stoperithorio

stoperithorio

20 Jul
Published in Song of 2day
Wevie Stonder began in 1979, when at the age of six, Alan Boorman & Richard Sothcott began their musical quest by recording a group of chickens down an old army telephone into a tape recorder, & playing it back while hitting a 4 string guitar & a biscuit tin. By July 1993, they were armed with an Amstrad 3 track studio 100, Johnny Guitar and a Casio pt82. The first recording session with this new equipment soon resulted in a failed cover version of Stevie Wonder ́s “I just called to say I love you”, and marked the birth of Wevie Stonder. After inserting the resulting cassette into Brighton music library, recorded on the b-side of a Steve Reich LP (giving it it’s own Dewey decimal number), stonder soon began to expand. By 1994 Chris Umney had joined, and several years of recording over the same 3 track cassette ensued. There quickly followed a short-lived artistic career featuring live music-theatre performances such as “Carrot the Dog Opera” and an international mail art exhibition “The History Of Dogs”. It was through all of these experiences that the group discovered their own true “Cack” style, and ventured onwards over the following years to produce many great and varied works. In 1999 Wevie joined SKAM records, an event described by some as the biggest setback ever to have hit the label. The release of their first EP “Eat Your Own Ears” * then followed: a compendium of styles including Cack, advanced music and dog interviews, receiving world-wide acclaim and 1 out of 10 in the NME. A debut gig at SONAR 2000 secured much disbelief & some fans and more recordings for Skam followed. A new member, Henry Sargeant (Actor), became a permanent feature & disturbing interactive live element, with his ever growing props box & legendary 3 foot pissing cock hat. It was during this time that Wevie branched out to form a thinly veiled alter ego Wevie De Crepon, after being invited to record for Mouse On Mars SONIG label by Jan st. werner, when he witnessed a gig at a Pukkelpop festival in Belgium. It was with Sonig that Wevie refined the recording of the now infamous Bollard Track (Ton Wah). Shortly afterwards Nadir al-Badri also joined the ranks, gracing Wevie with additional tuba, midi trumpet, minature fretless bass, & occasional bee costume. He can often be seen at Wevie gigs dancing like John Travolta whilst encouraging the audience to speak into a tube. Wevie is a collective with Al at the helm during the writing & recording process, and at the rear during gigs, when Chris, Henry, Nanni, and sometimes Rich are the front men. Usually a 4 piece line up, sometimes a 5 piece, And even a 6 if you really want it bad. The Wevie live show consists of many things other than purely the music: onstage fighting, films, competitions, audience participation & a number of wigs are often just as much a part of the set. In December 2012 Wevie Stonder were cryogenically frozen in anticipation of the long awaited apocalypse prophesied by the Mayan calender. When the world as we know it didn’t actually end it was decided to let them continue sleeping until they were really needed. Due to the marvels of modern technology our heroes can be revived at the drop of a hat to bring their show of freaks to a town near you. You just have to say the word!
19 Jul
Published in Song of 2day
The Clash were an English rock band formed in London in 1976 as a key player in the original wave of British punk rock. They have also contributed to the post-punk and new wave movements that emerged in the wake of punk and employed elements of a variety of genres including reggae, dub, funk, ska and rockabilly. For most of their recording career, the Clash consisted of lead vocalist and rhythm guitarist Joe Strummer, lead guitarist and lead vocalist Mick Jones, bassist Paul Simonon, and drummer Nicky "Topper" Headon. Headon left the group in 1982, and internal friction led to Jones' departure the following year. The group continued with new members, but finally disbanded in early 1986
15 Jul
Published in Propaganda
The Cure – Pornography (1982) Θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν........Σύμφωνα με μαρτυρίες των μελών της μπάντας η ηχογράφηση ήταν τρομακτικά χαοτική.Καυγάδες,εγωισμοί,καταχρήσεις.Απόγνωση,απογοήτευση κι όμως κάπου στο βάθος υπάρχει........κι άλλο σκοτάδι.Με τα οκτώ τραγούδια αυτού του δίσκου (ο τέταρτος των Cure) γράφτηκε ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας του dark wave-gothic rock.Μελαγχολία τη λένε και όλοι κλαίνε.”It doesn't matter if we all die:o πρώτος στίχος του “One hundred years” που ανοίγει το δίσκο τα λέει όλα.Ξανά και ξανά πεθαίνουμε ο ένας μετά τον άλλο.Οι Cure και ο θάνατος,ο θάνατος και οι Cure.To ξέρουμε ότι πάντα έτσι συμβαίνει.«Ενα τίποτα είναι για μας ο θάνατος» λέει ο Επίκουρος, γιατί «όταν υπάρχουμε εμείς, ο θάνατος είναι απών, και όταν ο θάνατος είναι παρών, δεν υπάρχουμε εμείς».Κι εμείς τί κάνουμε τώρα?Ας απολαύσουμε την “παγωμένη” αγκαλιά τώρα που μπορούμε.Σάρκα και αίμα και το πρώτο φιλί.We all look so perfect as we all fall down.Πάμε και στο μουσικό “τοπίο” που μας ενδιαφέρει τα μάλα.Από την αρχή μέχρι το τέλος κυριαρχούν τα τύμπανα και το μπάσο.Είναι τα δύο όργανα που καθορίζουν την ατμόσφαιρα ολόκληρου του άλμπουμ.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ”αντικατοπτρίζουν” την ψυχική και πνευματική κατάσταση των μελών της μπάντας.Το παζλ συμπληρώνουν τα keyboards και οι κιθάρες που στροβιλίζονται επικίνδυνα και υπογραμμίζουν τη φωνή του Robert Smith.Εδώ τα λόγια περιττεύουν.Μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές στην ιστορία του Rock n'roll που όλοι οι μαυροφορεμένοι misfits-outsiders-outcasts λατρεύουν.Leave me to die,you won't remember my voice.Είναι πιο ανώδυνο βέβαια όταν η μελαγχολία και η θλίψη αρχίζουν και τελειώνουν με την ακρόαση ενός δίσκου.Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα μπερδεύονται επικίνδυνα?Τι γίνεται όταν ο “εγκλωβισμός” διαρκεί παραπάνω?Πότε θα αναμετρηθούμε επιτέλους με τους δαίμονες που μας καταδιώκουν?Γιατί πρέπει να το υποστούμε όλο αυτό?......is it always like this?Έγινα λίγο υπερβολικός τώρα.Ωραία ήταν όσο κράτησε.Μεγάλα παιδιά είμαστε τώρα και ξέρουμε τι θα κάνουμε.”Νευριάζω πολύ εύκολα,αλλά δεν εκδηλώνομαι.Δεν αφρίζω,ούτε χτυπιέμαι.Αποσύρομαι κάπου και προκειμένου να γκρεμίσω το δωμάτιο κάθομαι και γράφω.Είναι μια ανακούφιση.Φοβάμαι ότι οι στίχοι μου δεν πρόκειται να ενδιαφέρουν κανένα γιατί αφορούν κυρίως εμένα,το πως εγώ αισθάνομαι,δεν αφορούν τις διεθνείς καταστάσεις”.Τάδε έφη RobertSmith. Κι όμως μας αφορούν.....Θέλουμε στάχτες,ανατριχίλες,χλωμά πρόσωπα,κόμπους στο λαιμό,αράχνες,παγωμένα φιλιά,απογοητεύσεις,γάτες,σιαμαία δίδυμα,κρεμαστούς κήπους,πλάσματα χωρίς μορφή,παράξενες μέρες για άλλα εκατό χρόνια.......θεραπεία μέσω πορνογραφίας λοιπόν....... ΑΧΡΗΣΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ (Going away on a strange day) -Η πρώτη μου επαφή με τους Cure ήταν to 1986 όταν η Ερτ2 έδειξε αποσπάσματα από το Rock in Athens(1985 Καλλιμάρμαρο).Ήταν ένα σοκ να βλέπεις αυτούς τους μαυροφορεμένους τύπους με τις περίεργες κομμώσεις.Δεν ήξερα κανένα τραγούδι,αλλά δεν είχε καμία σημασία.Είχα ήδη την “αρρώστια” τους μέσα μου (τι λες τώρα). Γιώργος a.k.a. Marjelito a.k.a. Τέντυ μπόυ
15 Jul
Published in Propaganda
Το circus ποσταρει καθε δευτερη εβδομαδα του μηνα τη "photo of the month".
Page 3 of 160
You are here: