stoperithorio

stoperithorio

16 Dec
Published in Song of 2day
Lesley Sue Goldstein (May 2, 1946 – February 16, 2015), known professionally as Lesley Gore, was an American singer, songwriter, actress, and activist. At the age of 16 (in 1963) she recorded the pop hit "It's My Party", and followed it up with other hits including "Judy's Turn to Cry", "She's a Fool", "You Don't Own Me", "Maybe I Know" and "California Nights".Gore also worked as an actress and composed songs with her brother, Michael Gore, for the 1980 film Fame, for which she was nominated for an Academy Award. She hosted an LGBT-oriented public television show, In the Life, on American TV in the 2000s, and was active until 2014."It's My Party" is a pop song recorded by multiple artists since the 1960s. In 1963, American singer Lesley Gore's version hit #1 on the pop and rhythm and blues charts in the United States.[1] It was the first hit single for producer Quincy Jones.The song lyrically portrays the discomfiture of a teenage girl at her birthday party when her boyfriend Johnny disappears, only to surface in the company of Judy, another girl, who is "wearing his ring," to indicate she's replaced the birthday girl as his love interest.The song's chorus, "It's my party, and I'll cry if I want to... You would cry too if it happened to you!" became a part of American pop cultural language as a phrase used to describe being utterly humiliated and miserable during an event that is supposed to be a happy occasion.
15 Dec
Published in Song of 2day
Bob Marley and the Wailers was a Jamaican reggae band led by Bob Marley. It developed from the earlier ska vocal group, the Wailers, created by Marley with Peter Tosh and Bunny Wailer in 1963. By late 1963 singers Junior Braithwaite, Beverley Kelso, and Cherry Smith had joined on. By the early 1970s, Marley and Bunny Wailer had learned to play some instruments and brothers Aston "Family Man" Barrett (bass) and Carlton Barrett (drums), had joined the band. After Bunny Wailer and Peter Tosh left the band in 1974, Marley began touring with new band members. His new backing band included the Barrett brothers, Junior Marvin and Al Anderson on lead guitar, Tyrone Downie and Earl "Wya" Lindo on keyboards, and Alvin "Seeco" Patterson on percussion. The "I Threes", consisting of Judy Mowatt, Marcia Griffiths, and Marley's wife, Rita, provided backing vocals.
14 Dec
Published in Propaganda
Nirvana – Live at Reading (1992) Nirvana εν έτει 2017? Αυτή δεν είναι η μπάντα που το ΜΤV έπαιζε συνέχεια το video clip τους για το smells like teen spirit το 1991? Αυτή δεν είναι η μπάντα που έγινε εξώφυλλο σε πάρα πολλά mainstream περιοδικά? Αυτή δεν είναι η μπάντα που ξεκίνησε σε μία ανεξάρτητη εταιρία και μετά....και μετά....και......? Έυλογα τα ερωτήματα,αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή....... 1991: Είμαι στην τρίτη λυκείου και λίγο πριν την πρωινή προσευχή συζητάμε με τους συμμαθητές για τους Nirvana και το video clip “smells like teen spirit”,ένας ενθουσιασμός υπάρχει στην ατμόσφαιρα,μία ανεξήγητη προσμονή,η πεποίθηση ότι όλα μπορούν να συμβούν,είμαστε νέοι και όλα είναι υπέροχα,το emotional rollercoaster ξεκινάει: παρακαλώ προσδεθείτε ή........αφεθείτε. 1994: Είμαι φοιτητής στην Θεσσαλονίκη και επιστρέφοντας στο σπίτι από το live του Iggy Pop μαθαίνω τα νέα : ο Kurt Cobain έιναι νεκρός.....ο πυροβολισμός αυτός πρέπει να ακούστηκε σε όλο τον πλανήτη.Η generation X έχασε για πάντα την αθωότητά της.Ας γυρίσουμε όμως στο 1992........ Oι Νirvana είναι headliners(ένα χρόνο πριν έπαιζαν τέταρτοι στη σειρά,στην κορυφή φιγουράριζαν οι Sonic Youth και ο Ιggy Pop)την τρίτη και τελευταία μέρα του festival.Οι φήμες οργίαζαν για την κατάσταση της υγείας του Cobain,κάποιοι πίστευαν ότι το live θα ακυρωθεί,αλλά τελικά οι Nirvana εμφανίστηκαν κανονικά και έδωσαν μία από τις καλύτερες συναυλίες τους.Ο Cobain θέλοντας να διασκεδάσει τις φήμες εμφανίστηκε στη σκηνή σε αναπηρικό καροτσάκι,χρησιμοποίησε τη βάση του μικροφώνου για να σηκωθεί,είπε some say love it is a river,σωριάστηκε κάτω(σημασία δεν έχει η πτώση,αλλά η πρόσκρουση),σηκώθηκε,πήρε την κιθάρα και......(ξαφνικά ακούγεται μιά φωνή : “συγκεντρώσου δισκοκριτική είναι όχι ταινιοκριτική”).Tο 1992 ήταν η χρονιά που οι Νirvana,έχοντας ως βαρύ πυροβολικό στα live τα τραγούδια κυρίως του Nevermind συν κάποιες προσθήκες από το ντεμπούτο τους Bleach,μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον και ήταν μία από τις μπάντες που όλοι ήθελαν να δουν.Στο live at Reading είναι σε δαιμονιώδη φόρμα.O Krist Novoselic,ο Dave Grohl και ο Κurt Cobain προσφέρουν στο κοινό μία bigger than life συναυλιακή εμπειρία.Oι Nirvana όμως δεν ήταν μόνο ο Cobain,οι Nirvana ήταν ένα δυναμικό rock n' roll τρίο(grunge-punk-heavy-garage-alternative-rock).Ο Dave Grohl τα χρόνια που ήταν πίσω από τα ντραμς έπαιξε καταλυτικό ρόλο στον ήχο τους(εκπληκτικός ντράμερ που έκανε και τα back vocals,δεν σχολιάζω την μετέπειτα πορεία του με τους Foo Fighters),όπως άλλωστε και ο Krist Novoselic με τις μελωδικές του γραμμές στο μπάσο(παλιόφιλος του Kurt από τα εφηβικά χρόνια στο Aberdeen και ιδρυτικό μέλος της μπάντας,αυτή η ευγενική φυσιογνωμία μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν έτοιμος να γίνει η ασπίδα του Κurt σε περίπτωση που αυτός κινδύνευε).Eδώ παρελαύνουν λοιπόν σχεδόν όλα τα τραγούδια (το μισό Bleach,όλο το Nevermind,b-sides,τρία από το επερχόμενο άλμπουμ In Utero,συν διασκευές) που μας έκαναν συντροφιά στην ταραγμένη εφηβεία-μετεφηβεία-και βάλε.Mπορεί σε δύο-τρία τραγούδια η υπέροχη φωνή του Kurt να μην πατάει καλά στις νότες και τα δάχτυλά του να μπερδεύονται,αλλά τι σημασία έχει στην τελική?(oh well,whatever,nevermind).Aυτή η φωνή,η κραυγή,το ουρλιαχτό......Οι στίχοι σε συνδυασμό με τη μουσική είναι το απόλυτο soundtrack-ποίημα της γενιάς μας.Ακούς τις πρώτες νότες του Lithium και χιλιάδες φωνές ενώνονται με τη φωνή του Cobain και τραγουδούν “Ι'm so happy 'cause today I found my friends,they're in my head,I'm so ugly that's ok 'cause so are you,we broke our mirrors”.Αυτή είναι η μαγική στιγμή που το συγκεκριμένο τραγούδι παίρνει τη θέση που του αξίζει στο rock 'n roll πάνθεον και ανακηρύσσεται αυτόματα σε άτυπο ύμνο της generation X (συν τοις άλλοις έχει και το καλύτερο yeah όλων των εποχών).Το Smells like teen spirit?...........I'm worse at what I do best and for this gift I feel blessed,our little group has always been and always will until the end.........Ένα τραγούδι που είχε ακουστεί όσο κανένα άλλο εκείνα τα χρόνια,γεγονός που σίγουρα κάνει δύσκολη την ακρόαση του για εκατομυρριοστή φορά(το ξεκινούν επίτηδες λάθος παίζοντας την εισαγωγή του More than a feeling).Σύμφωνώ,αλλά σ'αυτό το live αποκτα μία άλλη διάσταση.Ο τελευταίος στίχος a denial,a denial,a denial,a denial(αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο σ'αυτο το τραγούδι)με τη φωνή του Kurt να βγαίνει από τα σωθικά προκαλεί ακόμα και σήμερα συγκίνηση και ανατριχίλα........Θα μπορούσα να σταθώ και σε άλλα τραγούδια,σε συγκεκριμένους στίχους(love you so much makes me sick......grandma take me home.......sell the kids for food....the water is so yellow,i'm a healthy student.....take your time,hurry up,the choice is yours,don't be late)αλλά πρέπει κάποια στιγμή να βάλω ένα τέλος.Τα χρόνια πέρασαν,πολλές φήμες κυκλοφόρησαν(ήταν αυτοκτονία?ήταν δολοφονία?),τόνοι μελάνης χύθηκαν,ντοκυμανταίρ γυρίστηκαν,ακυκλοφόρητα τραγούδια,επετειακές συλλογές κτλ,κτλ,κτλ.......Eμείς ας κρατήσουμε μόνο την μουσική,αυτή έχει μόνο σημασία και αυτή άλλωστε μας έφερε κοντά.Δεν το κρύβω ότι ακόμα και σήμερα η ακρόαση τραγουδιών των Nirvana μου προκαλεί μια συναισθηματική φόρτιση(καταραμένη nostalgia).Θα μπορούσα να επιλέξω ένα οποιοδήποτε άλμπουμ,αλλά πιστεύω ότι αυτό το live έχει κάτι το ιδιαίτερο και μοναδικό όσον αφορά τη χρονική στιγμή που λαμβάνει χώρα και συν τοις άλλοις έχει τραγούδια από διάφορες φάσεις της μπάντας....... Είναι κάποιες στιγμές,είναι κάποια συναισθήματα που όλα αυτά τα χρόνια έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στην καρδιά και δεν αγοράζονται με όλα τα λεφτά του κόσμου........Είναι δικά μας ,ολότελα δικά μας. Άχρηστες πληροφορίες (Here we are now entertain us) Το MTV τότε ήταν μουσικό κανάλι,δεν είχε μόνο reality,και είχε κάποιες εκπομπές κάπως αξιόλογες (π.χ. 120 minutes).Το διαδίκτυο ήταν άγνωστη λέξη για τον ευρύ κοινό. Στην αρχή ήμουν λίγο επιφυλακτικός με τους Νirvana(κυρίως λόγω της μαζικότητας του όλου πράγματος),αλλά μετά δεν μπόρεσα ν'αντισταθώ.Το Nevermind ήταν η πρώτη επαφή,το Bleach το άκουσα αμέσως μετά,τέλος το Ιn Utero,το κύκνειο άσμα.....Ακόμα με στοιχειώνουν.(Ιncesticide,unplugged και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό) Θα μπορούσα και γω να είχα παέι σ'αυτό το live,αλλά τέλος πάντων.Δεν το είχα σκεφτεί τότε γιατί είχα πάντα την κρυφή ελπίδα ότι οι Nirvana θα έρθουν στην Ελλάδα. Η επίσημη κυκλοφορία του live σε cd,βινύλιο και dvd έγινε το 2009.Mέχρι τότε μόνο bootlegs. Απρίλιος 1992 και έχουμε πάει με το σχολείο πενθήμερη εκδρομή στη Ρόδο.Ήταν ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο απόγευμα,άφησα τη βαλίτσα μου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και κατέβηκα στη ρεσεψιόν.Η τηλεόραση έπαιζε το video-clip του Come as you are.........αισθάνθηκα αμέσως τις δονήσεις,κατάλαβα τότε ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπάρχει μία μπάντα που μιλάει για μας...... Γιώργος a.k.a. Marielito
14 Dec
Published in Song of 2day
Most people won’t have heard of Chet Ivey. That’s despite him enjoying a recording career that spanned the best part of thirty years. It began in 1959 and continued until the mid-eighties. During that period, Chet Ivey released over thirty singles. The majority of these singles were released on small, independent labels.This included the seven singles Chet Ivy released on Al Sears’ Sylvia Records. They feature on a new compilation released by BGP, A Dose Of Soul-The Sylvia Funk Recordings 1972-1975. This marked a new start for Chet Ivey, who was born in North Carolina, in 1932.In 1975, Chet “Poison” Ivey And His Fabulous Avengers returned with a new single, Party People. This was a six minute epic, spread across two sides of the single. Party People Pt 1 was chosen as the single, and had a cinematic, dance-floor friendly sound. It may have sounded as if it belonged on a Blaxploitation soundtrack, but it was also a track that should’ve filled dance-floors. Alas, when Party People Pt 1 was released, the single failed commercially. For Chet this was a huge blow, it was the finest moment of Chet “Poison” Ivey And His Fabulous Avengers’ career at Sylvia Records. Sadly, Chet’s time was about to come to an end.
Page 7 of 119
You are here: