psycho.

-Πολλές ταινίες πάτησαν πάνω στα μοτίβα του Halloween:το Friday the 13th(1980) και το Nightmare on Elm street(1984) είναι οι πιο χαρακτηριστικές.Ο κατάλογος είναι τεράστιος.Το 1996 ο Wes Craven με το Scream «έκλεισε» το μάτι σε όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε και έφερε ένα κύμα αναβίωσης(slasher είσαι και φαίνεσαι).

-Η μουσική της ταινίας είναι του John Carpenter.

-Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το πρώτο “slasher” movie είναι το Black Christmas(1974).

Γιώργος a.k.a. Marjelido a.k.a. Τέντυ μπόυ

Published in Propaganda
Page 1 of 2
You are here: