Displaying items by tag: propaganda
Οι αισθηματίες (2014)

Σκηνοθεσία: Nίκος Τριανταφυλλίδης

Σενάριο: Νίκος Τριανταφυλλίδης

Παίζουν: Τάκης Μόσχος,Δημήτρης Λάλος,Χάρης Φραγκούλης, Ηλιάνα Μαυρομάτη,Αθηνά Παππά κ.α.

“Πώς κάνεις έτσι αγόρι μου,όλοι θα πεθάνουμε μιά μέρα........”

Ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα....το κακό χτυπάει πάντα ξαφνικά.Είναι φορές που έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για κάποιους σκηνοθέτες.Με αυτό το νεο-νουάρ ο Νίκος Τριανταφυλλίδης κλείνει το μάτι σε όλες τις “εμμονές” του-μουσικές και κινηματογραφικές-και μας παραδίδει ένα νοσταλγικό κολάζ εικόνων από έναν κόσμο που ζει τόσο κοντά,αλλα τόσο μακριά......Ένας κόσμος που μας απωθεί και μας γοητεύει.

Η υπόθεση απλή,λιτή και απέριττη:Ένας αρχαιοκάπηλος τοκογλύφος,οι δύο μπράβοι του και οι βρωμοδουλειές τους.Το παζλ συμπληρώνουν η έφηβη κόρη του αρχαιοκάπηλου,μία πόρνη και μία (μπαρουτοκαπνισμένη)γυναίκα της νύχτας(υπέροχη εδώ η Αθηνά Παππά).Όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε είναι εδώ:o ένας μπράβος θα ερωτευτεί την κόρη του αφεντικού και ο άλλος την πόρνη.Γιατί?Ίσως έτσι να ήταν γραφτό.Ίσως έτσι θέλαμε κατά βάθος.Άλλωστε μας αρέσει ο βρώμικος αέρας(ο πρώτος πληθυντικός χρησιμοποιείται λόγω συναισθηματικής εμπλοκής του θεατή,δηλαδή εμού του ιδίου).Οι ήρωες μας δεν είναι άγιοι,δεν είναι συμπαθητικοί.Είναι στυγνοί εκτελεστές που ακολουθούν τις εντολές του “αφεντικού” κατα γράμμα.Είναι μικρόβια,αλλά τα μικρόβια μας βοηθούν να είμαστε υγιείς.Έχουν τις “αδυναμίες” τους.Η λέξη “αδυναμία” όμως έχει διττή σημασία.

Τέλος πάντων,πάμε πίσω στα δικά μας.Οι ήρωες μας ζουν σ΄ένα κόσμο που έχει το δικό του κώδικα τιμής και τις δικές του αξίες.Ο κώδικας αυτός δεν πρέπει να σπάσει.Αν σπάσει θα προκύψουν επικίνδυνες ρωγμές.Η παράβαση καθήκοντος ισοδυναμεί με θάνατο.Η “ιδιαίτερη” σχέση πατέρα-κόρης και νταβατζή-πόρνης δεν πρέπει να διαταραχτεί για κανένα λόγο.Οι ήρωές μας βαδίζουν έναν δρόμο που είναι γεμάτος “σημάδια”.Γιατι?Επειδή ο έρωτας είναι σαν την ιλαρά.Αφήνει σημάδια,αλλά περνάει.Οι ήρωές μας εν τέλει είναι ένα παγωτό χωνάκι λερωμένο με αίμα.Αυτοί είναι λοιπόν οι αισθηματίες με τα καλά τους και με τα στραβά τους.

Ό,τι χάνει η ταινία σε κάποια σημεία το κερδίζει σε ψυχή,συναίσθημα(τι σόι αισθηματίες θα ήταν χωρίς συναίσθημα),ατμόσφαιρα και μουσικές επιλογές(στην πρωτότυπη μουσική του Boy προσθέστε Νίκο Γούναρη,Λευτέρη Μυτιληναίο,Αλέκα Κανελλίδου,Athenian Trio,Κόρε Ύδρο,Μary and the Boy/Felizol,Rehearsed Dreams,Yell o Yell,Enrico Caruso και φυσικά Τζένη Βάνου-στη μνήμη της άλλωστε είναι αφιερωμένο το soundtrack).Όπως γράφει άλλωστε και ο ίδιος ο Νίκος Τριανταφυλλίδης στο ένθετο του soundtrack:καλή ακρόαση ή,μάλλον,καλή προβολή.

'Αχρηστες Πληροφορίες.(Ο κομπάρσος)

-Για να είμαι ειλικρινής η ταινία δεν με συνεπήρε την πρώτη φορά που την είδα.Μπορεί να μην ήμουν στην κατάλληλη διάθεση,ποιός ξέρει.Η δεύτερη φορά όμως ήταν μία αποκάλυψη,λες και αυτά που πέρασαν και δεν ακούμπησαν την πρώτη φορά ν'απέκτησαν με τη δεύτερη θέαση ξαφνικά μία άλλη υπόσταση,διάσταση,κατάσταση.............................

MaRJ#Li?o

Published in Propaganda
The Cure – Pornography (1982) Θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν........Σύμφωνα με μαρτυρίες των μελών της μπάντας η ηχογράφηση ήταν τρομακτικά χαοτική.Καυγάδες,εγωισμοί,καταχρήσεις.Απόγνωση,απογοήτευση κι όμως κάπου στο βάθος υπάρχει........κι άλλο σκοτάδι.Με τα οκτώ τραγούδια αυτού του δίσκου (ο τέταρτος των Cure) γράφτηκε ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας του dark wave-gothic rock.Μελαγχολία τη λένε και όλοι κλαίνε.

”It doesn't matter if we all die:o πρώτος στίχος του “One hundred years” που ανοίγει το δίσκο τα λέει όλα.Ξανά και ξανά πεθαίνουμε ο ένας μετά τον άλλο.Οι Cure και ο θάνατος,ο θάνατος και οι Cure.To ξέρουμε ότι πάντα έτσι συμβαίνει.«Ενα τίποτα είναι για μας ο θάνατος» λέει ο Επίκουρος, γιατί «όταν υπάρχουμε εμείς, ο θάνατος είναι απών, και όταν ο θάνατος είναι παρών, δεν υπάρχουμε εμείς».Κι εμείς τί κάνουμε τώρα?Ας απολαύσουμε την “παγωμένη” αγκαλιά τώρα που μπορούμε.Σάρκα και αίμα και το πρώτο φιλί.We all look so perfect as we all fall down.

Πάμε και στο μουσικό “τοπίο” που μας ενδιαφέρει τα μάλα.Από την αρχή μέχρι το τέλος κυριαρχούν τα τύμπανα και το μπάσο.Είναι τα δύο όργανα που καθορίζουν την ατμόσφαιρα ολόκληρου του άλμπουμ.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ”αντικατοπτρίζουν” την ψυχική και πνευματική κατάσταση των μελών της μπάντας.Το παζλ συμπληρώνουν τα keyboards και οι κιθάρες που στροβιλίζονται επικίνδυνα και υπογραμμίζουν τη φωνή του Robert Smith.Εδώ τα λόγια περιττεύουν.Μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές στην ιστορία του Rock n'roll που όλοι οι μαυροφορεμένοι misfits-outsiders-outcasts λατρεύουν.Leave me to die,you won't remember my voice.

Είναι πιο ανώδυνο βέβαια όταν η μελαγχολία και η θλίψη αρχίζουν και τελειώνουν με την ακρόαση ενός δίσκου.Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα μπερδεύονται επικίνδυνα?Τι γίνεται όταν ο “εγκλωβισμός” διαρκεί παραπάνω?Πότε θα αναμετρηθούμε επιτέλους με τους δαίμονες που μας καταδιώκουν?Γιατί πρέπει να το υποστούμε όλο αυτό?......is it always like this?Έγινα λίγο υπερβολικός τώρα.Ωραία ήταν όσο κράτησε.Μεγάλα παιδιά είμαστε τώρα και ξέρουμε τι θα κάνουμε.

”Νευριάζω πολύ εύκολα,αλλά δεν εκδηλώνομαι.Δεν αφρίζω,ούτε χτυπιέμαι.Αποσύρομαι κάπου και προκειμένου να γκρεμίσω το δωμάτιο κάθομαι και γράφω.Είναι μια ανακούφιση.Φοβάμαι ότι οι στίχοι μου δεν πρόκειται να ενδιαφέρουν κανένα γιατί αφορούν κυρίως εμένα,το πως εγώ αισθάνομαι,δεν αφορούν τις διεθνείς καταστάσεις”.Τάδε έφη RobertSmith. Κι όμως μας αφορούν.....Θέλουμε στάχτες,ανατριχίλες,χλωμά πρόσωπα,κόμπους στο λαιμό,αράχνες,παγωμένα φιλιά,απογοητεύσεις,γάτες,σιαμαία δίδυμα,κρεμαστούς κήπους,πλάσματα χωρίς μορφή,παράξενες μέρες για άλλα εκατό χρόνια.......θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν.......

Άχρηστες πληροφορίες (Going away on a strange day)

-Η πρώτη μου επαφή με τους Cure ήταν to 1986 όταν η Ερτ2 έδειξε αποσπάσματα από το Rock in Athens(1985 Καλλιμάρμαρο).Ήταν ένα σοκ να βλέπεις αυτούς τους μαυροφορεμένους τύπους με τις περίεργες κομμώσεις.Δεν ήξερα κανένα τραγούδι,αλλά δεν είχε καμία σημασία.Είχα ήδη την “αρρώστια” τους μέσα μου (τι λες τώρα).

MaRJ#Li?o

Published in Propaganda
Halloween(1978)

Director:John Carpenter

Writers:John Carpenter,Debra Hill

Stars:Jamie Lee Curtis,Donald Pleasance,Tony Moran,P.J. Soles

Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.Είναι εκείνη η μέρα του χρόνου που σκαλίζουν κολοκύθες,μεταμφιέζονται,κερνάνε ζαχαρωτά και καραμέλες και βλέπουν ταινίες τρόμου.Είναι 31 Οκτωβρίου 1978.Είναι η μέρα που εκείνος γύρισε σπίτι.Εκείνος,το κακό,το τέρας ή απλά “the shape”.Η μοίρα είναι κάτι αληθινό που όλοι πρέπει ν’αντιμετωπίσουν.Είναι σαν βουνό και ο άνθρωπος απλά περνά.Η μοίρα δεν αλλάζει ποτέ.

Πάμε λίγα χρόνια πίσω τώρα.Το βράδυ του Halloween εν έτει 1963 στο Haddonfield ο εξάχρονος Michael Myers(με το χλωμό,παγερό πρόσωπο και τα μάτια του διαβόλου)δολοφονεί με κουζινομάχαιρο την έφηβη αδελφή του(και εγένετο “slasher”).Θολά κίνητρα,ανεξήγητη μανία.Είπαν πως δεν είχε ούτε λογική,ούτε την αίσθηση της ζωής και του θανάτου,του καλού και του κακού.Δεκαπέντε χρόνια μετά δραπετεύει από το άσυλο και επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.

Ανέμελα αγόρια και επιπόλαιες κορασίδες είναι τα υποψήφια θύματα.Η ένταση και η αγωνία υπογραμμίζονται με υποκειμενικά πλάνα.Βλέπουμε ό,τι βλέπει αυτός.Είμαστε η ματιά του.Ακούμε την ανάσα του.Τα γενικά πλάνα της αρχής κλείνουν ολοένα και περισσότερο.Η ηρωίδα κλείσμένη σε μια ντουλάπα αντιστέκεται θαρραλέα.H Laurie(Jamie Lee Curtis-η απόλυτη scream queen)είναι λίγο συνεσταλμένη και δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό,την ανεμελιά και κατ’επέκταση τη σεξουαλική απελευθέρωση της παρέας της.Είναι υποψιασμένη,δεν αφήνεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις.

Μεγάλη κουβέντα ανοίγω τώρα.Στα περισσότερα slasher movies τα θύματα έχουν στο μυαλό τους το σεξ και δεν παρατηρούν τι γίνεται γύρω τους.Τί συμβαίνει λοιπόν?Η τιμωρία για το σεξ είναι ο θάνατος?Ο John Carpenter ισχυρίστηκε ότι στη δική του ταινία ο θάνατος δεν έχει να κάνει με το σεξ.Απλά οι συγκεκριμένοι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι κάτι κακό μπορεί να τους συμβεί,γι’αυτό και την πατάνε.Αυτό είναι κυρίες και κύριοι:είναι πιο τρομακτικό όταν δεν υπάρχει φανερό κίνητρο.Το Αμερικάνικο όνειρο «αιμορραγεί».Μπορεί οι νέοι να τιμωρούνται για τις αμαρτίες των γονέων τους.Μπορεί σ’ένα άλλο επίπεδο ο θάνατος νέων ανθρώπων να συμβολίζει τη φρίκη του Βιετνάμ.Μπορεί να μην ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά.Tο μόνο που ισχύει είναι αυτό που βλέπουμε.Άνθρωπος δεν θα το έκανε αυτό.Δεν πρόκειται για άνθρωπο.Είναι Halloween και όλοι δικαιούνται μια καλή τρομάρα.

Άχρηστες πληροφορίες(Τhe night he came home)

-O αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν The babysitter murders(Ελληνικός τίτλος:Η νύχτα με τις μάσκες).

-Η Jamie Lee Curtis έιναι κόρη της Janet Lee που έπαιξε στο Psycho.

-Πολλές ταινίες πάτησαν πάνω στα μοτίβα του Halloween:το Friday the 13th(1980) και το Nightmare on Elm street(1984) είναι οι πιο χαρακτηριστικές.Ο κατάλογος είναι τεράστιος.Το 1996 ο Wes Craven με το Scream «έκλεισε» το μάτι σε όλα τα κλισέ που λατρεύουμε να μισούμε και έφερε ένα κύμα αναβίωσης(slasher είσαι και φαίνεσαι).

-Η μουσική της ταινίας είναι του John Carpenter.

-Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το πρώτο “slasher” movie είναι το Black Christmas(1974).

MaRJ#Li?o

Published in Propaganda
Suicide – Suicide (1977)

Suicide…………βόμβος,synthesizer,drum machine,θόρυβος,New York,proto-punk,minimal,κραυγές,synth-pop,κι άλλος θόρυβος,1977,rockabilly,electronica,psycho-Elvis(what?),no wave,αλυσίδες,Stooges,τρέλα,κι άλλος βόμβος,επανάληψη,Velvet Underground,ουρλιαχτά……τρελαίνομαι για τέτοιες ορολογίες,ταμπέλες κτλ. που όλοι οι μουσικοί λατρεύουν να μισούν(η αρχική ιδέα ήταν να γράψω ένα κείμενο με λέξεις,συνθήματα,έννοιες και μουσικά είδη που μπορεί κανείς ν’ανακαλύψει στους Suicide.Κάποιοι λένε ότι η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη).

Πάμε πάλι από την αρχή.Suicide λοιπόν : μα που είναι οι κιθάρες,το μπάσο,τα τύμπανα?Είναι αυτό punk rock ?Φυσικά και είναι……D.I.Y.,D.I.Y.,D.I.Y. forever.Οι Suicide ξεκίνησαν το 1970.Τα πρώτα τους live στη Νέα Υόρκη δίχασαν το κοινό : κάποιοι πετούσαν μπουκάλια,οι avant garde φιγούρες του underground τους λάτρεψαν.Μάλλον έβλεπαν μπροστά.Ένας τύπος με μαύρα γυαλιά παρμπρίζ κι ένα synthesizer.Ένας άλλος να χτυπάει μιά αλυσίδα στον τοίχο….ηλεκτρονικός βόμβος, λέξεις,κραυγές και ουρλιαχτά.

Έπρεπε να περάσουν κάποια χρόνια για να μπεί αυτή η ηλεκτρονική ακαταστασία σε μία τάξη (λέμε τώρα).Το 1977 κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο.Τα επαναληπτικά (ή μήπως επιληπτικά?) δωδεκάμετρα στο synthesizer-farfisa και τα drum machines του Martin Rev συνθέτουν το ηχητικό τοπίο πάνω στο οποίο η φωνή του Alan Vega - μέσα από reverb και echo - αφηγείται ιστορίες για τον Καβαλάρη φάντασμα,για κορίτσια και ροκαμπιλάδες,για το σμπαραλιασμένο αμερικάνικο όνειρο και απεγνωσμένους αντιήρωες. Aυτός ο electro-punk experimental DIY μουσικός «καμβάς» είχε αρκετό χώρο για «μπογιές» από 50’s rock n roll.Μπορεί να είναι και ιδέα μου (όχι βρε,δίκιο έχεις),αλλά ο τρόπος που τραγουδούσε ο Αlan Vega με γυρίζει πίσω σ’αυτή τη δεκαετία.Ο ίδιος είχε αναφερθεί σε συνεντεύξεις του για την επίδραση που είχαν πάνω του ο Elvis,o Gene Vincent και ο Jerry Lee Lewis.

H αναγνώριση για άλλη μια φορά στην ιστορία του rock ‘n’ roll ήρθε κατόπιν εορτής.Πολλές μπάντες επηρεάστηκαν από αυτόν τον δίσκο (θυμήθηκα τώρα τη δήλωση του Brian Eno για τους Velvet Underground : «Λίγοι αγόρασαν την θρυλική μπανάνα όταν κυκλοφόρησε,αλλά όσοι το έκαναν έφτιαξαν μπάντα»).Ο Martin Rev και ο Alan Vega ανήκαν σίγουρα σ’αυτούς.Η ιστορία του rock ‘n’ roll επαναλαμβάνεται και γράφεται από τους τολμηρούς.Μην με ρωτάτε ποιοί πίνουν νερό στο όνομά τους.Η electro-dance σκηνή (Soft Cell,Depeche Mode,Human League,Visage,OMD κτλ),το no wave (Sonic Youth,Swans κτλ),η punk rock σκηνή που δέχεται το διαφορετικό (ποιός ήρθε?),το indie rock-post punk-art punk-experimental-noise-shoegaze (Yo la Tengo,My Bloody Valentine,The Jesus and Mary chain κτλ),αλλά και κάποιοι σοφιστικέ alternative pop (π.χ. Stereolab).Ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος,έχω αφήσει σίγουρα πολλούς εκτός. Για να είμαι ειλικρινής αποφάσισα να μπω στον κόσμο των Suicide και ν’ακούσω το ντεμπούτο τους πριν από δέκα χρόνια (εν έτει 2008 παρακαλώ).Άργησα λίγο κυρίες και κύριοι,αλλά τα κατάφερα.

Άχρηστες πληροφορίες (Gonna crash,gonna die and I don’t care)

-Θυμάμαι 16-17 ετών να ψάχνω στα δισκάδικα για δίσκους των Stranglers,Ramones,Sex pistols,Clash κτλ,και όταν έπεφτε το μάτι μου στο ομώνυμο ντεμπούτο των Suicide,το εξώφυλλο μου προκαλούσε την περιέργεια (όποιος δεν έχει πάρει έστω και ένα δίσκο λόγω εξωφύλλου πρώτος τον λίθο βαλέτω),ποτέ όμως δεν έπαιρνα την απόφαση να τον αγοράσω.Αφενός μεν δεν ήξερα και πολλά γι’αυτή την μπάντα,αφετέρου δε έχω την εντύπωση ότι δεν ήμουν ακόμα έτοιμος για το «ηλεκτρονικό παραλήρημα» των Suicide.Για το μόνο που ήμουν σίγουρος ήταν το έτος παραγωγής του δίσκου (1977-χρονιά ορόσημο για το punk rock).Eκείνη την εποχή πίστευα ότι όλα τα ντεμπούτα άλμπουμ του 1977 (δεν γίνεται να μην) είναι punk ή έστω new wave κτλ.

-O Alan Vega έφυγε από αυτόν το μάταιο κόσμο το 2016.

MaRJ#Li?o

Published in Propaganda
Blue Velvet(1986)

Director: David Lynch

Writer: David Lynch

Stars: Isabella Rosselini,Kyle MacLachlan,Dennis Hopper,Laura Dern κ.α.

“And I still can see blue velvet through my tears........”

Tίτλοι αρχής με φόντο μπλε βελούδο,υποβλητική μουσική του Αngelo Badalamenti με έντονα δραματικά στοιχεία,υπέροχα τριαντάφυλλα πίσω από λευκό φράχτη,το “Blue Velvet” του Bobby Vinton,ένα πυροσβεστικό όχημα περνάει,παιδάκια διασχίζουν με ασφάλεια τον δρόμο.Η ειδυλλιακή εικόνα της αμερικάνικης επαρχίας διαταράσσεται απότομα με την κατάρρευση ενός ηλικιωμένου κυρίου που ποτίζει τον κήπο του.Η κάμερα πλησιάζει όλο και πιό κοντά στο έδαφος,βλέπουμε άπειρα σκαθάρια,ένας “παράξενος” κόσμος αποκαλύπτεται μπροστά στα ανυποψίαστα μάτια μας.....what did you see tonight?

Ο David Lynch εν έτει 1986 μας παραδίδει ένα εθιστικό(ή μεθυστικό?)κοκτέιλ βίας,μυστηρίου,νουάρ,ερωτισμού,σαδομαζοχισμού και διαστροφής.Σύμφωνα με τον ίδιο οδηγήθηκε στην συγγραφή του σεναρίου γιατί ήθελε να μεταφράσει κινηματογραφικά μια εικόνα που είχε στο μυαλό του και ένα αίσθημα που του προκαλούσε ένα τραγούδι.Η εικόνα ήταν ένα κομμένο αυτί σ'ένα χωράφι και το τραγούδι ήταν το “Blue Velvet” που έλεγε ο Bobby Vinton το 1963.Η ιστορία έχει ως εξής:ο νεαρός Jeffrey(Kyle Maclachlan)βρίσκει ένα αυτί σ'ένα χωράφι.Μαζί με την βοήθεια της Sandy(Laura Dern),που είναι κόρη του τοπικού αστυνομικού,ξεκινούν έρευνες και οδηγούνται στην τραγουδίστρια Dorothy Valens(Isabella Rosselini),η οποία είναι μπλεγμένη με άτομα που έχουν μιά ροπή στην παραβατική συμπεριφορά.I don't know if you are a detective or a pervert.To νεαρό ζευγάρι παίρνει το ρόλο του ντετέκτιβ και μπλέκεται σε μία σκοτεινή ιστορία η οποία ρίχνει σκιές στη φωτεινή πλευρά ζωής τους.I'm in the middle of a mystery.

Ρομαντική αφέλεια,άγνοιά για την ύπαρξη ενός “άλλου” κόσμου.Η Sandy βγαίνει από το σκοτάδι,φωτίζει με την θετική της αύρα την πρώτη συνάντηση και ρωτάει:εσύ βρήκες το αυτί?Mysteries of love.Σ'ένα παράλληλο σύμπαν που έρχεται στο φως για λίγο,ο νεαρός Jeffrey έχει ένα οιδιπόδειο σύμπλεγμα με την Dorothy Valens(i have your disease in me now)και αντιμετωπίζει την επιβλητική πατρική φιγούρα του Frank Booth(Dennis Hopper-baby wants to fuck)...........Jeffrey what's going on here?Aπόκοσμοι ήχοι,φλόγες που τρεμοσβήνουν,επικίνδυνοι ήρωες,άβολα close-ups,γοητευτικές διαστροφές,super cool music.H διακεκκομένη γραμμή στο οδόστρωμα.Υou know what a love letter is?.

Το “In dreams” του Roy Orbison......το αέριο που εισπνέει ο Dennis Hopper.......now it's dark.......το κακό που παραμονεύει......το “φως” στο φινάλε.......το όνειρο της Sandy........ένας ζαχαρένιος κλόουν που τον λένε μπαμπούλα,νυχτοπερπατάει στο δωμάτιο μου κάθε βράδυ,για να με πασπαλίσει με αστερόσκονη και να ψιθυρίσει...ώρα για ύπνο,όλα είναι μιά χαρά..............Είδα ένα όνειρο τη νύχτα που σε συνάντησα....στο όνειρο υπήρχε ο κόσμος μας,και ήταν σκοτεινός.γιατί δεν υπήρχαν κοκκινολαίμηδες.Αυτοί συμβόλιζαν την αγάπη.Τον πιό πολύ καιρό υπήρχε αυτό το σκοτάδι...και τότε ξαφνικά ελευθερώθηκαν χιλιάδες κοκκινολαίμηδες.Πέταξαν και μαζί τους έφεραν το εκτυφλωτικό φως της αγάπης.Και φαινόταν ότι η αγάπη θα ήταν η μόνη που θα άλλαζε τα πράγματα,και το έκανε........

'Αχρηστες Πληροφορίες (film buff γεννιέσαι,δεν γίνεσαι)

-O Roy Orbison δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί το τραγούδι του γιατί δεν συμφωνούσε με το βίαιο στυλ της ταινίας και πίστευε ότι δεν ταιριάζει.Όταν όμως είδε την ταινία ολοκληρωμένη,άλλαξε γνώμη.

-O Val Kilmer και η Molly Ringwald το χαρακτήρισαν πορνογραφικό και αρνήθηκαν τους ρόλους του Jeffrey και της Sandy.O πρώτος μόλις είδε την ταινία το μετάνιωσε.Ο Dennis Hopper ήταν ο μόνος που όταν διάβασε το σενάριο,πήρε τον σκηνοθέτη και του είπε:”Πρέπει να παίξω τον Frank,είμαι ο Frank”.

MaRJ#Li?o

Published in Propaganda
Nirvana – Live at Reading (1992)

Nirvana εν έτει 2017?

Αυτή δεν είναι η μπάντα που το ΜΤV έπαιζε συνέχεια το video clip τους για το smells like teen spirit το 1991? Αυτή δεν είναι η μπάντα που έγινε εξώφυλλο σε πάρα πολλά mainstream περιοδικά? Αυτή δεν είναι η μπάντα που ξεκίνησε σε μία ανεξάρτητη εταιρία και μετά....και μετά....και......? Έυλογα τα ερωτήματα,αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.......

1991: Είμαι στην τρίτη λυκείου και λίγο πριν την πρωινή προσευχή συζητάμε με τους συμμαθητές για τους Nirvana και το video clip “smells like teen spirit”,ένας ενθουσιασμός υπάρχει στην ατμόσφαιρα,μία ανεξήγητη προσμονή,η πεποίθηση ότι όλα μπορούν να συμβούν,είμαστε νέοι και όλα είναι υπέροχα,το emotional rollercoaster ξεκινάει: παρακαλώ προσδεθείτε ή........αφεθείτε.

1994: Είμαι φοιτητής στην Θεσσαλονίκη και επιστρέφοντας στο σπίτι από το live του Iggy Pop μαθαίνω τα νέα : ο Kurt Cobain έιναι νεκρός.....ο πυροβολισμός αυτός πρέπει να ακούστηκε σε όλο τον πλανήτη.Η generation X έχασε για πάντα την αθωότητά της.Ας γυρίσουμε όμως στο 1992........

Oι Νirvana είναι headliners(ένα χρόνο πριν έπαιζαν τέταρτοι στη σειρά,στην κορυφή φιγουράριζαν οι Sonic Youth και ο Ιggy Pop)την τρίτη και τελευταία μέρα του festival.Οι φήμες οργίαζαν για την κατάσταση της υγείας του Cobain,κάποιοι πίστευαν ότι το live θα ακυρωθεί,αλλά τελικά οι Nirvana εμφανίστηκαν κανονικά και έδωσαν μία από τις καλύτερες συναυλίες τους.Ο Cobain θέλοντας να διασκεδάσει τις φήμες εμφανίστηκε στη σκηνή σε αναπηρικό καροτσάκι,χρησιμοποίησε τη βάση του μικροφώνου για να σηκωθεί,είπε some say love it is a river,σωριάστηκε κάτω(σημασία δεν έχει η πτώση,αλλά η πρόσκρουση),σηκώθηκε,πήρε την κιθάρα και......(ξαφνικά ακούγεται μιά φωνή : “συγκεντρώσου δισκοκριτική είναι όχι ταινιοκριτική”).

Tο 1992 ήταν η χρονιά που οι Νirvana,έχοντας ως βαρύ πυροβολικό στα live τα τραγούδια κυρίως του Nevermind συν κάποιες προσθήκες από το ντεμπούτο τους Bleach,μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον και ήταν μία από τις μπάντες που όλοι ήθελαν να δουν.Στο live at Reading είναι σε δαιμονιώδη φόρμα.O Krist Novoselic,ο Dave Grohl και ο Κurt Cobain προσφέρουν στο κοινό μία bigger than life συναυλιακή εμπειρία.Oι Nirvana όμως δεν ήταν μόνο ο Cobain,οι Nirvana ήταν ένα δυναμικό rock n' roll τρίο(grunge-punk-heavy-garage-alternative-rock).Ο Dave Grohl τα χρόνια που ήταν πίσω από τα ντραμς έπαιξε καταλυτικό ρόλο στον ήχο τους(εκπληκτικός ντράμερ που έκανε και τα back vocals,δεν σχολιάζω την μετέπειτα πορεία του με τους Foo Fighters),όπως άλλωστε και ο Krist Novoselic με τις μελωδικές του γραμμές στο μπάσο(παλιόφιλος του Kurt από τα εφηβικά χρόνια στο Aberdeen και ιδρυτικό μέλος της μπάντας,αυτή η ευγενική φυσιογνωμία μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν έτοιμος να γίνει η ασπίδα του Κurt σε περίπτωση που αυτός κινδύνευε).Eδώ παρελαύνουν λοιπόν σχεδόν όλα τα τραγούδια (το μισό Bleach,όλο το Nevermind,b-sides,τρία από το επερχόμενο άλμπουμ In Utero,συν διασκευές) που μας έκαναν συντροφιά στην ταραγμένη εφηβεία-μετεφηβεία-και βάλε.Mπορεί σε δύο-τρία τραγούδια η υπέροχη φωνή του Kurt να μην πατάει καλά στις νότες και τα δάχτυλά του να μπερδεύονται,αλλά τι σημασία έχει στην τελική?(oh well,whatever,nevermind).Aυτή η φωνή,η κραυγή,το ουρλιαχτό......

Οι στίχοι σε συνδυασμό με τη μουσική είναι το απόλυτο soundtrack-ποίημα της γενιάς μας.Ακούς τις πρώτες νότες του Lithium και χιλιάδες φωνές ενώνονται με τη φωνή του Cobain και τραγουδούν “Ι'm so happy 'cause today I found my friends,they're in my head,I'm so ugly that's ok 'cause so are you,we broke our mirrors”.Αυτή είναι η μαγική στιγμή που το συγκεκριμένο τραγούδι παίρνει τη θέση που του αξίζει στο rock 'n roll πάνθεον και ανακηρύσσεται αυτόματα σε άτυπο ύμνο της generation X (συν τοις άλλοις έχει και το καλύτερο yeah όλων των εποχών).Το Smells like teen spirit?...........I'm worse at what I do best and for this gift I feel blessed,our little group has always been and always will until the end.........Ένα τραγούδι που είχε ακουστεί όσο κανένα άλλο εκείνα τα χρόνια,γεγονός που σίγουρα κάνει δύσκολη την ακρόαση του για εκατομυρριοστή φορά(το ξεκινούν επίτηδες λάθος παίζοντας την εισαγωγή του More than a feeling).Σύμφωνώ,αλλά σ'αυτό το live αποκτα μία άλλη διάσταση.Ο τελευταίος στίχος a denial,a denial,a denial,a denial(αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο σ'αυτο το τραγούδι)με τη φωνή του Kurt να βγαίνει από τα σωθικά προκαλεί ακόμα και σήμερα συγκίνηση και ανατριχίλα........Θα μπορούσα να σταθώ και σε άλλα τραγούδια,σε συγκεκριμένους στίχους(love you so much makes me sick......grandma take me home.......sell the kids for food....the water is so yellow,i'm a healthy student.....take your time,hurry up,the choice is yours,don't be late)αλλά πρέπει κάποια στιγμή να βάλω ένα τέλος.

Τα χρόνια πέρασαν,πολλές φήμες κυκλοφόρησαν(ήταν αυτοκτονία?ήταν δολοφονία?),τόνοι μελανιού χύθηκαν,ντοκυμανταίρ γυρίστηκαν,ακυκλοφόρητα τραγούδια,επετειακές συλλογές κτλ,κτλ,κτλ.......Eμείς ας κρατήσουμε μόνο την μουσική,αυτή έχει μόνο σημασία και αυτή άλλωστε μας έφερε κοντά.Δεν το κρύβω ότι ακόμα και σήμερα η ακρόαση τραγουδιών των Nirvana μου προκαλεί μια συναισθηματική φόρτιση(καταραμένη nostalgia).Θα μπορούσα να επιλέξω ένα οποιοδήποτε άλμπουμ,αλλά πιστεύω ότι αυτό το live έχει κάτι το ιδιαίτερο και μοναδικό όσον αφορά τη χρονική στιγμή που λαμβάνει χώρα και συν τοις άλλοις έχει τραγούδια από διάφορες φάσεις της μπάντας.......

Είναι κάποιες στιγμές,είναι κάποια συναισθήματα που όλα αυτά τα χρόνια έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στην καρδιά και δεν αγοράζονται με όλα τα λεφτά του κόσμου........Είναι δικά μας ,ολότελα δικά μας.

Άχρηστες πληροφορίες (Here we are now entertain us)

-Το MTV τότε ήταν μουσικό κανάλι,δεν είχε μόνο reality,και είχε κάποιες εκπομπές κάπως αξιόλογες (π.χ. 120 minutes).Το διαδίκτυο ήταν άγνωστη λέξη για τον ευρύ κοινό.

-Στην αρχή ήμουν λίγο επιφυλακτικός με τους Νirvana(κυρίως λόγω της μαζικότητας του όλου πράγματος),αλλά μετά δεν μπόρεσα ν'αντισταθώ.Το Nevermind ήταν η πρώτη επαφή,το Bleach το άκουσα αμέσως μετά,μετά το Ιn Utero,το κύκνειο άσμα.....Ακόμα με στοιχειώνουν.(Ιncesticide,unplugged και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό)

-Θα μπορούσα και γω να είχα παέι σ'αυτό το live,αλλά τέλος πάντων.Δεν το είχα σκεφτεί τότε γιατί είχα πάντα την κρυφή ελπίδα ότι οι Nirvana θα έρθουν στην Ελλάδα.

-Η επίσημη κυκλοφορία του live σε cd,βινύλιο και dvd έγινε το 2009.Mέχρι τότε μόνο bootlegs.

-Απρίλιος 1992 και έχουμε πάει με το σχολείο πενθήμερη εκδρομή στη Ρόδο.Ήταν ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο απόγευμα,άφησα τη βαλίτσα μου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και κατέβηκα στη ρεσεψιόν.Η τηλεόραση έπαιζε το video-clip του Come as you are.........αισθάνθηκα αμέσως τις δονήσεις,κατάλαβα τότε ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπάρχει μία μπάντα που μιλάει για μας......

MaRJ#Li?o

Published in Propaganda
L'année dernière à Marienbad(1961)

Director: Alain Resnais
Writer: Alain Robbe-Grillet
Stars: Delphine Seyrig,Giorgio Albertazzi,Sacha Pitoëff
Μιά ταινία που προσγειώθηκε από ένα κινηματογραφικό μέλλον....
Καθώς ακούγονται ήχοι από ένα εκκλησιαστικό όργανο η κάμερα μας ξεναγεί στους χώρους ενός επιβλητικού μπαρόκ ξενοδοχείου........
-”Όπου τα βήματα πνίγονται μέσα σε χαλιά τόσο παχιά,που κάθε ήχος ξεφεύγει από τ'αυτί.”
Ένας άντρας προσπαθεί να πείσει μία παντρεμένη γυναικα ότι είχαν μία ερωτική ιστορία πέρσι στο Μάριενμπαντ και ότι εκείνη είχε συμφωνήσει να φύγει μαζί του.
-”Ποιός είστε?”
-”Το ξέρετε.”
-”Πώς ονομάζεστε?”
-”Δεν έχει σημασία,το ξέρετε.”
Η γυναίκα δεν θυμάται....ή μήπως δεν θέλει να θυμάται?
-”Γιατί? Τι ελπίζετε να πάρετε από μένα? Ποιά άλλη ζωή θέλετε να ζήσω? Αφήστε με σας ικετεύω.”
Πάγωμα χρόνου,πάγωμα ηρώων.Σε πολλές σκηνές της ταινίας οι ένοικοι του ξενοδοχείου παγώνουν ξαφνικά και σταματάνε να μιλάνε.
-“Και μου ζητήσατε να σας αφήσω έναν ολόκληρο χρόνο..ίσως για να με δοκιμάσετε....να με αφήσετε ή να με ξεχάσετε σ'ένα παρελθόν μαρμάρινο,σαν αυτά τ'αγάλματα του κήπου,σαν αυτό το ξενοδοχείο με τις ερημωμένες αίθουσες,με τ'ακίνητα,βουβά πρόσωπα,σίγουρα νεκρά από καιρό...”
Φανταστικά γεγονότα? Υπαρκτά πρόσωπα? Τίποτα δεν είναι σίγουρο,το παρελθόν γίνεται παρόν,η αίσθηση γίνεται ψευδαίσθηση και η μνήμη.. ...η μνήμη....μήπως όλα αυτά είναι ένα όνειρο*?
-“Με περιμένατε.”
-”Γιατί να σας περιμένω?”
-”Από πολύ καιρό σας περίμενα.”
-”Στα όνειρα σας?”
-”Πάλι προσπαθείτε να αποδράσετε.”
-”Μα τι εννοείτε? Δεν καταλαβαίνω τι λέτε.”
-”Αν ήταν όνειρο,τότε γιατί φοβάστε?”
*Όνειρο: διαδοχή παραστάσεων, συναισθημάτων και αισθημάτων που εμφανίζονται στο νου κατά τη διάρκεια του ύπνου
Η αέναη προσπάθεια να ζήσουμε ξανά και ξανά τον ιδανικό έρωτα που έχουμε φανταστεί

Published in Propaganda
Monday, 27 October 2014 16:05

Κάλεσμα Παραγωγών!!!

Το ράδιο στο περιθώριο υποδέχεται την τέταρτη περίοδο λειτουργίας του. Μέσα σε αυτά τα χρόνια δημιουργήσαμε σχέσεις αναντικατάστατες, διαφωνήσαμε, αποκτήσαμε εμπειρίες, νέα ενδιαφέροντα που δεν είχαμε φανταστεί καθώς και ένα στούντιο για να κάνουμε τις εκπομπές και τις συνελεύσεις μας.

Published in Propaganda
Page 2 of 2
You are here: